woensdag 4 november 2015

Einde

De stofwolken zijn neergedaald en de kater is weg gespoeld. Het is klaar. De '50 Jaar Cyclus'  zit er op.

Vooral de laatste maanden kreeg ik in de gaten dat ik een leuke schare trouwe lezers heb opgebouwd. Niet genoeg voor de bestseller lijst maar net genoeg om van te genieten. Sommige van jullie hielden het bij lezen, anderen gaven ook commentaar. Beide groepen gaven me energie om door te gaan met schrijven. Dankjewel daarvoor.

Er waren dagen dat ik er binnen een uur een blog uitperste, soms duurde het uren en er waren momenten dat ik weken bezig was om het halve A4-tje te vullen. Er was ook een moment dat ik helemaal geen zin in schrijven meer had. Ik had me nooit gerealiseerd dat er mensen mijn blog bezochten met andere bedoelingen dan gewoon 10 minuten vermaakt te worden door wat onzin en een kijkje in mijn fantasie-machine. Ik had me ook nooit gerealiseerd dat deze blog wel eens de bijl aan de wortels van het bancaire systeem zou kunnen zijn. Gelukkig werd ik daar tijdig en zeer subtiel op gewezen. Daarna was het creatief resetten en toch weer doorgaan. Zo leuk als bloggen daarvoor was, is het niet meer geworden.

Ga ik stoppen? Nee, zeker niet. Ik broed op een heel nieuw idee op basis van een ander concept. Een idee dat ik hier in dit digitale hoekje kan voortzetten zodat jullie het zonder problemen kunnen volgen. 
Nou, als dat geen cliffhanger is.....


Tot slot voor de souvenirjagers: Dit weekend ontving ik van mijn beste vrienden 50 prachtige boeken met daarin 50 blogs van mijn hand. Een literair meesterwerk ;-)  Laat maar weten of je een gesigneerd exemplaar wilt ontvangen.






zaterdag 31 oktober 2015

Hel

Oud zijn, het is een hel. Ik ben oud en voel het iedere dag, ieder moment, bij alles wat ik doe. Ik zie het al 20 jaar aankomen en nog steeds ben ik verbaasd hoe hard verval er in slaat. 
Objectief terugkijkend zie ik hoogtepunten, extase en een soort onoverwinnelijkheid. Dit alles verpakt in een kinderlijke naïviteit waardoor ik overal maar gewoon in knalde. 
Objectief vooruit kijkend, zie ik niets dat daar in de buurt komt. Alles wat ik deed, komt nooit meer terug met dezelfde heftigheid, met dezelfde emotie. Illusies houden mij op de been.

Een hel dus. Zelfs aan de hel kun je wennen. Ik wen aan het toenemend aantal haren in de afvoer. Aan het afnemend aantal haren op mijn kruin en het compensatiehaar in oren, neus en soms op mijn piemel. Ik wen aan de regressie die ik boek met het sporten: keihard trainen om alleen maar iets minder snel veel langzamer te gaan. Wennen aan een andere oksellucht, aan andere vlekken in mijn (onder)kleding of aan vervormingen van tenen en oren. 
Soms ontken ik de hel en negeer ik zwetend die kater na slechts een paar biertjes. Kruip ik op handen en voeten de trap op na een trainingsrondje hardlopen. De duivel weet mij echter altijd te vinden. Hij prikt, bonst, knijpt en grijnst. Lijden zul je, beter wordt het niet.

Al dat lijden maakt mij niet aantrekkelijk. Chicka's kijken echt niet meer op of om als ik binnen- of voorbij komt. De laatste mode contrasteert onaangenaam met rimpels en een wijkende haarlijn. De knipoog van een 55-jarige weduwe is een stomp, recht in mijn gezicht. Daar moet ik het mee doen.

Ik voel 'm al aankomen. Hier gaan jullie grappen over maken. Hier wordt over gelachen. Maar ik lach als laatste. Ik heb mijn lot geaccepteerd. Maar de meeste van jullie staan nog maar aan het begin. Jullie ontkennen het verval, denken dat het zo'n vaart niet loopt, dat het best meevalt. Maar ook jullie zien de eerste verschijnselen en weten dat de jeugd eindig is. Ook jullie staan voor de poorten van de hel. Angstig, bevend en wetend dat er geen weg terug is. Het is precies die angst die het ergst van alles is. De angst voor verval. Jullie moeten er nog jaren mee leven. Bij mij ligt het achter me. Ik zit er midden in en dan zie je het niet meer.

Dus ik ga genieten. Erger dan dit, wordt het niet. Ik zal af en toe naar jullie kijken en minzaam lachen.

woensdag 28 oktober 2015

Eikels

Ik voel druk, druk van jullie. Jullie verwachten voor het weekend nog een stuk of 5 bijdragen op deze blogspot. Maar vandaag lukt het niet. Het lukt niet omdat er te veel idioten vechten om een plekje in mijn hoofd. Een plekje op deze plek. 
Ik zie racistische xenofoben die zo zwart-wit denken dat de Chinese machthebbers als aanmoediging en beloning twee panda’s deze kant op sturen. Die vallen nog net onder de bed-en-bamboe regel. Ik zie een machteloze watermanager turend in het nierbekkenkanaal. In Weesp zie ik even helemaal niks vanwege het huizenhoge bermbegroeisel. Kees en Bianca de Graaf van “stichting faunabeheer” traineren al maanden het snoeien van bermen door de gemeente. “Planten zijn ook dieren”, vinden Kees en Bianca. En “overal kan een kikkertje zitten, dat we nog niet kennen”. Hoogste tijd dat Kees zijn hoofd eens boven het maaiveld uitsteekt. Maar daar moet je in Weesp inmiddels 3 meter 10 voor zijn. Ik zie een dikke vrouw met een patatje panda (euh, pinda) tegenover me in de trein. Een bejaarde man, met een Dr Dre koptelefoon. Ik zie eikels, overal dikke eikels. Het is Herfst.


Ik weet niets, niets voor jullie. De blaadjes dwarrelen. Mijn laatste blaadje valt binnenkort.


dinsdag 20 oktober 2015

Van kwansel naar Haruki

Als kind las ik alles wat los en vast zat. Alle leesboekjes van school, de krant, ik bladerde thuis door boeken en atlassen en de Shell verzamelboeken met 3D plaatjes van over de hele wereld. Ik zoog het binnen. Gulzig en nieuwsgierig. Een niet te stillen honger naar nieuw, nieuws en verre oorden. Ik droomde, droomde van oneindigheid, verlangde naar grenzeloosheid. Kinderdromen die platgewalst werden door mijn onuitstaanbare pubertijd.

Het zag er qua capaciteit en opleiding aanvankelijk best aardig uit bij mij. Gaandeweg mijn tienerjaren knuppelden de hormonen echter elke creativiteit en ambitie uit het onhandige slungelige lijf. Ik etterbakte voort, ontsnapte aan verwijdering van school en verliet de Havo uiteindelijk met een eindlijst zonder onvoldoendes, zonder inspanning ook. Huiswerk? Zelden of nooit. Boekenlijst? Te lui om een uittreksel te lezen. Mijn Havo was doordrenkt van links idealisme uit de jaren ’60 dus ik klampte me vast aan de klassikaal gelezen ‘Brave New World’ en ‘Animal Farm’. Van Nederlands kan ik me niets herinneren maar voor Duits deed ik wel iets. Ik las van Kafka zowel Het Proces als Amerika. Dolende gefrustreerde zielen: het enige dat me boeide in die tijd.

In slechte tijden komt mijn pubertijd ’s nachts terug. Boze dromen wijzen mij op een verkwanselde jeugd. De oneindige potjes 4-op-een-rij die ik met Ireen speelde tijdens Engels van mijnheer Seller; mijn afwezigheid bij vrijwel alle teken-, gym-, en Duits-lessen; het ontbreken van een boekenlijst. St. Ludger heeft me nog tot diep in deze eeuw achtervolgd. Waarom weet in niet maar de laatste tijd verschijnt St Ludger alleen nog na avonden met bier, slechte rode wijn en te veel knoflook.

Toen ik in de vroege jaren ’90 de balans en wat liefde (terug)vond, stak ook het literaire genot zijn kop weer op. Ik verslond weer papier. Verzoop vooral in A.F.Th. maar werd verpletterd door Bret Easton Ellis. American Psycho was een icoon van die tijd. Ik sleepte natuurlijk nog de somberte van de jaren ’80 mee, het uitzichtloze perspectief. Patrick Bateman maakte goed geschoold en intelligent er op brute wijze een eind aan.

Waar Bret en zijn generatiegenoten met bot geweld mijn leven binnendrongen, is daar langzaam, op kousenvoeten Haruki Murakami die op mijn nachtkastje gaan liggen. Wat een Oosterse rust, wat een beheersing van lust en wat een respect voor het introverte en kennis. Ik houd van de hoofdpersonen. Moeilijke introverte mensen maar altijd met smaak (Goh). Ik houd van de ingetogen Japanse manieren met de heimelijke uitspattingen (Oh). Het escapisme naar bergen, sneeuw, een gat in de grond, een anoniem hotel of stomende on-sen: een droom, een wens (Oah). En Murakami is geïnjecteerd met een flinke dosis Kafka (Ah).

Ik hou van de liefde van Murakami voor het onvolmaakte. Kleine, grote of ongelijke borsten, rimpels, een pijnlijke lul na de regen, verlegenheid of het totale onvermogen tot contact en genegenheid. Maar ook de verholen wanhoop en totale chaos die zich uit in vluchten, vallende vissen, bonenstaken en trombones. Ja, het is raar, het is soms kitsch maar uit de pen van Murakami mag het. Hoe strakker het keurslijf, des te groter en absurder de uitbarsting. Het mag.

Haruki Murakami is ook wat ouder en heeft daardoor ook een wat andere kijk op seks. In ieder geval anders dan Bret Easton Ellis / Patrick Bateman. De hoofdpersonen bij Haruki hoeven niet zo nodig een hoer keihard in de kont te neuken, vervolgens bewusteloos te slaan en in stukken te snijden. Nee, een date met een luxe callgirl kan ook bestaan uit een goed gesprek, beschaafde uitwisseling van sappen en een licht emotioneel afscheid. Geen gedoe met bebloede lakens maar rustig een biertje pakken uit de koelkast en samen knabbelen aan een stengel selderij.

Waar Bret het heeft over lullige musicals en Huey Lewis & the News, neemt onze Japanse vriend ons mee naar Stan Getz en Janacek. Muziek die je meesleept naar een andere wereld. Haruki pakt mijn hand en toont me de Japanse samenleving. Hij loopt hard. Harder dan ik. Ik zie slechts zijn spoor. Leuke uitdaging. Maar voor wat?


Hier mis ik een beetje de clou. Moeten jullie nu Haruki Murakami gaan lezen? Doe maar niet. En luister ook niet naar Janacek, of Stan Getz (zeker niet in de prachtige combinatie met Joao Gilberto). Ga niet hardlopen en ga zeker niet naar Japan.

Maar als je terug verlangt naar grenzeloze fantasie, ongecompliceerde rust en hallucinerende inspiratie, lees dan.... iets, van Murakami bijvoorbeeld 





donderdag 15 oktober 2015

The eighties fifties party’s

Tante Fien had een snor, oom Theo een baard en tante Lies feministisch okselhaar. Hoe het met het schaamhaar gesteld was in de jaren ’80 van de vorige eeuw, weten we van de vroeg-Duitse softporno.

Alsof dat allemaal nog niet pluizig genoeg was, waren zowel tapijt als tafelkleed hoogpolig en versierden we wanden met hardcore smyrna wandkleden van onze liefste tante Gerda. Al deze haren, pluizen en plukken hadden een wonderbaarlijk absorptie vermogen. Vocht, rook, natte hond; alles verdween onder de zachte oppervlakte richting gulzige huisstofmijten en onverzadigbare eencelligen.

In deze vochtige entourage speelden zich de 50-jarige verjaardagen van mijn ouders af. De Lubbersiaanse jaren waren zuur en grijs. Daar kwam bij dat mijn moeders verjaardag gevierd werd onder de gesel van traditionele novemberstormen. Tijdens mijn vaders verjaardag sneeuwde het altijd net niet, vroor het net niet , maar was het wel nat en koud. Daarom werd tijdens het Sara- en Abraham gebeuren de kachel extra opgestookt zodat het in onze bescheiden woonkamer een aangename 32 graden was.

Absurd eigenlijk: in het digitale tijdperk komen je vrienden zo tussen 19:00 en 03:30 uur binnenvallen op je feestje. Wat je in de uitnodiging zet, daar trekt niemand zich iets van aan. Op feestjes van mijn ouders vond een invasie plaats van zo’n 25 ooms en tantes in 10 minuten zonder dat er een uitnodiging verstuurd was en zonder dat er onderling overleg had plaats gevonden. Het valt binnen, gaat zitten en samen met mijn broers en wat nichtjes zorgde ik dat iedereen binnen vijf minuten koffie heeft (thee? doen we niet aan!) en een stuk taart (appel of slagroom).

Als de koffie op is – het loopt dan inmiddels al aardig richting kwart voor acht – nemen we de bestelling op. Aan de ‘hoge tafel’ zitten de mannen, zij kiezen aan het begin van de avond tussen Grolsch of Amstel, uitsluitend halve liters. In het voorhuis zitten aan de ‘lage tafel’ de vrouwen. Zij  drinken Moezel of Sherry.

Op tafel staan, in keurige glaasjes, de sigaretten en sigaartjes. De kamer staat al snel blauw en de wandtapijtjes maken overuren. Een enkele tante pruttelt een bezwaar tegen roken… Stilte. “Ah, bitter- of gehaktballen, toastje zalm of selleriesalade?  Euh, waar hadden het over?”

In de achterkamer neemt het volume bij de mannen toe. De kortste route naar Zuid Limburg, richting de verjaardagen van Jaap en tante Gerjo. Het kamp oom Harry en ome Cor kiest voor de Hollandse route via Nijmegen, Arcen en Velden. Het kamp oom Bennie gaat voor Heimat route via Goch, Geldern en Straelen. De halve liters worden inmiddels aangevuld of afgewisseld met borrels. Stropdassen en moraal worden losser… Aan de overkant aan de ‘lage tafel’ verschijnen blosjes. (net als vroeger?)

Ik draaf heen en weer met toastjes, Amstel, Grolsch, Moezel en Sherry. Ik maak praatjes over onderwerpen die steeds impertinenter worden. “Wie verlost mij?”

In mijn (voor)ouderlijk huis moest je altijd via de woonkamer, de hal en de bijkeuken naar douche en WC. En laat nou net in de bijkeuken de diepvries staan!? Oom Jan en oom Harry hadden na een gezamenlijke pisbeurt een bevroren grofvolkoren brood uit de diepvrieskist gevist. Geen idee waarom maar toen tante Stien, iets te kort gerokt, terugkwam van haar toiletgang werd zij in het mannen territorium subtiel getackeld en werd het bevroren grof volkoren met een slam dunk tussen de benen van de gillende tante Stien geplaatst. Applaus alom aan de mannenkant, afkeur en afgunst aan de vrouwenzijde.


Mijn broers en ik stonden er bij en keken er naar. Het leven van oude mensen, ooms en tantes, 50 jaar. Vies! En nu? Vanaf nu is een volkorenbrood, nooit meer een volkorenbrood maar een…


donderdag 8 oktober 2015

Intermezzo III

Morgen wordt Sylvia Witteman 50. Precies een maand later is Rick Nieman aan de beurt. Daar tussen bungelt mijn feestje. Sylvia kijkt er naar uit als “het trekken van een verrotte verstandskies”. Wat Rick er van denkt, weet ik niet. Ik weet sowieso niet wat Rick denkt, of hij überhaupt denkt. Hij wordt wel 50 en vindt daar vast iets van. 

Eerlijk gezegd, moest ik naar Wikipedia om te kijken wat Rick precies deed (en doet).  Hij is dus nieuwslezer en zo. Leuk voor hem. Plotseling moet ik denken aan Rick die als nieuwslezer zijn 50ste verjaardag aankondigt.

“Vandaag viert voormalig nieuwslezer, presentator en Amerika deskundige Rick Nieman zijn 50ste verjaardag.  Zijn vrouw Sacha had deze ochtend een ontbijt voor hem gemaakt met een zachtgekookt ei en een slagroomsoesje. Natuurlijk ontbrak het kopje slappe thee met een kleintje whisky niet. De gevierde presentator vertelde beduusd dat er inderdaad een boeiend leven achter hem ligt en dat de toekomst ongewis is.  Om er schaterend aan toe te voegen: dat weet nieman-d! Dankjewel Rick.”

Maar morgen klontert dus eerst de familie Witteman/Remarque samen rond de vilt-geworden badjas van Sylvia. De oud-zuid kids proberen niet te kijken naar de openvallende bovenkant van wat ooit een stukje soepel vallend badtextiel was. Discreet lager kijken, is er ook al niet bij.  De voeten van mama zijn een beetje raar en helaas blijven de weerbarstige onderflappen van die viltige badjas onhandig overeind staan. En daar wil je al helemaal niet kijken. Zeker niet bij je moeder.

Daar tussen hang ik dus. Tussen de immer frisse bakkes van Rick en de kleffe badjas van Sylvia. Tussen Amerika en Rusland, tussen RTL en Volkskrant. Andere mensen, BN-ers. Maar ook mensen met gemeenschappelijke herinneringen, met een kijk op de wereld die bepaald is doordat ze voor het eerst met hun ogen knipperden tegen een laf herfstzonnetje in 1965.  Net als ik.


Och, weten zij veel… boeiûh


vrijdag 25 september 2015

Jan en Tonny

Morgen zijn mijn ouders, Jan en Tonny, 52 jaar getrouwd. Tweeënvijftig jaar! Wat zit ik hier dan pathetisch te zeiken over mijn leeftijd? Een beetje wijs te doen over vroeger met de pretentie van volwassenheid en krokodillentranen over vals sentiment.

52 jaar plus vier jaar vaste verkering zonder seks.  Meer dan vijfenvijftig jaar van elkaar houden, elkaar mooi vinden en liefhebben. Altijd. Toen alles nog jong en strak was, tijdens vier zwangerschappen, na een ingrijpende operatie en ook nu. Nu het  lichaam vaker protesteert, soms moe is en de veerkracht hapert.  Nog steeds spettert hun liefde.

Pa is nog steeds idolaat van de lange benen van ma. Ze zien er anders uit dan toen, tijdens de kermis in Didam in de vroege jaren ’60. De souplesse is er een beetje uit maar het blijven haar benen.  En ma? Ma vertrouwde me onlangs toe dat zij nog steeds iedere dag geniet van die man naast haar in bed. Voor haar is hij nog steeds aantrekkelijk. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik het hoorde.

Jullie kennen het allemaal: ouders en seks; ouders en intimiteit. Je wilt het niet weten, je wilt het niet horen. Totdat, totdat ze vijfenvijftig jaar bij elkaar zijn. Zij kennen hun kwaaltjes, jij ziet het verval en ergens, daar in de verte, daar is…

Als er dan nog zoveel liefde en verliefdheid is, dan buig ik. Dan kom ik overeind en geef die ouders van mij de dikste knuffel. Dan rammelt het kunstgebit van mijn Tonny, moet ik wat HARDER PRATEN tegen Jan en kletsen beslagen brillen tegen elkaar.


Hopelijk volgend jaar weer.


woensdag 23 september 2015

Schik



Jongens waren we. En jongens zijn we! Een beetje, soms... Enfin, jongens dus. Jongens die jongensdingen doen. Een beetje klooien met een dood varken, een gebraden kip of een schapenbok met een kort lontje. Dat je daarbij luisterde naar Supertramp, Marillion of Brendan Croker & the Five-O’clock Shadows, ja dat hoorde er ook bij. Makkelijk was het zeker niet. Voordat je zo’n big van 60 kilo uit een kadaverbak getrokken had moest er natuurlijk wel eerst 18 bier en 5 gram Afghaan in je mik zitten. Een ethische, hygiënische en psychische barrière laat zicht niet zomaar slechten. Stel je voor zeg.

Voor mij was het dan ook nauwelijks nieuws dat David Cameron (1966) een sappig varkenssnuitje had beswaffeld. Hey, zeg nou zelf: Eton jongens onder elkaar, varkentje aan het spit, bekkie een klein beetje open, druipend van het vet, ’t is net een gescho… Nou, nou? En dat hij apestoned luisterde naar ‘Crisis? what Crisis?’ van Supertramp. Dat hij zich tijdens een lach-kick op het nummer ‘Poor Boy’ heeft ingeschreven bij de Conservative Party? So what! Dat waren de jaren ’80 van de vorige eeuw. Dat deden Britse jongens op Eton. Dat deden Achterhoekse jongens die terugkwamen van De Olde Beth of de Radstake. 

De Engelse kranten stonden bol en de oortjes liepen rood aan. Puriteinse preutsheid voerde weer de boventoon. Ondertussen pochte in de pub iedere gezonde Brit van boven de 40 over zijn prestaties met levende have en bestervend vlees,  luisterend naar Fun Boy Three of Dexy Midnight Runners en met 12 pints lauwe Guinness klotsend in de pens.

De Nederlandse pers deed terecht een beetje meewarig over de hele kwestie. Waarschijnlijk ook omdat Cameron hier een absolute no-name is. (Als Margareth Thatcher indertijd bekend had dat ze af en toe op een spartelende korhoen ging zitten, ja dan was het nieuws.) En hoewel swaffelen zo 2013 is, besteedde de Volkskrant toch wat aandacht aan de Britse oproer. Plichtmatig scande ik het artikel totdat ik stuitte op het prachtige woordje “schik”. BAM! In een keer terug naar vroeger. De Britten hadden ‘schik’ om het akkefietje. Ik had het woord sinds de twaalf-en-halfjarige bruiloft van mij ouders niet meer gehoord. “Buurman Drikus had veul schik gehad.” 
Prachtig, wat hadden we een schik. Jongens hebben schik, daar is niks raars aan.


donderdag 10 september 2015

Blondi(e)

Toppop YEAH! In een vlaag van pure nostalgie keek ik onlangs op YouTube naar oude korrelige opnamen van Toppop. Veel haar, strakke broeken, wijde gewaden van Penny en de grote beslagen bril van Ad.  Jerney Kaagman kijkt me zwoel aan terwijl ze playbackend een ongelooflijk lullig dansje doet op ‘Weekend’. Wel geil, dat wel. 

Plastic Bertrand en Iggy Pop komen voorbij maar de echte kwijl komt pas los bij Deborah Harry. Nonchalant kauwend en met een zwoele distantie bezingt ze Denis. Ik zie weer haar puntje van de tong, ze lijkt te knipogen (naar mij?).  “ … je suis si folle de toi, Denis Denis, oh embrasse-moi ce soir, Denis Denis, un grand baiser d’eternite”  Ben je er nog? Als puber verstond ik er geen zak van, laat staan dat ik het kon vertalen. Maar ondertussen ontploften de hormonen in mijn onderbuik.

De liefde voor blond(ie) zette zich door. Kim Wilde, the Police of mijn eerste echte vriendinnetje: blond moest het zijn. Totdat, totdat er ook nepblond kwam, Kajagoogoo, Billy Idol,  dat werk.  Het was even slikken maar ik kon er mee omgaan. Vaak betrof het onnozele artiesten  of sneue soapies. Types die komen en gaan zonder dat ze een spoor van betekenis achterlaten. Hooguit een klein krasje  op het vernis van mijn blonde droom. Een krasje zonder gevolgen, dacht ik.


Het krasje werd een scheur, de scheur bladderde en gebladder werd een compleet de-masqué van het blonde ideaal.  Uit de muffe blubber van de Hollandse polder verrees een (nep)blonde politicus. Blond zou nooit meer hetzelfde zijn. Het kan geen toeval zijn dat ik op hetzelfde moment vernam dat de  hond van Adolf Hitler Blondi heette. Een nogal domme Herder die vooral kefte tegen vreemdelingen. Het type hond dat heel hard gaat op het berijden van stokpaardjes, hijgend en kwijlend het geslacht wrijft tegen iets dat schuurt, doorgaat tot een extatische uitbarsting en dan verbaasd zijn over de bende die het veroorzaakt. Zo'n politi.. hond dus

Weer een droom aan diggelen. Blondies weten blijkbaar ook andere delen van de onderbuik te raken.  Deborah kietelde mijn ballen nog aangenaam met haar wimpers. De blonde politicus en Adolfs Blondi snuffelen slechts in de stinkende plooien van volgevreten burgers. Bang om te bijten and with a heart of glass.


Vandaag hoorde ik de blonde politicus zeggen: “Er trekken  jonge mannen met baarden zingend door Europa.  (…) vanwege de uitkeringen hier.”  Was er maar een Blondi die hem in zijn kloten kon bijten. Kon ie mooi een toontje (hoger) meezingen.


woensdag 19 augustus 2015

Onderbroekenlol



Op maandag hingen ze fier wapperend aan de lijn. Stralend wit, degelijk katoen. Soms met tientallen tegelijk: De onderbroek (m/v). Maandag was de enige dag dat je een indruk kreeg wat de medemens onder zijn kleding droeg. Niet dat het veel uitmaakte, iedere lijn zag er hetzelfde uit. 

OK, later werden er wat kleur toegevoegd maar het model veranderde niet: hoog opgesneden en licht knellend onder de oksels. In de Wehkamp catalogus stonden wel andere modellen met veel minder stof maar wij kenden niemand die zoiets droeg. Daar kwam je niet achter en ze hingen ook niet aan de lijn. 

Het is me natuurlijk niet ontgaan dat de ‘grote witte bangmakers’ plaats hebben gemaakt voor slips, sloggies, strings, boxers en trunks. En ondanks dat Frank Rijkaard en Bjorn Borg zich er persoonlijk tegenaan bemoeiden, heeft de onderbroek mij nooit geïnteresseerd. Lang bleef dat zo maar de laatste tijd wordt andermans onderbroek mij nadrukkelijk opgedrongen. Soit, soms piept er een stukje string boven een broekrand uit of sta je naast een bebroekte moslim medemens onder de douche in de sportschool. En verder… ach. Maar toen gingen puisterige pubers plotseling laaghangende kruizen dragen en maak ik op het Bakkumse strand kennis met Jack, Calvin, Dolce en Emporio. Blijkbaar bevalt het de jongens zo goed dat het fashion statement ook bij het zwemmen gemaakt moet worden. Zwemmen doe je niet in een zwembroek. Nee, je houdt je onderbroek gewoon aan, daar trek je iets overheen en dat trek je weer naar beneden. Ik steek mijn kop wel in het zand.

Het blijft me achtervolgen. Zwetend ren ik op het station de veel te kleine drogisterij binnen voor een nieuwe deo. In het veel te nauwe gangpad staat een meisje met een veel te dikke reet gebukt een vak te vullen en mijn doorgang te belemmeren. Ik zie een verwassen rood touwtje verdwijnen tussen een paar billen waar de zomerzon dit jaar volledig aan is voorbij gegaan. Het ding zag er vorig jaar op Wehkamp.nl vast veel leuker uit.

Wie niet op Wehkamp.nl hun onderbroeken kopen, zijn – volgens hun trainer Henk Fräser – de ADO-spelers Gianni Zuiverloon en Vito Wormgoor. De B-garnituur van het Nederlandse voetbal geeft kapitalen uit aan Underwear. Nu is Vito eigenlijk een gewone voormalige Superboer. En bij Superboeren heet Underwear nog steeds ‘onderboks’. 
Hans Polko, de bonkige spits uit de vroege jaren ’80 van de vorige eeuw wist daar alles van. Hans - dik, scheef gebit en volle snor – was publiekslieveling. 


“Seks met Hans Polko,
we willen seks met Hans Polko,
seks met Hans Poooolko,
we willen seks met Hans Polko!”


Na het behalen van een periodetitel beloonde hij de trouwe fans met een striptease die hij beëindigde met een ereronde in struise, licht verwassen, rode heupslip. Het einde van een taboe.


Van Graafschapper Hans Polko naar Birdman Michael Keaton is voor mij maar een kleine stap. Dankzij Birdman is de onderbroekenkeuze de komende 50 jaar geen issue. Laat het wit maar wapperen!


dinsdag 11 augustus 2015

Obama cares

Na een weekend met hardlopen en wat personal training beweeg ik me strompelend en kreunend langs paden en trappen. Als ik even door de knieën moet, zoek ik steun om me op te hijsen.  Vaak gaat dit gepaard met een gesmoorde kreun.  Het is de leeftijd, schijnt.

YouTube video’s van Barack Obama bieden dan troost. Onze Barack – die vorige week toch alweer 54 werd – huppelt, danst en veert door het leven.  De souplesse van Spiderman en de veerkracht van Air Jordan. Nooit een stram schuifeltje of handje in de onderrug, altijd energiek. Gekmakende elasticiteit.

Onlangs was Barack in het land van zijn roots: Kenia. Hij bewoog elegant, vlot en daadkrachtig. Het gevolg van hoogwaardigheidsbekleders hijgden zwetend achter hem aan. Ik dacht er een basketbal en een netje bij. His Highness ‘Air’ Barack zwevend boven de homofobe, corrupte kleptomanen van de Keniaanse regering. Dunkend, scorend. Als lid van de Luo stam zou hij vervolgens een middelvinger op kunnen steken of zo’n vervelend El Ghazi vingertje. Obama kept his cool and style. Lachte minzaam.
Een jaar voor de (eerste) verkiezing van Obama als president van de USA woonde ik een tijdje tussen de Luo in het westen van Kenia. Stel je bij de Luo een soort Obama voor maar dan stukken kleiner, iets donkerder, wat dikker, trager, minder energiek maar met een beroerd gebit. Verder ontbreekt bij de gemiddelde Luo het initiatief om lot en leven in eigen hand te nemen. Deze eigenschappen zijn echter bij uitstek geschikt om samen met mij ’s avonds in sleezy lokale  barretjes  heel veel lauwe Guinness te drinken. Op mijn kosten uiteraard. Dat ik mijn Guinness liever koud dronk, zagen ze daarom door de vingers.

Terwijl een stelletje dronken Masai het versleten biljart bezet hielden, had ik een boeiende politieke conversatie met optimistische Luo jongeren.  Het ging over de aanstaande Keniaanse verkiezingen (later dat jaar eindigend in een bloedige stammenstrijd) en de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten.  Hun Luo held Raila Odinga en stambroeder Obama  zouden beiden als winnaar tevoorschijn komen. Vanaf dat moment zou het leven van mijn drinkebroers rijk en voorspoedig worden.  Raila was namelijk ‘aan de beurt’ om de staatskas uit Nairobi leeg te storten boven Kisumu en omgeving.  Over vijf jaar was het de beurt aan een andere stam, de Kikuyo bijvoorbeeld.  Alsof dat nog niet genoeg was zou broeder Obama het arme Luo volk te hulp schieten met een omvangrijk hulpprogramma dat armoede in de regio definitief tot de geschiedenis zou laten behoren. “Hij is toch een van ons en zal ons nooit, nooit in de steek laten!”


Ik erkende dat zo’n vooruitzicht inderdaad heel mooi is maar vroeg toch ook nog – heel naïef – naar HUN  bijdrage in het herstel in de regio. Waar hun voorkeur naar uitging bij het naderende banenplan.  “Bijdrage? Banenplan?” Het Guinness-schuim stroomde over hun lippen. Even was het stil. Een Masai potte de laatste bal. Tik. Toen barstten ze allemaal in lachen uit. Ik kreeg zowaar een lauw biertje, voor de beste grap. “Cheers, Obama cares.”

Barack heeft zich nooit meer in Kisumu laten zien.  Met "Yes, we can" hoef je daar niet aan te komen. 

dinsdag 4 augustus 2015

Big in Japan

De bijna halve eeuw die ik nu leef kun je op veel manieren indelen: studeren, werken, wonen, of monogame seks. Maar ook haardracht/kaalheid, sport of muzikale voorkeur. Hier en nu houd ik het even bij reizen. 

Tot mijn 25ste zag ik amper 5 buitenlanden, de 25 jaar erna kwamen er zo’n 50 bij. Voor hokjesmensen ben ik dus een ‘reiziger’ in het sub-segment ‘avontuur’.  Kan ik mee leven. Het had ook ‘kalende man in met monogame seks  en een voorkeur voor klassieke muziek een Vinex-wijk’ kunnen zijn. ’t Is maar welke hokje je kiest.

En als dan die ‘reiziger’ badge aan je jasje of een sociaal platform hangt, heb je altijd mensen die willen weten wat het mooiste land is waar ik geweest ben. Inderdaad, domme vragen bestaan. Domme vragen die ik het liefst beantwoord met “het ligt er aan….”. Soms laat ik het hierbij, soms som ik de 50 criteria op die de schoonheid van een land of stad bepalen. Het weer, de drank, drugs, vrouw(en), eten, uitzicht, taal, gezelschap, een zee, strand, boulevard, de markt of het uitgaansleven, berg of dal, river deep, mountain high, een gids, taxi of hotel, die ene (nare of geweldige) ervaring, een kater en/of buikloop en – ook heel belangrijk – een muur! De boeiendste steden hebben een MUUR. Jeruzalem, Nicosia, Berlijn en Belfast. Wanneer ik na de 50 criteria begin over mijn fascinatie over steden met een muur, haakt ook de meest hardnekkige onwetende af. Klaar.

Omdat ik op deze blogsite ook ‘meelezers’ heb die vinden dat ik best wel wat aardiger mag zijn voor de medemens, geef ik hier toch zomaar een grote liefde prijs.  JAPAN

Japanners waren toch eigenlijk decennia lang de nazi’s van Azië? Rijk geworden door het ongegeneerd kopiëren van onze hoogwaardige industrie. Raar volkje, dat in een week ‘Europa doet’.  Met dat beeld werd je in de tweede helft van de 20ste eeuw opgevoed door de generatie voor ons. De generatie die zo goed weet hoe het moet en wat de waarheid is. Japan bleef lang verborgen voor mij.

Plots was daar echter Haruki Murakami. Zijn romans maakten iets los bij mij, iets wat ik nog nooit gevoeld had bij een land. Het eerste de beste ticketaanbod greep ik met beide handen aan. Ik ging zonder te weten wat me te wachten stond. Op Narita Airport stapte ik in de trein en ik was verliefd. Een liefde die beantwoord werd door gastvrijheid, fantastisch eten en de overweldigende atmosfeer van Tokio. Ik kon zo 49 criteria afvinken, de muur bleef staan.  Ik bewoog me door metro’s, door straten en winkelcentra, bezocht parken, kroegen en restaurants maar voelde me een onzichtbare observator.  Ik zag een modern land met traditionele waarden. Een land waar hels kabaal met doodse stilte wordt afgelost, waar iedereen roerloos beweegt en waar pure degelijkheid wordt gecompenseerd door passie in de zwartste diepte van de ogen.  Observaties dringen traag door in mijn hersenen, soms – in een prachtige ons-en – staat de tijd volledig stil. Maar dan: fast forward! Muziek, verkeer, de vismarkt, zingen, roken en drinken. Tot de stilte valt, achter schuifdeuren, geheimzinnige panelen of de verdieping in een manga-strip. Weg.


In een restaurant in een klamme donkere wijk van Kyoto schuif ik ’s avonds laat aan.  Ik knik naar de oude kok, hij reageert nauwelijks, bukt en toont me een ijskoude Asahi. Ik glimlach, hij niet.  Mijn bestelling probeer ik duidelijk te maken door vaag naar de schoteltjes te wijzen van de Japanners die om mij heen aan de bar zitten. In de stilstaande tijd krijg ik het meest fantastische dat de Japanse keuken en de oude chef te bieden hebben. De begeleidende sake werkt bijna hallucinerend. Ik laat me meevoeren totdat de oude chef me aanstoot, een culinair kunststuk aanreikt en het enige woord spreekt van de hele avond: finish!

vrijdag 26 juni 2015

Doodloper

Licht bezweet beweeg ik me tussen de mensen. Als een Indiër die een onduidelijk antwoord geeft,  beweeg ik mijn hoofd ritmisch van links naar rechts, malende kaken en een holle blik, starend naar het oneindige. Ik loop heen en weer, loop rondjes, soms langzaam en soms snel. Drinken, ik moet drinken! Gelukkig heb ik een flesje water in mijn hand. Slokje. Om mij heen felle kleuren, verderop de stampende beats. De man achter de knoppen zweept mensen op, velen laten zich meevoeren maar ik sluit me af. Ben even niet bereikbaar.

Het laatste kwartier voor de start van een hardloopwedstrijd is verschrikkelijk. Een cumulatie van stress en onzekerheid over het naderende onheil.

Het hele jaar train ik lekker ontspannen, door fanatiek te rennen kom ik zelfs tot rust. Deze ontspanning wordt echter volledig gecompenseerd door de dagen van stress voorafgaand aan een onschuldig wedstrijdje. Ik verander in een control freak. Ik schaf drie nieuwe shirtjes aan, voor ieder weertype een.  Flauwekul sportdrankjes? Ik koop ze. Ieder steentje, elk vuiltje wordt uit de schoenzool gepeuterd en angstvallig houd ik de weegschaal in de gaten.

Op de ochtend van de wedstrijd ben ik helemaal niet te genieten.  Zwijgend verwerk ik mijn voedsel en grote hoeveelheden drank. Moet zeker drie keer pissen en twee keer lafjes kakken.  Nadat ik tig keer mijn spullen heb gecontroleerd, vertrek ik richting start en finish. Zwijgend, er kan geen lachje af.

Ik maak me klaar voor de wedstrijd. Gasten die een goedbedoeld praatje willen maken, stomp ik het liefst tussen de ogen. Drinken. Nog maar een keer pissen. Rennen en rekken en langzaam naar de starten. Wachten, drinken, rekken en staren. Weten dat het pijn gaat doen, weten dat over een uur het lichaam gaat protesteren, dat je dorst hebt maar dat je door moet. Ik verklaar mezelf voor gek. Waarom die ambitie? Voor wie doe je dit? Aandacht, waardering? Ik vind mezelf zo’n typische lul die zo nodig moet. “Ga gewoon lekker lopen”, zeg ik tegen mezelf. De starter telt af, drie, twee, een, PANG!
De adrenaline knalt er in. Als een speer schiet ik er vandoor en passeer de eerste mensen. “Opgetieft! Aan de kant met je dikke reet.” Nog binnen de kilometer giert de hartslag in mijn keel, dit houd ik niet vol. Ik dwing mezelf tot kalmte. “Rustig aan, tempo hoog en vergeet alles om je heen. Kies de korte lijn, rustig adem halen, rustig, RUSTIG VERDOMME!” Ik vind mijn ritme maar waak ervoor niet te verslappen. Een maatje zoeken met een lekker tempo. Dat lukt en de vijf kilometer is in zicht. Een blik op mijn horloge leert dat het snel gaat. Niks “gewoon lekker lopen”, misschien zit er wel een PR-etje in. Aanzetten maar meteen de twijfel. Ik moet nog ver, loop ik mezelf niet over te kop? Consolideren, versnellen? Ik weet het niet en vloek. Sneller dan maar.

Bij kilometer 8 gaat het pijn doen. Een bocht en ik krijg de wind vol op de kop. Stom, de goede tussentijd had natuurlijk alles te maken met ‘wind mee’. Dat moet ik nu bekopen. Zware kilometers volgen met wind en stof vermengt met zomerse pollen. Ik kuch, ik rochel, spugen gaat niet meer. Waar is de waterpost?
11 kilometer: mijn schouders, kont en kuiten doen pijn maar ik verbijt het. Ginds is de waterpost, even versnellen. Het meisje duwt een gammel plastic bekertje in mijn hand. Ik knijp te hard en het koele water stroomt via mijn hand in mijn schoen. Het restantje op de bodem van het bekertje is net genoeg om mijn kurkdroge lippen te bevochtigen.  Toch geeft het  een druppeltje extra energie. Nog drie kilometer. “Klein kwartiertje”, mompel ik tegen mezelf. Het is sowieso de fase dat ik tegen mezelf begin te praten. Een fase waarin ik mezelf weinig complimenten geef.  Wanneer ik mijzelf slappe wijvenbenen verwijt, reageren mijn bovenbenen met een staking. 
Deze wordt  door mij met een pijnlijk tussensprintje 
doorbroken. Nog een kilometer.

Ik ben uit de ketting en zet nog een keer aan. Altijd weer het zelfde liedje: een eindsprint van een kilometer is veel te lang! Nog 500 meter en mijn hart en longen staan op exploderen. “Bitte, zweite Luft!” roep ik tegen mezelf. Het publiek aan de kant lacht. Ik niet. Vaag zie ik in de verte de klok. Wordt het een PR? Ik pers er nog een allerlaatste sprintje uit maar bedenk dat ik ook wel een beetje mooi op de finishfoto wil komen. Mijn vingers worstelen zich door de dunne natte slierten op mijn hoofd, mijn mondhoeken vechten zich omhoog richting een soort van lach, moeizaam til ik mijn armen op. Het is volbracht. De camera klikt. De tijd staat vast.


Volgende keer weer. 

maandag 15 juni 2015

Pissebedden en mierenneukers



De krant, ik ben er mee opgegroeid. De krant, in de 20ste eeuw was hij onmisbaar voor mij. De krant, ik lees hem nog steeds al ben ik voor een groot deel wel overgestapt naar de digitale versie. De rol van unieke nieuwsbron heeft de krant voor mij al lang niet meer. En hoewel de liefde nog steeds groot is, weet ik dat ik bij leven afscheid ga nemen van dit papieren medium. 

Het nieuws. Het nieuws blijf ik opslurpen. Gulzig uit alle media die mij ter beschikking staan. Dat verandert niet. En toch, er vallen er slachtoffers in het nieuwe mediageweld. De ‘Speurdertjes’ verdwenen al. ook de hilarische contactadvertenties zijn een stille dood gestorven. De volgende slachtoffers zijn de ‘Brievenschrijvers’. Betweters, moraalridders en aandachtshoeren: allemaal hadden ze hun hoekje in hun favoriete krant. Maar de krant moet ze niet meer en de aandacht wordt verdeeld onder miljoenen Twitteraars, Facebookers en bloggers. 

De Telegraaf heeft zuur, xenofoob en analfabeet Wakker Nederland al naar de ‘Reacties’ verbannen. Daar vragen ze zich vooral af ‘in welk land we leven?’ en geven Wouter Bos van alles de schuld. (Is je wel eens opgevallen dat Telegraaf lezers altijd twee PvdA leiders achterlopen wanneer het om de schuldvraag van alles gaat? Nu krijgt Wouter de schuld, in Wouter’s tijd was Wim Kok de kwaaie pier en toen Wim de scepter zwaaide, was Joop den Uyl de architect van alle ellende die ons Vaderland overspoelde). Wanneer ik de voornemens van deze reaguurders mag geloven, vertrekken ze binnenkort met een oude sok vol geld naar een buitenland waar ze geen last hebben van De Belastingdienst, stomme regels, banken, Moslims, socialisten, Joop/Wim/Wouter/Diederik, zakkenvullers, graaiers, Hoge Heren, een klote zorgsysteem, ondeugdelijke scholen, vastzittend verkeer, hoge boetes, Zwarte Piet critici en heel slecht weer. Turkije wordt wel eens genoemd als alternatief…

Aan de andere kant van het spectrum verdwijnt de fijnbesnaarde, scherpe, moraliserende pen van de Volkskrant Brievenschrijver. Ik kan me goed voorstellen dat daar op de redactie nog handgeschreven of getypte brieven met persoonlijk briefhoofd op handgeschept papier binnenkomen. Geen idee van de 21ste eeuw maar wel even pedant de verlovingsdatum van Wim Kan en Corry Vonk corrigeren of de tekst van een lullig kinderliedje uit 1929 uitschrijven (“mijn vader zong dat namelijk altijd zachtjes terwijl mijn moeder zijn vlinderdas knoopte en er een liefdevol klapje op gaf”). Gewoon lekker voorbij gaan aan de humanitaire ramp die Ebola in West-Afrika veroorzaakt en de redacteur er fijntjes op wijzen dat het buurland niet Guinee Bissau is maar Equatoriaal-Guinea. “Who gives a fuck? People are dying! Verdomde mierenneuker!”

Wat zal ik ze missen. Wat zal ik Gerard H. Peeters uit De Heurne missen. Hij betrapte de lanterfantende lamzakken van de Volkskrant ‘Sir Edmund’ redactie op een ongelooflijke stomme blunder. Eentje die de hele dierenwereld op zijn kop zou zetten. Eentje die – als er niet tijdig wordt ingegrepen – de bijl aan de wortel van de Darwin’s theorie is. Eentje die zonder correctie een gezellige pubquiz kan doen ontaarden in een grimmige vechtpartij. Een dikke fail die het schaamrood op de kaken van iedere kreeft doet verschijnen. 

“In uw bericht (…) worden pissebedden aangeduid als insecten. Dat is onjuist. Het zijn kreeftachtigen.” Gerard Peeters heeft gesproken. Wij loven de Heer.