De stofwolken zijn neergedaald en de kater is weg gespoeld. Het is klaar. De '50 Jaar Cyclus' zit er op.
Vooral de laatste maanden kreeg ik in de gaten dat ik een leuke schare trouwe lezers heb opgebouwd. Niet genoeg voor de bestseller lijst maar net genoeg om van te genieten. Sommige van jullie hielden het bij lezen, anderen gaven ook commentaar. Beide groepen gaven me energie om door te gaan met schrijven. Dankjewel daarvoor.
Er waren dagen dat ik er binnen een uur een blog uitperste, soms duurde het uren en er waren momenten dat ik weken bezig was om het halve A4-tje te vullen. Er was ook een moment dat ik helemaal geen zin in schrijven meer had. Ik had me nooit gerealiseerd dat er mensen mijn blog bezochten met andere bedoelingen dan gewoon 10 minuten vermaakt te worden door wat onzin en een kijkje in mijn fantasie-machine. Ik had me ook nooit gerealiseerd dat deze blog wel eens de bijl aan de wortels van het bancaire systeem zou kunnen zijn. Gelukkig werd ik daar tijdig en zeer subtiel op gewezen. Daarna was het creatief resetten en toch weer doorgaan. Zo leuk als bloggen daarvoor was, is het niet meer geworden.
Ga ik stoppen? Nee, zeker niet. Ik broed op een heel nieuw idee op basis van een ander concept. Een idee dat ik hier in dit digitale hoekje kan voortzetten zodat jullie het zonder problemen kunnen volgen.
Nou, als dat geen cliffhanger is.....
Tot slot voor de souvenirjagers: Dit weekend ontving ik van mijn beste vrienden 50 prachtige boeken met daarin 50 blogs van mijn hand. Een literair meesterwerk ;-) Laat maar weten of je een gesigneerd exemplaar wilt ontvangen.
Kwansel werkt op een geheime locatie aan zijn boek en come-back. Misschien zit Kim Jung Un wel naast hem (of schrijlings op hem). Hoe dan ook: hen laat ik voorlopig met rust. Op deze blogspot besteed ik ondertussen weer aandacht aan dagelijkse gebeurtenissen die mogelijk een rimpeling in mijn en jouw leven veroorzaken. Trek je er vooral niet al te veel van aan.
woensdag 4 november 2015
zaterdag 31 oktober 2015
Hel
Oud zijn, het is een hel. Ik ben oud en voel het iedere dag, ieder moment, bij alles wat ik doe. Ik zie het al 20 jaar aankomen en nog steeds ben ik verbaasd hoe hard verval er in slaat.
Objectief terugkijkend zie ik hoogtepunten, extase en een soort onoverwinnelijkheid. Dit alles verpakt in een kinderlijke naïviteit waardoor ik overal maar gewoon in knalde.
Objectief vooruit kijkend, zie ik niets dat daar in de buurt komt. Alles wat ik deed, komt nooit meer terug met dezelfde heftigheid, met dezelfde emotie. Illusies houden mij op de been.
Een hel dus. Zelfs aan de hel kun je wennen. Ik wen aan het toenemend aantal haren in de afvoer. Aan het afnemend aantal haren op mijn kruin en het compensatiehaar in oren, neus en soms op mijn piemel. Ik wen aan de regressie die ik boek met het sporten: keihard trainen om alleen maar iets minder snel veel langzamer te gaan. Wennen aan een andere oksellucht, aan andere vlekken in mijn (onder)kleding of aan vervormingen van tenen en oren.
Soms ontken ik de hel en negeer ik zwetend die kater na slechts een paar biertjes. Kruip ik op handen en voeten de trap op na een trainingsrondje hardlopen. De duivel weet mij echter altijd te vinden. Hij prikt, bonst, knijpt en grijnst. Lijden zul je, beter wordt het niet.
Al dat lijden maakt mij niet aantrekkelijk. Chicka's kijken echt niet meer op of om als ik binnen- of voorbij komt. De laatste mode contrasteert onaangenaam met rimpels en een wijkende haarlijn. De knipoog van een 55-jarige weduwe is een stomp, recht in mijn gezicht. Daar moet ik het mee doen.
Ik voel 'm al aankomen. Hier gaan jullie grappen over maken. Hier wordt over gelachen. Maar ik lach als laatste. Ik heb mijn lot geaccepteerd. Maar de meeste van jullie staan nog maar aan het begin. Jullie ontkennen het verval, denken dat het zo'n vaart niet loopt, dat het best meevalt. Maar ook jullie zien de eerste verschijnselen en weten dat de jeugd eindig is. Ook jullie staan voor de poorten van de hel. Angstig, bevend en wetend dat er geen weg terug is. Het is precies die angst die het ergst van alles is. De angst voor verval. Jullie moeten er nog jaren mee leven. Bij mij ligt het achter me. Ik zit er midden in en dan zie je het niet meer.
Dus ik ga genieten. Erger dan dit, wordt het niet. Ik zal af en toe naar jullie kijken en minzaam lachen.
Objectief terugkijkend zie ik hoogtepunten, extase en een soort onoverwinnelijkheid. Dit alles verpakt in een kinderlijke naïviteit waardoor ik overal maar gewoon in knalde.
Objectief vooruit kijkend, zie ik niets dat daar in de buurt komt. Alles wat ik deed, komt nooit meer terug met dezelfde heftigheid, met dezelfde emotie. Illusies houden mij op de been.
Een hel dus. Zelfs aan de hel kun je wennen. Ik wen aan het toenemend aantal haren in de afvoer. Aan het afnemend aantal haren op mijn kruin en het compensatiehaar in oren, neus en soms op mijn piemel. Ik wen aan de regressie die ik boek met het sporten: keihard trainen om alleen maar iets minder snel veel langzamer te gaan. Wennen aan een andere oksellucht, aan andere vlekken in mijn (onder)kleding of aan vervormingen van tenen en oren.
Soms ontken ik de hel en negeer ik zwetend die kater na slechts een paar biertjes. Kruip ik op handen en voeten de trap op na een trainingsrondje hardlopen. De duivel weet mij echter altijd te vinden. Hij prikt, bonst, knijpt en grijnst. Lijden zul je, beter wordt het niet.
Al dat lijden maakt mij niet aantrekkelijk. Chicka's kijken echt niet meer op of om als ik binnen- of voorbij komt. De laatste mode contrasteert onaangenaam met rimpels en een wijkende haarlijn. De knipoog van een 55-jarige weduwe is een stomp, recht in mijn gezicht. Daar moet ik het mee doen.
Ik voel 'm al aankomen. Hier gaan jullie grappen over maken. Hier wordt over gelachen. Maar ik lach als laatste. Ik heb mijn lot geaccepteerd. Maar de meeste van jullie staan nog maar aan het begin. Jullie ontkennen het verval, denken dat het zo'n vaart niet loopt, dat het best meevalt. Maar ook jullie zien de eerste verschijnselen en weten dat de jeugd eindig is. Ook jullie staan voor de poorten van de hel. Angstig, bevend en wetend dat er geen weg terug is. Het is precies die angst die het ergst van alles is. De angst voor verval. Jullie moeten er nog jaren mee leven. Bij mij ligt het achter me. Ik zit er midden in en dan zie je het niet meer.
Dus ik ga genieten. Erger dan dit, wordt het niet. Ik zal af en toe naar jullie kijken en minzaam lachen.
woensdag 28 oktober 2015
Eikels
Ik voel druk, druk van jullie. Jullie verwachten
voor het weekend nog een stuk of 5 bijdragen op deze blogspot. Maar vandaag
lukt het niet. Het lukt niet omdat er te veel idioten vechten om een plekje in
mijn hoofd. Een plekje op deze plek.
Ik zie racistische xenofoben die zo
zwart-wit denken dat de Chinese machthebbers als aanmoediging en beloning twee
panda’s deze kant op sturen. Die vallen nog net onder de bed-en-bamboe regel.
Ik zie een machteloze watermanager turend in het nierbekkenkanaal. In Weesp zie
ik even helemaal niks vanwege het huizenhoge bermbegroeisel. Kees en Bianca de
Graaf van “stichting faunabeheer” traineren al maanden het snoeien van bermen door
de gemeente. “Planten zijn ook dieren”, vinden Kees en Bianca. En “overal kan
een kikkertje zitten, dat we nog niet kennen”. Hoogste tijd dat Kees zijn hoofd
eens boven het maaiveld uitsteekt. Maar daar moet je in Weesp inmiddels 3 meter
10 voor zijn. Ik zie een dikke vrouw met een patatje panda (euh, pinda) tegenover
me in de trein. Een bejaarde man, met een Dr Dre koptelefoon. Ik zie eikels,
overal dikke eikels. Het is Herfst.
Ik weet niets, niets voor jullie. De blaadjes
dwarrelen. Mijn laatste blaadje valt binnenkort.
dinsdag 20 oktober 2015
Van kwansel naar Haruki
Als kind las ik alles wat los en vast zat. Alle
leesboekjes van school, de krant, ik bladerde thuis door boeken en atlassen en
de Shell verzamelboeken met 3D plaatjes van over de hele wereld. Ik zoog het
binnen. Gulzig en nieuwsgierig. Een niet te stillen honger naar nieuw, nieuws
en verre oorden. Ik droomde, droomde van oneindigheid, verlangde naar
grenzeloosheid. Kinderdromen die platgewalst werden door mijn onuitstaanbare
pubertijd.
Het zag er qua capaciteit en opleiding
aanvankelijk best aardig uit bij mij. Gaandeweg mijn tienerjaren knuppelden de
hormonen echter elke creativiteit en ambitie uit het onhandige slungelige lijf.
Ik etterbakte voort, ontsnapte aan verwijdering van school en verliet de Havo
uiteindelijk met een eindlijst zonder onvoldoendes, zonder inspanning ook. Huiswerk?
Zelden of nooit. Boekenlijst? Te lui om een uittreksel te lezen. Mijn Havo was
doordrenkt van links idealisme uit de jaren ’60 dus ik klampte me vast aan
de klassikaal gelezen ‘Brave New World’ en ‘Animal Farm’. Van Nederlands kan ik
me niets herinneren maar voor Duits deed ik wel iets. Ik las van Kafka zowel Het Proces als Amerika. Dolende gefrustreerde zielen: het enige dat me boeide in
die tijd.
In slechte tijden komt mijn pubertijd ’s nachts terug.
Boze dromen wijzen mij op een verkwanselde jeugd. De oneindige potjes
4-op-een-rij die ik met Ireen speelde tijdens Engels van mijnheer Seller; mijn
afwezigheid bij vrijwel alle teken-, gym-, en Duits-lessen; het ontbreken van
een boekenlijst. St. Ludger heeft me nog tot diep in deze eeuw achtervolgd.
Waarom weet in niet maar de laatste tijd verschijnt St Ludger alleen nog na
avonden met bier, slechte rode wijn en te veel knoflook.
Toen ik in de vroege jaren ’90 de balans en wat
liefde (terug)vond, stak ook het literaire genot zijn kop weer op. Ik verslond
weer papier. Verzoop vooral in A.F.Th. maar werd verpletterd door Bret Easton
Ellis. American Psycho was een icoon
van die tijd. Ik sleepte natuurlijk nog de somberte van de jaren ’80 mee, het
uitzichtloze perspectief. Patrick Bateman maakte goed geschoold en intelligent er
op brute wijze een eind aan.
Waar Bret en zijn generatiegenoten met bot geweld
mijn leven binnendrongen, is daar langzaam, op kousenvoeten Haruki Murakami die
op mijn nachtkastje gaan liggen. Wat een Oosterse rust, wat een beheersing van
lust en wat een respect voor het introverte en kennis. Ik houd van de
hoofdpersonen. Moeilijke introverte mensen maar altijd met smaak (Goh). Ik houd van de ingetogen Japanse manieren met de heimelijke uitspattingen (Oh). Het
escapisme naar bergen, sneeuw, een gat in de grond, een anoniem hotel of stomende
on-sen: een droom, een wens (Oah). En Murakami is geïnjecteerd met een flinke
dosis Kafka (Ah).
Ik hou van de liefde van Murakami voor het
onvolmaakte. Kleine, grote of ongelijke borsten, rimpels, een pijnlijke lul na
de regen, verlegenheid of het totale onvermogen tot contact en genegenheid.
Maar ook de verholen wanhoop en totale chaos die zich uit in vluchten, vallende
vissen, bonenstaken en trombones. Ja, het is raar, het is soms kitsch maar uit
de pen van Murakami mag het. Hoe strakker het keurslijf, des te groter en
absurder de uitbarsting. Het mag.
Haruki Murakami is ook wat ouder en heeft daardoor
ook een wat andere kijk op seks. In ieder geval anders dan Bret Easton Ellis /
Patrick Bateman. De hoofdpersonen bij Haruki hoeven niet zo nodig een hoer keihard
in de kont te neuken, vervolgens bewusteloos te slaan en in stukken te snijden.
Nee, een date met een luxe callgirl kan ook bestaan uit een goed gesprek,
beschaafde uitwisseling van sappen en een licht emotioneel afscheid. Geen gedoe
met bebloede lakens maar rustig een biertje pakken uit de koelkast en samen knabbelen
aan een stengel selderij.
Waar Bret het heeft over lullige musicals en Huey
Lewis & the News, neemt onze Japanse vriend ons mee naar Stan Getz en
Janacek. Muziek die je meesleept naar een andere wereld. Haruki pakt mijn hand
en toont me de Japanse samenleving. Hij loopt hard. Harder dan ik. Ik zie slechts
zijn spoor. Leuke uitdaging. Maar voor wat?
Hier mis ik een beetje de clou. Moeten jullie nu
Haruki Murakami gaan lezen? Doe maar niet. En luister ook niet naar Janacek, of
Stan Getz (zeker niet in de prachtige combinatie met Joao Gilberto). Ga niet
hardlopen en ga zeker niet naar Japan.
Maar als je terug verlangt naar grenzeloze fantasie, ongecompliceerde rust en hallucinerende inspiratie, lees dan.... iets, van Murakami bijvoorbeeld
donderdag 15 oktober 2015
The eighties fifties party’s
Tante Fien had een snor, oom Theo een baard en
tante Lies feministisch okselhaar. Hoe het met het schaamhaar gesteld was in de
jaren ’80 van de vorige eeuw, weten we van de vroeg-Duitse softporno.
Alsof dat allemaal nog niet pluizig genoeg was, waren
zowel tapijt als tafelkleed hoogpolig en versierden we wanden met hardcore
smyrna wandkleden van onze liefste tante Gerda. Al deze haren, pluizen en
plukken hadden een wonderbaarlijk absorptie vermogen. Vocht, rook, natte hond;
alles verdween onder de zachte oppervlakte richting gulzige huisstofmijten en
onverzadigbare eencelligen.
In deze vochtige entourage speelden zich de
50-jarige verjaardagen van mijn ouders af. De Lubbersiaanse jaren waren zuur en
grijs. Daar kwam bij dat mijn moeders verjaardag gevierd werd onder de gesel
van traditionele novemberstormen. Tijdens mijn vaders verjaardag sneeuwde het
altijd net niet, vroor het net niet , maar was het wel nat en koud. Daarom werd
tijdens het Sara- en Abraham gebeuren de kachel extra opgestookt zodat het in onze
bescheiden woonkamer een aangename 32 graden was.
Absurd eigenlijk: in het digitale tijdperk komen
je vrienden zo tussen 19:00 en 03:30 uur binnenvallen op je feestje. Wat je in
de uitnodiging zet, daar trekt niemand zich iets van aan. Op feestjes van mijn
ouders vond een invasie plaats van zo’n 25 ooms en tantes in 10 minuten zonder
dat er een uitnodiging verstuurd was en zonder dat er onderling overleg had
plaats gevonden. Het valt binnen, gaat zitten en samen met mijn broers en wat
nichtjes zorgde ik dat iedereen binnen vijf minuten koffie heeft (thee? doen we
niet aan!) en een stuk taart (appel of slagroom).
Als de koffie op is – het loopt dan inmiddels al
aardig richting kwart voor acht – nemen we de bestelling op. Aan de ‘hoge tafel’
zitten de mannen, zij kiezen aan het begin van de avond tussen Grolsch of
Amstel, uitsluitend halve liters. In het voorhuis zitten aan de ‘lage tafel’ de
vrouwen. Zij drinken Moezel of Sherry.
Op tafel staan, in keurige glaasjes, de sigaretten
en sigaartjes. De kamer staat al snel blauw en de wandtapijtjes maken overuren.
Een enkele tante pruttelt een bezwaar tegen roken… Stilte. “Ah, bitter- of gehaktballen, toastje zalm of
selleriesalade? Euh, waar hadden het
over?”
In de achterkamer neemt het volume bij de mannen toe.
De kortste route naar Zuid Limburg, richting de verjaardagen van Jaap en tante
Gerjo. Het kamp oom Harry en ome Cor kiest voor de Hollandse route via
Nijmegen, Arcen en Velden. Het kamp oom Bennie gaat voor Heimat route via Goch,
Geldern en Straelen. De halve liters worden inmiddels aangevuld of afgewisseld
met borrels. Stropdassen en moraal worden losser… Aan de overkant aan de ‘lage
tafel’ verschijnen blosjes. (net als vroeger?)
Ik draaf heen en weer met toastjes, Amstel,
Grolsch, Moezel en Sherry. Ik maak praatjes over onderwerpen die steeds
impertinenter worden. “Wie verlost mij?”
In mijn (voor)ouderlijk huis moest je altijd via
de woonkamer, de hal en de bijkeuken naar douche en WC. En laat nou net in de
bijkeuken de diepvries staan!? Oom Jan en oom Harry hadden na een gezamenlijke
pisbeurt een bevroren grofvolkoren brood uit de diepvrieskist gevist. Geen idee
waarom maar toen tante Stien, iets te kort gerokt, terugkwam van haar
toiletgang werd zij in het mannen territorium subtiel getackeld en werd het
bevroren grof volkoren met een slam dunk tussen de benen van de gillende tante
Stien geplaatst. Applaus alom aan de mannenkant, afkeur en afgunst aan de
vrouwenzijde.
Mijn broers en ik stonden er bij en keken er naar.
Het leven van oude mensen, ooms en tantes, 50 jaar. Vies! En nu? Vanaf nu is
een volkorenbrood, nooit meer een volkorenbrood maar een…
donderdag 8 oktober 2015
Intermezzo III
Morgen wordt Sylvia Witteman 50. Precies een maand later is
Rick Nieman aan de beurt. Daar tussen bungelt mijn feestje. Sylvia kijkt er
naar uit als “het trekken van een verrotte verstandskies”. Wat Rick er van
denkt, weet ik niet. Ik weet sowieso niet wat Rick denkt, of hij überhaupt denkt.
Hij wordt wel 50 en vindt daar vast iets van.
Eerlijk gezegd, moest ik naar Wikipedia om te kijken wat Rick
precies deed (en doet). Hij is dus
nieuwslezer en zo. Leuk voor hem. Plotseling moet ik denken aan Rick die als
nieuwslezer zijn 50ste verjaardag aankondigt.
“Vandaag viert voormalig nieuwslezer, presentator en Amerika
deskundige Rick Nieman zijn 50ste verjaardag. Zijn vrouw Sacha had deze ochtend een ontbijt
voor hem gemaakt met een zachtgekookt ei en een slagroomsoesje. Natuurlijk
ontbrak het kopje slappe thee met een kleintje whisky niet. De gevierde
presentator vertelde beduusd dat er inderdaad een boeiend leven achter hem ligt
en dat de toekomst ongewis is. Om er
schaterend aan toe te voegen: dat weet nieman-d! Dankjewel Rick.”
Maar morgen klontert dus eerst de familie Witteman/Remarque
samen rond de vilt-geworden badjas van Sylvia. De oud-zuid kids proberen niet
te kijken naar de openvallende bovenkant van wat ooit een stukje soepel vallend
badtextiel was. Discreet lager kijken, is er ook al niet bij. De voeten van mama zijn een beetje raar en helaas
blijven de weerbarstige onderflappen van die viltige badjas onhandig overeind staan.
En daar wil je al helemaal niet kijken. Zeker niet bij je moeder.
Daar tussen hang ik dus. Tussen de immer frisse bakkes van
Rick en de kleffe badjas van Sylvia. Tussen Amerika en Rusland, tussen RTL en
Volkskrant. Andere mensen, BN-ers. Maar ook mensen met gemeenschappelijke
herinneringen, met een kijk op de wereld die bepaald is doordat ze voor het
eerst met hun ogen knipperden tegen een laf herfstzonnetje in 1965. Net als ik.
Och, weten zij veel… boeiûh
vrijdag 25 september 2015
Jan en Tonny
Morgen zijn mijn ouders, Jan en Tonny, 52 jaar getrouwd. Tweeënvijftig
jaar! Wat zit ik hier dan pathetisch te zeiken over mijn leeftijd? Een beetje
wijs te doen over vroeger met de
pretentie van volwassenheid en krokodillentranen over vals sentiment.
52 jaar plus vier jaar vaste verkering zonder seks. Meer dan vijfenvijftig jaar van elkaar houden,
elkaar mooi vinden en liefhebben. Altijd. Toen alles nog jong en strak was, tijdens
vier zwangerschappen, na een ingrijpende operatie en ook nu. Nu het lichaam vaker protesteert, soms moe is en de
veerkracht hapert. Nog steeds spettert hun
liefde.
Pa is nog steeds idolaat van de lange benen van ma. Ze zien
er anders uit dan toen, tijdens de kermis in Didam in de vroege jaren ’60. De
souplesse is er een beetje uit maar het blijven haar benen. En ma? Ma vertrouwde me onlangs toe dat zij
nog steeds iedere dag geniet van die man naast haar in bed. Voor haar is hij
nog steeds aantrekkelijk. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik het hoorde.
Jullie kennen het allemaal: ouders en seks; ouders en
intimiteit. Je wilt het niet weten, je wilt het niet horen. Totdat, totdat ze
vijfenvijftig jaar bij elkaar zijn. Zij kennen hun kwaaltjes, jij ziet het
verval en ergens, daar in de verte, daar is…
Als er dan nog zoveel liefde en verliefdheid is, dan buig
ik. Dan kom ik overeind en geef die ouders van mij de dikste knuffel. Dan
rammelt het kunstgebit van mijn Tonny, moet ik wat HARDER PRATEN tegen Jan en
kletsen beslagen brillen tegen elkaar.
Hopelijk volgend jaar weer.
woensdag 23 september 2015
Schik
Jongens waren we. En jongens zijn we! Een beetje, soms...
Enfin, jongens dus. Jongens die jongensdingen doen. Een beetje klooien met een
dood varken, een gebraden kip of een schapenbok met een kort lontje. Dat je
daarbij luisterde naar Supertramp, Marillion of Brendan Croker & the Five-O’clock
Shadows, ja dat hoorde er ook bij. Makkelijk was het zeker niet. Voordat je zo’n
big van 60 kilo uit een kadaverbak getrokken had moest er natuurlijk wel eerst
18 bier en 5 gram Afghaan in je mik zitten. Een ethische, hygiënische en
psychische barrière laat zicht niet zomaar slechten. Stel je voor zeg.
Voor mij was het dan ook nauwelijks nieuws dat David Cameron
(1966) een sappig varkenssnuitje had beswaffeld. Hey, zeg nou zelf: Eton
jongens onder elkaar, varkentje aan het spit, bekkie een klein beetje open, druipend
van het vet, ’t is net een gescho… Nou, nou? En dat hij apestoned luisterde naar
‘Crisis? what Crisis?’ van Supertramp.
Dat hij zich tijdens een lach-kick op het nummer ‘Poor Boy’ heeft ingeschreven
bij de Conservative Party? So what! Dat waren de jaren ’80 van de vorige eeuw.
Dat deden Britse jongens op Eton. Dat deden Achterhoekse jongens die
terugkwamen van De Olde Beth of de Radstake.
De Engelse kranten stonden bol en de oortjes liepen
rood aan. Puriteinse preutsheid voerde weer de boventoon. Ondertussen
pochte in de pub iedere gezonde Brit van boven de 40 over zijn prestaties met levende
have en bestervend vlees, luisterend
naar Fun Boy Three of Dexy Midnight Runners en met 12 pints lauwe Guinness
klotsend in de pens.
De Nederlandse pers deed terecht een beetje meewarig over de
hele kwestie. Waarschijnlijk ook omdat Cameron hier een absolute no-name is.
(Als Margareth Thatcher indertijd bekend had dat ze af en toe op een spartelende
korhoen ging zitten, ja dan was het nieuws.) En hoewel swaffelen zo 2013 is,
besteedde de Volkskrant toch wat aandacht aan de Britse oproer. Plichtmatig
scande ik het artikel totdat ik stuitte op het prachtige woordje “schik”. BAM!
In een keer terug naar vroeger. De Britten hadden ‘schik’ om het akkefietje. Ik
had het woord sinds de twaalf-en-halfjarige bruiloft van mij ouders niet meer
gehoord. “Buurman Drikus had veul schik gehad.”
Prachtig, wat hadden we een
schik. Jongens hebben schik, daar is niks raars aan.
donderdag 10 september 2015
Blondi(e)
Toppop YEAH! In een vlaag van pure nostalgie keek ik onlangs
op YouTube naar oude korrelige opnamen van Toppop. Veel haar, strakke broeken, wijde
gewaden van Penny en de grote beslagen bril van Ad. Jerney Kaagman kijkt me zwoel aan terwijl ze playbackend
een ongelooflijk lullig dansje doet op ‘Weekend’. Wel geil, dat wel.
Plastic Bertrand en Iggy Pop komen voorbij maar de echte
kwijl komt pas los bij Deborah Harry. Nonchalant kauwend en met een zwoele distantie
bezingt ze Denis. Ik zie weer haar puntje van de tong, ze lijkt te knipogen
(naar mij?). “ … je suis si folle de toi, Denis Denis, oh embrasse-moi ce soir, Denis
Denis, un grand baiser d’eternite” Ben je er nog? Als puber verstond ik er geen
zak van, laat staan dat ik het kon vertalen. Maar ondertussen ontploften de
hormonen in mijn onderbuik.
De liefde voor blond(ie) zette zich door. Kim Wilde, the
Police of mijn eerste echte vriendinnetje: blond moest het zijn. Totdat, totdat
er ook nepblond kwam, Kajagoogoo, Billy Idol, dat werk.
Het was even slikken maar ik kon er mee omgaan. Vaak betrof het onnozele
artiesten of sneue soapies. Types die
komen en gaan zonder dat ze een spoor van betekenis achterlaten. Hooguit een
klein krasje op het vernis van mijn
blonde droom. Een krasje zonder gevolgen, dacht ik.
Het krasje werd een scheur, de scheur bladderde en gebladder
werd een compleet de-masqué van het blonde ideaal. Uit de muffe blubber van de Hollandse polder verrees
een (nep)blonde politicus. Blond zou nooit meer hetzelfde zijn. Het kan geen toeval
zijn dat ik op hetzelfde moment vernam dat de hond van Adolf Hitler Blondi heette. Een nogal
domme Herder die vooral kefte tegen vreemdelingen. Het type hond dat heel hard
gaat op het berijden van stokpaardjes, hijgend en kwijlend het geslacht wrijft
tegen iets dat schuurt, doorgaat tot een extatische uitbarsting en dan verbaasd
zijn over de bende die het veroorzaakt. Zo'n politi.. hond dus
Weer een droom aan diggelen. Blondies weten blijkbaar ook andere delen
van de onderbuik te raken. Deborah
kietelde mijn ballen nog aangenaam met haar wimpers. De blonde politicus en Adolfs
Blondi snuffelen slechts in de stinkende plooien van volgevreten burgers. Bang om te bijten and with a heart of glass.
Vandaag hoorde ik de blonde politicus zeggen: “Er trekken jonge mannen met baarden zingend door
Europa. (…) vanwege de uitkeringen hier.”
Was er maar een Blondi die hem in zijn
kloten kon bijten. Kon ie mooi een toontje (hoger) meezingen.
woensdag 19 augustus 2015
Onderbroekenlol
Op
maandag hingen ze fier wapperend aan de lijn. Stralend wit, degelijk katoen.
Soms met tientallen tegelijk: De onderbroek (m/v). Maandag was de enige dag dat
je een indruk kreeg wat de medemens onder zijn kleding droeg. Niet dat het veel
uitmaakte, iedere lijn zag er hetzelfde uit.
OK,
later werden er wat kleur toegevoegd maar het model veranderde niet: hoog
opgesneden en licht knellend onder de oksels. In de Wehkamp catalogus stonden
wel andere modellen met veel minder stof maar wij kenden niemand die zoiets
droeg. Daar kwam je niet achter en ze hingen ook niet aan de lijn.
Het is
me natuurlijk niet ontgaan dat de ‘grote witte bangmakers’ plaats hebben
gemaakt voor slips, sloggies, strings, boxers en trunks. En ondanks dat Frank
Rijkaard en Bjorn Borg zich er persoonlijk tegenaan bemoeiden, heeft de
onderbroek mij nooit geïnteresseerd. Lang bleef dat zo maar de laatste tijd
wordt andermans onderbroek mij nadrukkelijk opgedrongen. Soit,
soms piept er een stukje string boven een broekrand uit of sta je naast een bebroekte
moslim medemens onder de douche in de sportschool. En verder… ach. Maar toen
gingen puisterige pubers plotseling laaghangende kruizen dragen en maak ik op
het Bakkumse strand kennis met Jack, Calvin, Dolce en Emporio. Blijkbaar bevalt
het de jongens zo goed dat het fashion statement ook bij het zwemmen gemaakt
moet worden. Zwemmen doe je niet in een zwembroek. Nee, je houdt je onderbroek
gewoon aan, daar trek je iets overheen en dat trek je weer naar beneden. Ik
steek mijn kop wel in het zand.
Het
blijft me achtervolgen. Zwetend ren ik op het station de veel te kleine drogisterij
binnen voor een nieuwe deo. In het veel te nauwe gangpad staat een meisje met
een veel te dikke reet gebukt een vak te vullen en mijn doorgang te belemmeren.
Ik zie een verwassen rood touwtje verdwijnen tussen een paar billen waar de
zomerzon dit jaar volledig aan is voorbij gegaan. Het ding zag er vorig jaar op
Wehkamp.nl vast veel leuker uit.
Wie
niet op Wehkamp.nl hun onderbroeken kopen, zijn – volgens hun trainer Henk Fräser
– de ADO-spelers Gianni Zuiverloon en Vito Wormgoor. De B-garnituur van het
Nederlandse voetbal geeft kapitalen uit aan Underwear.
Nu is Vito eigenlijk een gewone voormalige Superboer. En bij Superboeren heet Underwear nog steeds ‘onderboks’.
Hans Polko, de bonkige spits
uit de vroege jaren ’80 van de vorige eeuw wist daar alles van. Hans - dik, scheef
gebit en volle snor – was publiekslieveling.
“Seks
met Hans Polko,
we
willen seks met Hans Polko,
seks
met Hans Poooolko,
we
willen seks met Hans Polko!”
Na het
behalen van een periodetitel beloonde hij de trouwe fans met een striptease die
hij beëindigde met een ereronde in struise, licht verwassen, rode heupslip. Het
einde van een taboe.
Van Graafschapper
Hans Polko naar Birdman Michael Keaton is voor mij maar een kleine stap. Dankzij
Birdman is de onderbroekenkeuze de komende 50 jaar geen issue. Laat het wit
maar wapperen!
dinsdag 11 augustus 2015
Obama cares
Na een weekend met hardlopen en wat personal training beweeg
ik me strompelend en kreunend langs paden en trappen. Als ik even door de knieën
moet, zoek ik steun om me op te hijsen.
Vaak gaat dit gepaard met een gesmoorde kreun. Het is de leeftijd, schijnt.
YouTube video’s van Barack Obama bieden dan troost. Onze
Barack – die vorige week toch alweer 54 werd – huppelt, danst en veert door het
leven. De souplesse van Spiderman en de
veerkracht van Air Jordan. Nooit een stram schuifeltje of handje in de
onderrug, altijd energiek. Gekmakende elasticiteit.
Onlangs was Barack in het land van zijn roots: Kenia. Hij bewoog
elegant, vlot en daadkrachtig. Het gevolg van hoogwaardigheidsbekleders hijgden
zwetend achter hem aan. Ik dacht er een basketbal en een netje bij. His Highness
‘Air’ Barack zwevend boven de homofobe, corrupte kleptomanen van de Keniaanse regering.
Dunkend, scorend. Als lid van de Luo stam zou hij vervolgens een middelvinger
op kunnen steken of zo’n vervelend El Ghazi vingertje. Obama kept his cool and
style. Lachte minzaam.
Een jaar voor de (eerste) verkiezing van Obama als president
van de USA woonde ik een tijdje tussen de Luo in het westen van Kenia. Stel je
bij de Luo een soort Obama voor maar dan stukken kleiner, iets donkerder, wat
dikker, trager, minder energiek maar met een beroerd gebit. Verder ontbreekt
bij de gemiddelde Luo het initiatief om lot en leven in eigen hand te nemen.
Deze eigenschappen zijn echter bij uitstek geschikt om samen met mij ’s avonds in
sleezy lokale barretjes heel veel lauwe Guinness te drinken. Op mijn
kosten uiteraard. Dat ik mijn Guinness liever koud dronk, zagen ze daarom door
de vingers.
Terwijl een stelletje dronken Masai het versleten biljart
bezet hielden, had ik een boeiende politieke conversatie met optimistische Luo
jongeren. Het ging over de aanstaande
Keniaanse verkiezingen (later dat jaar eindigend in een bloedige stammenstrijd)
en de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. Hun Luo held Raila Odinga en stambroeder
Obama zouden beiden als winnaar tevoorschijn
komen. Vanaf dat moment zou het leven van mijn drinkebroers rijk en voorspoedig
worden. Raila was namelijk ‘aan de beurt’
om de staatskas uit Nairobi leeg te storten boven Kisumu en omgeving. Over vijf jaar was het de beurt aan een andere
stam, de Kikuyo bijvoorbeeld. Alsof dat
nog niet genoeg was zou broeder Obama het arme Luo volk te hulp schieten met
een omvangrijk hulpprogramma dat armoede in de regio definitief tot de
geschiedenis zou laten behoren. “Hij is toch een van ons en zal ons nooit,
nooit in de steek laten!”
Ik erkende dat zo’n vooruitzicht inderdaad heel mooi is maar
vroeg toch ook nog – heel naïef – naar HUN bijdrage in het herstel in de regio. Waar hun
voorkeur naar uitging bij het naderende banenplan. “Bijdrage? Banenplan?” Het Guinness-schuim
stroomde over hun lippen. Even was het stil. Een Masai potte de laatste bal.
Tik. Toen barstten ze allemaal in lachen uit. Ik kreeg zowaar een lauw biertje,
voor de beste grap. “Cheers, Obama cares.”
Barack heeft zich nooit meer in Kisumu laten zien. Met "Yes, we can" hoef je daar niet aan te komen.
dinsdag 4 augustus 2015
Big in Japan
De bijna halve eeuw die ik nu leef kun je op veel manieren
indelen: studeren, werken, wonen, of monogame seks. Maar ook haardracht/kaalheid,
sport of muzikale voorkeur. Hier en nu houd ik het even bij reizen.
Tot mijn 25ste zag ik amper 5 buitenlanden, de 25
jaar erna kwamen er zo’n 50 bij. Voor hokjesmensen ben ik dus een ‘reiziger’ in
het sub-segment ‘avontuur’. Kan ik mee
leven. Het had ook ‘kalende man in met monogame seks en een voorkeur voor klassieke muziek een Vinex-wijk’ kunnen zijn. ’t Is maar welke hokje je kiest.
En als dan die ‘reiziger’ badge aan je jasje of een sociaal
platform hangt, heb je altijd mensen die willen weten wat het mooiste land is
waar ik geweest ben. Inderdaad, domme vragen bestaan. Domme vragen die ik het
liefst beantwoord met “het ligt er aan….”. Soms laat ik het hierbij, soms som
ik de 50 criteria op die de schoonheid van een land of stad bepalen. Het weer,
de drank, drugs, vrouw(en), eten, uitzicht, taal, gezelschap, een zee, strand,
boulevard, de markt of het uitgaansleven, berg of dal, river deep, mountain
high, een gids, taxi of hotel, die ene (nare of geweldige) ervaring, een kater
en/of buikloop en – ook heel belangrijk – een muur! De boeiendste steden hebben
een MUUR. Jeruzalem, Nicosia, Berlijn en Belfast. Wanneer ik na de 50 criteria begin
over mijn fascinatie over steden met een muur, haakt ook de meest hardnekkige
onwetende af. Klaar.
Omdat ik op deze blogsite ook ‘meelezers’ heb die vinden dat
ik best wel wat aardiger mag zijn voor de medemens, geef ik hier toch zomaar
een grote liefde prijs. JAPAN
Japanners waren toch eigenlijk decennia lang de nazi’s van Azië?
Rijk geworden door het ongegeneerd kopiëren van onze hoogwaardige industrie.
Raar volkje, dat in een week ‘Europa doet’.
Met dat beeld werd je in de tweede helft van de 20ste eeuw
opgevoed door de generatie voor ons. De generatie die zo goed weet hoe het moet
en wat de waarheid is. Japan bleef lang verborgen voor mij.
Plots was daar echter Haruki Murakami. Zijn romans maakten
iets los bij mij, iets wat ik nog nooit gevoeld had bij een land. Het eerste de
beste ticketaanbod greep ik met beide handen aan. Ik ging zonder te weten wat
me te wachten stond. Op Narita Airport stapte ik in de trein en ik was
verliefd. Een liefde die beantwoord werd door gastvrijheid, fantastisch eten en
de overweldigende atmosfeer van Tokio. Ik kon zo 49 criteria afvinken, de muur
bleef staan. Ik bewoog me door metro’s,
door straten en winkelcentra, bezocht parken, kroegen en restaurants maar
voelde me een onzichtbare observator. Ik
zag een modern land met traditionele waarden. Een land waar hels kabaal met
doodse stilte wordt afgelost, waar iedereen roerloos beweegt en waar pure degelijkheid
wordt gecompenseerd door passie in de zwartste diepte van de ogen. Observaties dringen traag door in mijn
hersenen, soms – in een prachtige ons-en
– staat de tijd volledig stil. Maar dan: fast forward! Muziek, verkeer, de
vismarkt, zingen, roken en drinken. Tot de stilte valt, achter schuifdeuren,
geheimzinnige panelen of de verdieping in een manga-strip. Weg.
In een restaurant in een klamme donkere wijk van Kyoto
schuif ik ’s avonds laat aan. Ik knik
naar de oude kok, hij reageert nauwelijks, bukt en toont me een ijskoude Asahi.
Ik glimlach, hij niet. Mijn bestelling
probeer ik duidelijk te maken door vaag naar de schoteltjes te wijzen van de
Japanners die om mij heen aan de bar zitten. In de stilstaande tijd krijg ik het
meest fantastische dat de Japanse keuken en de oude chef te bieden hebben. De
begeleidende sake werkt bijna hallucinerend. Ik laat me meevoeren totdat de
oude chef me aanstoot, een culinair kunststuk aanreikt en het enige woord
spreekt van de hele avond: finish!
vrijdag 26 juni 2015
Doodloper
Licht bezweet beweeg ik me tussen de mensen. Als een Indiër
die een onduidelijk antwoord geeft, beweeg
ik mijn hoofd ritmisch van links naar rechts, malende kaken en een holle blik,
starend naar het oneindige. Ik loop heen en weer, loop rondjes, soms langzaam
en soms snel. Drinken, ik moet drinken! Gelukkig heb ik een flesje water in
mijn hand. Slokje. Om mij heen felle kleuren, verderop de stampende beats. De
man achter de knoppen zweept mensen op, velen laten zich meevoeren maar ik
sluit me af. Ben even niet bereikbaar.
Het laatste kwartier voor de start van een hardloopwedstrijd
is verschrikkelijk. Een cumulatie van stress en onzekerheid over het naderende
onheil.
Het hele jaar train ik lekker ontspannen, door fanatiek te rennen
kom ik zelfs tot rust. Deze ontspanning wordt echter volledig gecompenseerd
door de dagen van stress voorafgaand aan een onschuldig wedstrijdje. Ik
verander in een control freak. Ik schaf drie nieuwe shirtjes aan, voor ieder
weertype een. Flauwekul sportdrankjes? Ik
koop ze. Ieder steentje, elk vuiltje wordt uit de schoenzool gepeuterd en
angstvallig houd ik de weegschaal in de gaten.
Op de ochtend van de wedstrijd ben ik helemaal niet te
genieten. Zwijgend verwerk ik mijn
voedsel en grote hoeveelheden drank. Moet zeker drie keer pissen en twee keer
lafjes kakken. Nadat ik tig keer mijn
spullen heb gecontroleerd, vertrek ik richting start en finish. Zwijgend, er
kan geen lachje af.
Ik maak me klaar voor de wedstrijd. Gasten die een
goedbedoeld praatje willen maken, stomp ik het liefst tussen de ogen. Drinken.
Nog maar een keer pissen. Rennen en rekken en langzaam naar de starten.
Wachten, drinken, rekken en staren. Weten dat het pijn gaat doen, weten dat
over een uur het lichaam gaat protesteren, dat je dorst hebt maar dat je door
moet. Ik verklaar mezelf voor gek. Waarom die ambitie? Voor wie doe je dit?
Aandacht, waardering? Ik vind mezelf zo’n typische lul die zo nodig moet. “Ga
gewoon lekker lopen”, zeg ik tegen mezelf. De starter telt af, drie, twee, een,
PANG!
De adrenaline knalt er in. Als een speer schiet ik er
vandoor en passeer de eerste mensen. “Opgetieft! Aan de kant met je dikke reet.”
Nog binnen de kilometer giert de hartslag in mijn keel, dit houd ik niet vol.
Ik dwing mezelf tot kalmte. “Rustig aan, tempo hoog en vergeet alles om je
heen. Kies de korte lijn, rustig adem halen, rustig, RUSTIG VERDOMME!” Ik vind
mijn ritme maar waak ervoor niet te verslappen. Een maatje zoeken met een
lekker tempo. Dat lukt en de vijf kilometer is in zicht. Een blik op mijn
horloge leert dat het snel gaat. Niks “gewoon lekker lopen”, misschien zit er
wel een PR-etje in. Aanzetten maar meteen de twijfel. Ik moet nog ver, loop ik
mezelf niet over te kop? Consolideren, versnellen? Ik weet het niet en vloek.
Sneller dan maar.
Bij kilometer 8 gaat het pijn doen. Een bocht en ik krijg de
wind vol op de kop. Stom, de goede tussentijd had natuurlijk alles te maken met
‘wind mee’. Dat moet ik nu bekopen. Zware kilometers volgen met wind en stof
vermengt met zomerse pollen. Ik kuch, ik rochel, spugen gaat niet meer. Waar is
de waterpost?
11 kilometer: mijn schouders, kont en kuiten doen pijn maar
ik verbijt het. Ginds is de waterpost, even versnellen. Het meisje duwt een
gammel plastic bekertje in mijn hand. Ik knijp te hard en het koele water
stroomt via mijn hand in mijn schoen. Het restantje op de bodem van het
bekertje is net genoeg om mijn kurkdroge lippen te bevochtigen. Toch geeft het een druppeltje extra energie. Nog drie
kilometer. “Klein kwartiertje”, mompel ik tegen mezelf. Het is sowieso de fase
dat ik tegen mezelf begin te praten. Een fase waarin ik mezelf weinig
complimenten geef. Wanneer ik mijzelf slappe wijvenbenen verwijt, reageren mijn
bovenbenen met een staking.
Deze wordt door mij met een pijnlijk tussensprintje
doorbroken.
Nog een kilometer.
Ik ben uit de ketting en zet nog een keer aan. Altijd weer
het zelfde liedje: een eindsprint van een kilometer is veel te lang! Nog 500
meter en mijn hart en longen staan op exploderen. “Bitte, zweite Luft!” roep ik
tegen mezelf. Het publiek aan de kant lacht. Ik niet. Vaag zie ik in de verte
de klok. Wordt het een PR? Ik pers er nog een allerlaatste sprintje uit maar
bedenk dat ik ook wel een beetje mooi op de finishfoto wil komen. Mijn vingers worstelen
zich door de dunne natte slierten op mijn hoofd, mijn mondhoeken vechten zich
omhoog richting een soort van lach, moeizaam til ik mijn armen op. Het is
volbracht. De camera klikt. De tijd staat vast.
Volgende keer weer.
maandag 15 juni 2015
Pissebedden en mierenneukers
De krant, ik ben er mee opgegroeid. De krant, in
de 20ste eeuw was hij onmisbaar voor mij. De krant, ik lees hem nog
steeds al ben ik voor een groot deel wel overgestapt naar de digitale versie.
De rol van unieke nieuwsbron heeft de krant voor mij al lang niet meer. En
hoewel de liefde nog steeds groot is, weet ik dat ik bij leven afscheid ga
nemen van dit papieren medium.
Het nieuws. Het nieuws blijf ik opslurpen. Gulzig
uit alle media die mij ter beschikking staan. Dat verandert niet. En toch, er vallen er slachtoffers in het nieuwe mediageweld. De ‘Speurdertjes’ verdwenen
al. ook de hilarische contactadvertenties zijn een stille dood gestorven. De
volgende slachtoffers zijn de ‘Brievenschrijvers’. Betweters, moraalridders en
aandachtshoeren: allemaal hadden ze hun hoekje in hun favoriete krant. Maar de
krant moet ze niet meer en de aandacht wordt verdeeld onder miljoenen
Twitteraars, Facebookers en bloggers.
De Telegraaf heeft zuur, xenofoob en analfabeet
Wakker Nederland al naar de ‘Reacties’ verbannen. Daar vragen ze zich vooral af
‘in welk land we leven?’ en geven
Wouter Bos van alles de schuld. (Is je wel eens opgevallen dat Telegraaf lezers
altijd twee PvdA leiders achterlopen wanneer het om de schuldvraag van alles gaat? Nu krijgt Wouter de schuld, in
Wouter’s tijd was Wim Kok de kwaaie pier en toen Wim de scepter zwaaide, was
Joop den Uyl de architect van alle ellende die ons Vaderland overspoelde). Wanneer
ik de voornemens van deze reaguurders mag geloven, vertrekken ze binnenkort met een
oude sok vol geld naar een buitenland waar ze geen last hebben van De Belastingdienst,
stomme regels, banken, Moslims, socialisten, Joop/Wim/Wouter/Diederik, zakkenvullers,
graaiers, Hoge Heren, een klote zorgsysteem, ondeugdelijke scholen, vastzittend
verkeer, hoge boetes, Zwarte Piet critici en heel slecht weer. Turkije wordt
wel eens genoemd als alternatief…
Aan de andere kant van het spectrum verdwijnt de
fijnbesnaarde, scherpe, moraliserende pen van de Volkskrant Brievenschrijver.
Ik kan me goed voorstellen dat daar op de redactie nog handgeschreven of
getypte brieven met persoonlijk briefhoofd op handgeschept papier binnenkomen. Geen
idee van de 21ste eeuw maar wel even pedant de verlovingsdatum van
Wim Kan en Corry Vonk corrigeren of de tekst van een lullig kinderliedje uit
1929 uitschrijven (“mijn vader zong dat namelijk altijd zachtjes terwijl mijn
moeder zijn vlinderdas knoopte en er een liefdevol klapje op gaf”). Gewoon
lekker voorbij gaan aan de humanitaire ramp die Ebola in West-Afrika veroorzaakt en de
redacteur er fijntjes op wijzen dat het buurland niet Guinee Bissau is maar Equatoriaal-Guinea.
“Who gives a fuck? People are dying! Verdomde mierenneuker!”
Wat zal ik ze missen. Wat zal ik Gerard H. Peeters
uit De Heurne missen. Hij betrapte de lanterfantende lamzakken van de
Volkskrant ‘Sir Edmund’ redactie op een ongelooflijke stomme blunder. Eentje
die de hele dierenwereld op zijn kop zou zetten. Eentje die – als er niet
tijdig wordt ingegrepen – de bijl aan de wortel van de Darwin’s theorie is.
Eentje die zonder correctie een gezellige pubquiz kan doen ontaarden in een
grimmige vechtpartij. Een dikke fail die het schaamrood op de kaken van iedere
kreeft doet verschijnen.
“In uw bericht (…) worden pissebedden aangeduid als
insecten. Dat is onjuist. Het zijn kreeftachtigen.” Gerard Peeters heeft
gesproken. Wij loven de Heer.
Abonneren op:
Posts (Atom)

