maandag 12 december 2016

Doorloop

Het eerste dat ik zondagochtend zie, is een appje van mijn goede vriend Bart. Hij verstoort onze ambitie omdat hij de Bruggenloop van deze middag heeft ingeruild  voor een dagje buikloop.  Voor Bart geen wedstrijd  met een strak tempo op een vlak schema maar een intervaltraining met  15 korte sprintjes afgewisseld met een braakje.

Ik ga in mijn eentje naar Rotterdam, naar de prachtige Kuip die gloort in de ondergaande zon.  Ideale omstandigheden voor een mooie tijd. De adrenaline giert door de aderen en warmt me op. Korte mouwtjes en korte broek, meer hoef ik niet aan. Bij de start verbaas ik me over de jasjes, truien, laagjes en thermobroeken. Waar gaan die mensen naar toe en wat verwachten ze onderweg tegen te komen?  Feyenoord leidt inmiddels in Alkmaar met 0-3. Ik kan met een gerust hart vertrekken.

Gedrang  en gedoe, geduw en getrek en vooral veel zigzaggen. We lopen noordwaarts richting de Erasmusbrug, het veld valt langzaam uit elkaar dus ik loop steeds strakker.  Het tempo zit er lekker in.  Ik draai rechtsaf de brug op en krijg meteen een snok koude wind recht op mijn bakkes. De weg loopt omhoog, het tempo stokt…. bijna. Ik kan aanklampen bij een dame met prachtige billen in een perfecte sluitende legging.  Ze gaat snel maar mijn ogen en mijn benen laten haar niet los.  Ze sleept me de brug op, voor ons ligt Rotterdam.  In de afdaling laat ik haar achter en voer het tempo op. Naar rechts richting de Maas Boulevard. Ik raak in trance, zie alleen nog maar de paar meter  asfalt voor me. Niks waterpost, hoezo muziek? Het kan nog iets harder, rechts schijnt de Maas te liggen. Ik ruik ‘m alleen, vaag.

Pas op 10 kilometer kijk ik op mijn klokje en schrik van de doorkomsttijd. Ik zit zo ver onder mijn schema dat ik nu kapot zou moeten gaan maar ik voel me prima. Er ontstaat iets van optimisme maar juist op dat moment maken we een scherpe bocht naar links en zie ik die enorme Brienenoordbrug schuin boven me.  Ik moet omhoog. De kuiten protesteren en ik hap amechtig in de fijnstof veroorzaakt door de zesbaanssnelweg vlak naast ons. Er lijkt geen eind te komen aan de klim maar ik diesel naar boven. Nu zie ik ‘m wel: de Maas. Machtig en fantastisch in het allerlaatste beetje avondlicht. 11 kilometer, nog 4.

De stappen zijn enorm. Ik val en zweef naar beneden en haal daardoor veel bange lopers in. Geen idee of het gekkenwerk is maar het gaat wel hard. Nog nooit heb ik zo’n tempo gehaald. Het is uitlopen tot km 13. Twee keer diep ademhalen voor de eindsprint. Ik ben nog steeds bang voor de Man met de Hamer dus de handrem blijft er een heel klein beetje op. Nog maar een kilometer, langs de kant wordt het drukker en ik zet nog een keer aan. In de verte knalt muziek, ik zie de finish en ruik medelopers.  De camera’s klikken en flitsen, met moeite pers ik er nog een lachje en opgeheven vuist uit.  Mijn hand gaat naar mijn klokje. Klik, klaar. PR! Ergens in Utrecht perst ook Bart zijn laatste sprintje er uit, het zijn ook zijn laatste druppels.


Deze ochtend in sportschool. Mijn trainer staat grijnzend klaar.  “Hey Marcus, vandaag beginnen we met de benen…”  



maandag 21 november 2016

Meningenmachine

De beste reactie op de verkiezing van Donald Trump kwam natuurlijk uit de Democratische Volksrepubliek Noord Korea. Het kan ze daar namelijk niets schelen, aldus een diplomaat. “We geven er niets om wie de president van de Verenigde Staten is.” aldus ene meneer Kim.

Wat een stijl, wat een rust, wat een reactie.  Een oase van wijsheid, midden in een nog immer voortdurende shitstorm. De enige reactie waar ze zich in de DVNK druk over maken is de kernreactie want daar wil het nog niet zo mee vlotten.
De wijzen daar in het verre Oosten hebben dus andere zaken aan hun kop.  Zij snappen dondersgoed dat het geen zak uitmaakt wie aan de andere kant van de grote stille plas de dienst uitmaakt. Hun leven wordt er niet anders door. Dat terwijl heel intellectueel West-Europa zich afvraagt hoe het nu verder moet, zich zorgen maakt en zich berust als een konijn in een koplamp. 

Geen wonder: de diepgang van de discussie over Donald Trump reikte nooit verder dan de oppervlakte.  Heel verantwoorde mensen maakten op Facebook grapjes over de huidskleur van Donald, dat deden ze bij Obama nooit. Ze vonden hem een vieze oude man, te dik ook, met raar haar. Dat mag blijkbaar. Niemand durfde te zeggen dat Hillary een corrupte vrouw is met raar haar. En ondertussen vroeg niemand zich af waarom tientallen miljoenen Amerikanen in volle overtuiging voor Oom Donald kozen en welke lessen wij hieruit kunnen checken.  De meningenmachine spuugde slechts lullige Photoshop uit en verzonnen berichten.  Nu heeft de meningenmachine boze witte mannen nodig maar die kunnen ze niet vinden. Jammer want boze witte mannen doen het goed op TV, ze zijn namelijk niet alleen boos en wit maar ook vaak heel dom en soms zelfs vrouw. 

Dit zijn zo van die dingen die door mijn hoofd spoken wanneer ik hardloop. Soms denk ik niets en soms blaast de actualiteit muffe constateringen door mijn brein. Zonder intentie er logica van te maken, sta ik de gedachten toe, maak ik er een kluwen zonder clou van. Ik hoef niets toe te voegen aan de meningenmachine. Meningen: thuis onder de douche spoelen ze met andere kluwen en klontjes weg door het putje. Weg.

Dat is het voordeel van trainen. Van hard trainen, zoals Thomas Dekker ook lang deed. Mooie Thomas, fantastisch talent. Ik snap ‘m wel. Dat is mijn mening.

En Trump is een lul


maandag 14 november 2016

Gemuts

Soms doe ik net alsof ik trainen leuk vind. Dat ik op zaterdag uit mijn bed spring, blind de spullen grijp en vrolijk zwaai naar de achterblijvers. Dat ik fluitend en bruisend naar buiten ren om een kilometer of twintig te knallen.  Trainen is soms best leuk maar  gaan trainen is verschrikkelijk.

Ook dit weekend was het weer de hel. Op zaterdag wakker worden door een fluitende wind, striemende regen en takken die tegen de ramen zwiepen.  Op mijn telefoon zie ik dat het precies 1 graad is, boven 0, dat wel.  Ik draai en talm, ik wik en weeg net zo lang tot ik weer in slaap val. De geest jaagt me naar buiten maar het lichaam blijft liggen. Te lang liggen. Door Klazen en Pieten die overal de weg versperren is ’s middags lopen geen optie. Er wordt op zaterdag niet gelopen. In plaats daarvan drink ik met mijn broer bockbiertjes in een bruine kroeg. Trainen doe ik dan maar op zondag.

Op zondag is het weer niet beter, wel heb ik een lichte bockbier kater. Dat maakt zo’n herfstloop nog aantrekkelijker. Toch trek ik mezelf uit bed, gooi er wat banaan en muesli in en spoel het weg met een lauwe thee. Tot zover de sportmaaltijd. Ik kijk naar buiten en op mijn telefoon in de hoop een smoes te vinden. Die dient zich niet aan: ik moet!
Ik sta voor de kast, krab op mijn hoofd en vraag me af wat ik aan moet. Ik lijk verdomme wel een wijf. Lang of kort, donker of fel, strak of wijd, laagjes misschien? Het worden laagjes en een legging.  Een muts, moet ik een muts op? Vertwijfeld sta ik met drie mutsen in mijn hand. De Quicksilver? De Bart’s of de blauwe Superboeren muts? De grijze Bart’s! Natuurlijk past het voor geen meter bij elkaar en is het ensemble tamelijk verwassen.
Mijn gedachten dwalen af naar al die Runners World-, Facebook- en Instagramfoto’s. Iedereen draagt van die keurige setjes die perfect zitten en geen spoor van slechte wasmiddelen dragen. Geen vlekje, geen zweetplekken of rafelige boorden. Wat doen die lui wanneer ze zo’n setje aan hebben? Wachten tot de zon schijnt, een foto maken en weer naar binnen?  Moe zijn ze in ieder geval nooit. Altijd met een big smile, energie om een lullig sprongetje te maken en/of twee(!) duimen op te steken.  Een zweet- of regendruppel zie ik nooit.  Op de spaarzame sportfoto’s die er van mij zijn, zie je een ontplofte rooie kop, en getormenteerde blik en de mond halfopen. Shirt en broek passen net niet bij elkaar en hangen langs het lichaam, druipend van mannenzweet.  Wel keurig in lijn met het haar dat ook al even vormeloos naar beneden hangt. Sprongetjes zitten er niet in en de enige vinger die ik op zou willen steken, is de middelste.


Het schijnt dat je eerst moet rekken en strekken voordat je gaat hardlopen.  Moeizaam tik ik met mijn vingertoppen mijn knieën aan, bij de tweede poging kom ik al bij de scheenbenen.  Dat lijkt me voldoende. Klokje aan, ik vertrek met de stellige intentie echt het minimale rondje te doen.  Gaan trainen is verschrikkelijk. Nu ik eenmaal bezig ben en de tred soepeler wordt, vergeet ik alle gemuts. Eerst zijn er nog gedachten over een slechte vergadering, een kutcollega of een deadline.  Bij iedere stap rammelen deze onderwerpen zich los uit mijn hersenen om plaats te maken voor volledige leegheid. Leegheid en ritme nemen bezit van mij. Ik kies willekeurig mijn route, vergeet plaats, tijd en alles wat ik aan en om heb. No way dat ik een minimaal rondje doe. Nog een mooi lusje Naardermeer, even langs de Vecht en over de glimmende klinkers in Muiden. Wat nou rustig rondje? De laatste kilometers nog een keer versnellen. Regen en wind deren me niet: alles er uit met Weesp in zicht. Rustig uitlopen in de wijk. Buurtbewoners kijken me aan. Ontplofte rooie kop, drijfnat onsamenhangend ensemble en snot op de bovenlip. Trainen is leuk.


zondag 6 november 2016

What's in a Name?

Sommige wereldleiders hebben niet genoeg aan hun eigen naam. Namen doen soms te kort aan de inhoud van de persoon. Zeker wanneer zo’n persoon slechts Kim heet. Dan kan zo’n Kim wel gevolgd worden door een Il of een Un, Jung of Sung; het steekt toch een beetje magertjes af tegen een Napoleon Bonaparte, Ioseb dze Besarionis Dzjoegasjvili of – pak ‘m beet – Bernard von Lippe Biesterfeld.

Dit zeg ik niet om mij grote gastheer van straks te beledigen. Hij, of beter: zijn volk, is prima in staat om zijn naam te verrijken tot proporties die passen bij de man’s statuur. Ok, de Grote Leider is nog maar kort bezig en moet het nog doen met Briljante Kameraad en Geweldige Leider. Het zal echter niet lang duren of de bijnamen van zijn vader worden overtroffen. Onderschat de bijnamen van de oude Il niet! Je praat dan toch over: Hij die verscheen uit het licht van zon en maan, De grootste man die ooit heeft geleefd of Geliefde Leider of  hij die een perfecte incarnatie is van de verschijning die een leider moet hebben.

Ik moest hier aan denken toen ik vorige week op pad was met mijn goede vriend J. Aardige kerel, niets op aan te merken maar ook een bijnaam. Niet iets met groots, de zon of de maan maar ‘de Piethaan’. Wat dat is? Geen idee en dat vraagt niemand zich af in het dorp waar J. en ik vandaan komen. Gewoon een Piethaan, net als zijn vader, zijn neven, ooms en de rest van de familie.
We hadden in dat dorp sowieso iets met gevogelte en bijnamen. Teunissen van d’n Haan, Lukassen van ’n Ekster, van de Gans of van d’n Kloek. Geen idee waarom. Ben je er nog? Laat je fantasie dan maar los gaan op bijnamen als Van de Göd, de Höltere, van de Aartepeul of De Kwek. Of lekker ranzig en volkomen onduidelijke namen van de families Köster van de Hondeköttel, Giesen van de Pispot en Peters van de Haneschräöjer. Of de grote Napoleon ooit geweten heeft dat er ook een lading Jansen Bonaparts rondloopt… Ik vrees met terugwerkende kracht voor de gevolgen.

Dit weekend deed mijn ome Harry er nog een schepje bovenop. Of ik Boerstal van het Eiertúútje kende. Ik haakte af en verlangde naar de Vader aller Koreanen. De man die het weer kan veranderen door er aan te denken, de man die nooit naar de WC hoeft. Dat laatste is eigenlijk het enige verschil met een Piethaan.


Ausdauer

Een grote wedstrijd vraagt een grootse voorbereiding. Een voorbereiding waarbij je soms diep moet gaan, de bodem moet raken en door moet gaan terwijl het hele lichaam ‘NEE’ roept. Vorig weekend trok ik daarom met mijn vaste begeleidingsteam naar Noord Duitsland om geïsoleerd en intensief af te zien. Waarom Duitsland? Omdat Duitsers het woord Ausdauer introduceerden, praktiseren en cultiveren.  Het weekend stond daarom in het teken van Ausdauer.

Voedingsspecialist J. trakteerde ons bij aankomst in Hamburg op een culinair sportdiner, waarna wij direct onze training oppakten. Omdat we een lange reisdag achter de rug hadden, concentreerden we ons op het korte sprintwerk in de wetenschap dat het lange werk morgen wel zou komen. De sprintjes hakten er aardig in. Rond middernacht had T. een aardig jasje uitgedaan, die zou hij het hele weekend niet meer  terug vinden.  Lachend herinnerden wij hem aan een vergelijkbare trainingsstage in Liverpool. Ook toen was hij in no-time de nodige pondjes kwijt.  Hij kan het hebben..

De volgende dag stond een soort marathon in Bremen op het programma. In de buurt van het stadion van SV Werder Bremen liepen we al  lekker warm, verzorgden de innerlijke mens op de weg naar het stadion, alwaar de race tegen de klok van start ging.  Ondanks de enorme drukte hielden we prima stand in het Duitse geweld. Na een geweldige finish in een kakofonie van beeld en geluid pakten we de trein terug naar Hamburg waar we rustig aftrainden en het verloren vocht compenseerden.

Zondag gebeurde wat we al vreesden: de lichamen protesteerden hevig tegen nog een inspanning. We lieten ons echter niet uit het veld slaan en pepten elkaar op. We moesten door! Rustig startten we met ons rondje Hamburg. Sjokkend door de Speicherstadt, de Altstadt en terug richting Schanzenviertel. Daar aangekomen was het de hoogste tijd om wat te eten en de vermoeide spieren te voorzien van wat sportdrank.  Het miste zijn uitwerking niet. We knalden in een keer op 120% richting hotel waar we ons voor een uurtje op de bedjes stortten. Toen lekker douchen en toch even de stad ingelopen voor dat ene welverdiende biertje.  Wat was die lekker… Wat was dit een geweldige trainingsstage en wat voelde ik me fit en energiek op maandag.

Ich bin ein Ausdauer




dinsdag 18 oktober 2016

Opgetieft

Ik ben asociaal, een neuroot en een autist. En dat allemaal van het ergste soort. Gelukkig duurt het niet lang en komt het maar een paar keer per jaar voor. 

In de aanloop naar een hardloopwedstrijd ben ik niet te genieten, onaanspreekbaar en onuitstaanbaar. Nodeloos en nutteloos want een topper ben ik niet en een PR zit er al lang niet meer in. Niemand ligt wakker van mijn tijd:  vijf minuten sneller, tien minuten langzamer? Who cares? 

Soms denk ik zelf dat het belangrijk is maar ook dat komt niet vaak voor. Als dat wel zo was, zou ik meer en harder moeten trainen. En daar heb ik geen zin in. Ik loop voor mijn lol, ik loop om te ontspannen.  Daar merk je echter niets van wanneer je mij dus ziet, bijvoorbeeld voor zo’n halve marathon van Amsterdam.

Alsof het uitmaakt. Ik zet me zelf een weekje (vrijwel) droog, sla de donderdagborrel over en probeer gezond te eten. Verder pruts ik met mijn schoenen, gooi  vijf verschillende shirtjes en 3 broekjes op bed, leg mijn TomTom Cardio Runner voor de zoveelste keer aan de lader en poets nog een keer mijn zonnebril. Dit alles in schril contrast tot het huishouden en mijn sociale leven. Van beiden maak ik een potje. Ik hang, rust, pruts en rommel me door de laatste dagen.
Op de zondag eet en drink ik tegen de klippen op. Kokhalzend giet ik er een halve liter bietensap in en kauw amechtig op een banaan. Nog  maar een halve liter sportdrank. Weer pissen, meer drinken. Pielen met de schoenen en toch maar wisselen van shirt. Hoe laat is het eigenlijk? Pissen, mwoah, druppelen.

Met de loopmaten in de trein. Wel praten, niet luisteren, geen idee. In Amsterdam de laatste voorbereidingen en de sociale luiken gaan helemaal dicht. Ik knaag op zo’n gore energy-bar en knijp nog een gelletje leeg. Dit moet het doen.
Gedreutel en gehang in het startvak. Ik rek en strek wat lafjes,  vind vooral dat die idiote omroeper zijn bek moet houden en dat de muziek best uit mag. PANG! Ik ben weg, iedereen voor mij moet opsodemieteren. Dikke reet, aan de kant! Wandelen doe je maar in Nijmegen. Ik kom lekker op stoom. Loop in een roes en kan nog heerlijk versnellen in de laatste zes kilometer. Het Vondelpark gaat soepel  en  voor ik het weet loop ik in het Olympisch. Op de finish ben ik helemaal Zen.

Ik word 2099-ste. Ruim tweeduizend mensen zijn sneller. Who cares? Waarom zou je je daar druk om maken? Waarom?


Soepel

Stijf en keihard. Zo voelen mijn spieren na de laatste trainingsrondjes voor de halve marathon van Amsterdam. Moeizaam schuif ik door het huis en ik hijs me aan de trapleuning naar boven.  De hoogste tijd om Siets te appen. Siets kneedde me ook klaar voor de marathon van Rotterdam dus dit klusje kon ze ook wel klaren.  Gelukkig had ze tijd.

Donderdagavond zwoeg ik met zware benen en met gezonde tegenwind naar de sportschool waar Siets mijn benen weer soepel en glanzend maakt. Door de poortjes, naar de behandelkamer maar geen Siets. Geen Siets? Terwijl ik mijn agenda check wordt ik op de rug getikt. Ik kijk achterom maar zie niemand. “Hello? Ben jij Marc?”
Nu zie ik een klein Aziatisch vrouwtje. Niet echt Chinees, geen Japanse, misschien Kor… “Siets is verhinderd, ik ben Kim en ik ga jou masseren. Broek uit, daar liggen, hier handdoek.” Ik volg de aanwijzingen gedwee.

Ze glimlacht, knakt haar ranke vingertjes en pakt een spier in mijn bovenbeen. Houdt het vast, vast en knijpt. Ik krimp, geef geen kick, de tranen springen in mijn ogen.  Ze verplaatst haar tentakels een paar centimeter; aaah, weer een paar centimeter: aaaaah! Ik wil wat zeggen maar het lukt me niet, geluidloos jankend onderga ik haar behandeling.

Precies op het moment dat ik denk dat ik nooit meer zal kunnen lopen, verzacht ze haar grip en masseert liefdevol mijn hamstrings. Ze begint zowaar een praatje. “Dus jij loopt hard? En je hebt een blog?” Enthousiast knik ik. Weer die grip; aaaah! “Niet iedereen vind jouw blog leuk, er zijn mensen, er is iemand…” En weer een kneepje er bij. Er komt geen geluid uit mijn keel. Kim uit Kor? Ik hef beide handen en schud met mijn hoofd om te laten blijken dat ik het bericht begrijp. Ze knikt en laat langzaam los, langzaam los, lossss. Alsof er niets gebeurd is, vervolgt ze haar praatje terwijl ze sensueel mijn onwillige kuitspier en stramme achillespees streelt en stimuleert. “Dus je werkt bij de Volksbank?” Ik stamel iets van “euh ja, nou nee want technisch zit het zo met labels, euh..”

“Wij in de Volksrepubliek houden van volksbanken”,  vervolgt ze, “Volksbank is goed onze mensen. Mensen hebben nog geen geld maar volksbank is er al wel voor mensen. Nee, niet voor de grote leider, die heeft een eigen bank. In Zwitserland want – zo zegt hij – waar goede Emmentaler is voor mij, zijn ook goede banken voor mij. Hij zegt ook dat Volksbank mensen goede mensen zijn, mensen die hem niet beschimpen.” Ze knijpt nog één keer keihard in mijn kuit. 
Ik snap het. Soepeltjes.


maandag 10 oktober 2016

Verbonden

De reactie uit de Democratische Volksrepubliek liet niet lang op zich wachten. Reeds deze ochtend ontving ik een officiële reactie van een hoge functionaris van het Ministerie Dat Daar Over Gaat (DDOG). Het volk en de Leider verheugen zich op onze komst. Honderden vrijwilligers zijn naar de hoofdstad gekomen om te helpen met de voorbereidingen. Ze doen er alles aan om ons een fantastische tijd te bezorgen.

Ook ‘hadden ze pijn in hun noppen’(sic) met mijn Rimpelingen blog (hun versie van Google Translate vertaalt nog beroerder dan de onze). Ze zijn dus zeer in hun nopjes met mijn blog initiatief. In de Generale Staf en op het Ministerie DDOG was zelfs besmuikt gelachen om de naam ‘Rimpelingen’. De olijkerds veroorzaken zelf namelijk ook wel eens een rimpeling in diplomatieke betrekkingen. Om maar niet te spreken over de rimpelingen die een bom in de Japanse Zee teweeg brengt. Kortom: we hebben elkaar gevonden. 
De Rimpelingen zijn versmolten.


Ik heb de Functionaris van het Ministerie Dat Daar (Nu Nog) Over Gaat hartelijk bedankt en de wens uitgesproken over een half jaar samen het glas te heffen. Ik kreeg een auto reply: “Unfortunately…”


zondag 9 oktober 2016

Het begin

“Die gast is knettergek”, dacht ik nadat ik op de link had geklikt die mijn vriend en collega Bart mij stuurde.  Een onschuldige Tweet met een link met de kracht van een Koreaanse waterstofbom.

Je kent het wel: snode plannen aan de toog van het café of op maandag bij de koffieautomaat.  Bart en ik maken ze ook regelmatig. Dagdromen bij sterke verhalen of mooie reiservaringen.  We doen het graag want Bart en ik delen onze passie voor reizen, vreemde culturen en voor hardlopen.  Tot voor kort bleef het bij het delen van verhalen en het delen van de rekening na weer een avond pils happen.

Ons koffieautomaten gesprek na mijn eerste echte marathon (jl. april in Rotterdam), leek ook weer zo’n vrijblijvend gesprek met de vage afspraak dat we samen ‘ergens’ ook eens een marathon moesten lopen. Nee, niet in Amsterdam, Berlijn of New York!  Dat is voor de massa,  dat is voor de hen zonder fantasie of creativiteit. Te hip ook.
Groenland, Kisumu en Tokyo passeerden de revue maar het olympische vuurtje kregen we niet aan. We gingen uit elkaar zoals zo vaak: “Ja gaaf, gaan we doen! Zeker!”

Een paar weken later, zomaar op een vroege avond zie ik een bericht van Bart op mijn Twitter tijdlijn. “Hey @MBoomo is dit wat?” gevolgd door zo’n ellenlange url. Het enige dat leesbaar en herkenbaar was in de url was de naam ‘Shanghai’. Ik besloot niet op de url te klikken en vond Bart even een saaie lul wiens fantasie niet verder reikte dan een grote stad in smerig China. Later op die avond won de nieuwsgierigheid het van de irritatie en klikte ik op de link.

Shanghai was slechts het letterlijke en figuurlijke opstapje naar Pyongyang in de Democratische Republiek Noord-Korea.  Daar organiseren ze op 9 april 2017 een hele en halve marathon waar ook een handjevol buitenlanders welkom zijn.


“Die gast is knettergek”, dacht ik maar tegelijk wist ik het. Wij gaan hardlopen in Noord Korea.