woensdag 7 januari 2015

Parijs 07-01-2015


Na gezond overleg met de Stasi heb ik besloten deze column offline te halen. De nuance die ik getracht heb aan te brengen door mijn woede van het specifieke moment te beschrijven, werd niet door de toezichthouder (h)erkend. Hierdoor ontstond een beeld van mij en mijn mening die niet staan voor wie ik ben.
Fijn om te merken dat een verschil van inzicht ook met woorden opgelost kan worden.

maandag 5 januari 2015

Roodbergen en De Toekomst

Het schemert en een koude wind dringt door mijn kleding. Ik steek een van de lege parkeerplaatsen rondom de Amsterdam Arena over. Het is zaterdagmiddag en ergens op een bijveldje wordt betaald voetbal gespeeld. In de verte zie ik een paar mannen lopen. Sommigen hebben hun zoontje aan de hand. Ik glimlach en denk aan vroeger. Vroeger toen mijn Graafschap nog op zondagmiddag half  drie speelde. De Eredivisie van de jaren '70

Ome Drikkus heeft zijn goudkleurige Opel Rekord in de buurt van de Lijsterbeslaan geparkeerd. Hij heeft al een paar borreltje “tegen de spanning” gedronken. Ome Gerard is er ook, broodmager en met een doosje Agio in de ene zak en een pakje North State in de ander. Ik loop aan de hand van mijn vader. Hij heeft in zijn binnenzak een flacon Brandy en drie kleine borrelglaasjes.  Tussen de huizen doemt het stadion op. We kopen een programma en rolletje Italiano. Eén enkele agent regelt de stroom mensen. Ik loop met de mannen om het stadion naar onze plek. Aan de achterkant lijkt de Roodbergen tribune op een oud houten kippenhok met een asbest golfplaten dak.  Pa en de omes laten hun seizoenkaart zien, met een knipoog word ik doorgelaten. Rechts van mij zie ik de beruchte Spinnenkop, links in een blauwe wolk sigarenrook de houten zittribune met duizend mannen. Mannen met rode, blauwe en paarse hoofden. Mannen met petten, hoeden en wollen jassen in 50 tinten grijs. Ze rochelen en roken. Sigaren,  pijp, sigaretten zonder filter en shag. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en volg mijn vader de tribune op. De plaatsen zijn niet genummerd maar iedereen heeft zijn eigen plek op de houten banken. We zijn wat aan de late kant maar onze vaste plek is keurig vrij gehouden voor “die lu-j met da fleske”. Op de achtergrond klinkt reclame voor Drum en vloei die 3x beter is.
De agent die eerst de stroom mensen regelde neemt nu plaats aan de rand van het veld. Naast zich zijn trouwe herdershond in een kooi. Dat is genoeg om een stadion met 10.000 mensen in bedwang te houden. De sigaren worden nog een keer aangestoken, de scheidsrechter fluit en de wedstrijd begint. Het stadion zingt:

Witte broek en blauwe trui
Dat zijn de Graafschap-lui
Holahilaholala, holahi-laholalala

Precies lang genoeg om de sigaar niet uit te laten gaan.
De mannen volgen de wedstrijd met Achterhoekse passie. Af en toe hoor je: “Och scheidsrechter toch!” of “Nou, nou, nou” En als het echt te gortig wordt: “Fo-j, fo-j, fo-j. Boh”.  De ziektes die op de Roodbergen tribune over de lippen van de toeschouwers komen, zijn de gevreesde ziektes bij hun varkens en koeien: de Pest, Aujeszky, Mond-en-klauwzeer. Deze worden, net als de varkensprijzen, besproken tijdens de wedstrijd. 

In de rust gaat iedereen pissen. Achter de tribune staat een enkel houten schot met een soort dakgoot er schuin aan gemonteerd. De pis kletst een paar meter verderop gewoon in het gras. Het is druk. Man-aan-man legen ze hun blaas. Af en toe wappert er een jaspand in de pisgoot. Niemand die zich er druk over maakt. De jassen stinken sowieso naar stal en zuur kuilvoer.
De flacon brandy wordt soldaat gemaakt. Keuvelend en kauwend volgen we de tweede helft.  De Graafschap buigt niet en knokt zich naar de zege. De mannen roepen “Hoi, hoi, hoi” en gaan tevreden handenwrijvend naar huis. Mannen en af en toe een mannetje, in een stroom door een woonwijk. Een dampend stadion achter zich latend, dampend van zweet en rook. Geurend naar pis, bier en kuilvoer. Voetbal in de Achterhoek.

Op sportpark De Toekomst verliest een schim van wat ooit De Graafschap was van Jong Ajax. Eenzaam steek ik nog zo’n koude kale parkeerplaats over. Ik heb het koud. Ik tast in mijn binnenzak. Helaas geen flaconnetje brandy. En ik had ‘m zo nodig.