woensdag 19 augustus 2015

Onderbroekenlol



Op maandag hingen ze fier wapperend aan de lijn. Stralend wit, degelijk katoen. Soms met tientallen tegelijk: De onderbroek (m/v). Maandag was de enige dag dat je een indruk kreeg wat de medemens onder zijn kleding droeg. Niet dat het veel uitmaakte, iedere lijn zag er hetzelfde uit. 

OK, later werden er wat kleur toegevoegd maar het model veranderde niet: hoog opgesneden en licht knellend onder de oksels. In de Wehkamp catalogus stonden wel andere modellen met veel minder stof maar wij kenden niemand die zoiets droeg. Daar kwam je niet achter en ze hingen ook niet aan de lijn. 

Het is me natuurlijk niet ontgaan dat de ‘grote witte bangmakers’ plaats hebben gemaakt voor slips, sloggies, strings, boxers en trunks. En ondanks dat Frank Rijkaard en Bjorn Borg zich er persoonlijk tegenaan bemoeiden, heeft de onderbroek mij nooit geïnteresseerd. Lang bleef dat zo maar de laatste tijd wordt andermans onderbroek mij nadrukkelijk opgedrongen. Soit, soms piept er een stukje string boven een broekrand uit of sta je naast een bebroekte moslim medemens onder de douche in de sportschool. En verder… ach. Maar toen gingen puisterige pubers plotseling laaghangende kruizen dragen en maak ik op het Bakkumse strand kennis met Jack, Calvin, Dolce en Emporio. Blijkbaar bevalt het de jongens zo goed dat het fashion statement ook bij het zwemmen gemaakt moet worden. Zwemmen doe je niet in een zwembroek. Nee, je houdt je onderbroek gewoon aan, daar trek je iets overheen en dat trek je weer naar beneden. Ik steek mijn kop wel in het zand.

Het blijft me achtervolgen. Zwetend ren ik op het station de veel te kleine drogisterij binnen voor een nieuwe deo. In het veel te nauwe gangpad staat een meisje met een veel te dikke reet gebukt een vak te vullen en mijn doorgang te belemmeren. Ik zie een verwassen rood touwtje verdwijnen tussen een paar billen waar de zomerzon dit jaar volledig aan is voorbij gegaan. Het ding zag er vorig jaar op Wehkamp.nl vast veel leuker uit.

Wie niet op Wehkamp.nl hun onderbroeken kopen, zijn – volgens hun trainer Henk Fräser – de ADO-spelers Gianni Zuiverloon en Vito Wormgoor. De B-garnituur van het Nederlandse voetbal geeft kapitalen uit aan Underwear. Nu is Vito eigenlijk een gewone voormalige Superboer. En bij Superboeren heet Underwear nog steeds ‘onderboks’. 
Hans Polko, de bonkige spits uit de vroege jaren ’80 van de vorige eeuw wist daar alles van. Hans - dik, scheef gebit en volle snor – was publiekslieveling. 


“Seks met Hans Polko,
we willen seks met Hans Polko,
seks met Hans Poooolko,
we willen seks met Hans Polko!”


Na het behalen van een periodetitel beloonde hij de trouwe fans met een striptease die hij beëindigde met een ereronde in struise, licht verwassen, rode heupslip. Het einde van een taboe.


Van Graafschapper Hans Polko naar Birdman Michael Keaton is voor mij maar een kleine stap. Dankzij Birdman is de onderbroekenkeuze de komende 50 jaar geen issue. Laat het wit maar wapperen!


dinsdag 11 augustus 2015

Obama cares

Na een weekend met hardlopen en wat personal training beweeg ik me strompelend en kreunend langs paden en trappen. Als ik even door de knieën moet, zoek ik steun om me op te hijsen.  Vaak gaat dit gepaard met een gesmoorde kreun.  Het is de leeftijd, schijnt.

YouTube video’s van Barack Obama bieden dan troost. Onze Barack – die vorige week toch alweer 54 werd – huppelt, danst en veert door het leven.  De souplesse van Spiderman en de veerkracht van Air Jordan. Nooit een stram schuifeltje of handje in de onderrug, altijd energiek. Gekmakende elasticiteit.

Onlangs was Barack in het land van zijn roots: Kenia. Hij bewoog elegant, vlot en daadkrachtig. Het gevolg van hoogwaardigheidsbekleders hijgden zwetend achter hem aan. Ik dacht er een basketbal en een netje bij. His Highness ‘Air’ Barack zwevend boven de homofobe, corrupte kleptomanen van de Keniaanse regering. Dunkend, scorend. Als lid van de Luo stam zou hij vervolgens een middelvinger op kunnen steken of zo’n vervelend El Ghazi vingertje. Obama kept his cool and style. Lachte minzaam.
Een jaar voor de (eerste) verkiezing van Obama als president van de USA woonde ik een tijdje tussen de Luo in het westen van Kenia. Stel je bij de Luo een soort Obama voor maar dan stukken kleiner, iets donkerder, wat dikker, trager, minder energiek maar met een beroerd gebit. Verder ontbreekt bij de gemiddelde Luo het initiatief om lot en leven in eigen hand te nemen. Deze eigenschappen zijn echter bij uitstek geschikt om samen met mij ’s avonds in sleezy lokale  barretjes  heel veel lauwe Guinness te drinken. Op mijn kosten uiteraard. Dat ik mijn Guinness liever koud dronk, zagen ze daarom door de vingers.

Terwijl een stelletje dronken Masai het versleten biljart bezet hielden, had ik een boeiende politieke conversatie met optimistische Luo jongeren.  Het ging over de aanstaande Keniaanse verkiezingen (later dat jaar eindigend in een bloedige stammenstrijd) en de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten.  Hun Luo held Raila Odinga en stambroeder Obama  zouden beiden als winnaar tevoorschijn komen. Vanaf dat moment zou het leven van mijn drinkebroers rijk en voorspoedig worden.  Raila was namelijk ‘aan de beurt’ om de staatskas uit Nairobi leeg te storten boven Kisumu en omgeving.  Over vijf jaar was het de beurt aan een andere stam, de Kikuyo bijvoorbeeld.  Alsof dat nog niet genoeg was zou broeder Obama het arme Luo volk te hulp schieten met een omvangrijk hulpprogramma dat armoede in de regio definitief tot de geschiedenis zou laten behoren. “Hij is toch een van ons en zal ons nooit, nooit in de steek laten!”


Ik erkende dat zo’n vooruitzicht inderdaad heel mooi is maar vroeg toch ook nog – heel naïef – naar HUN  bijdrage in het herstel in de regio. Waar hun voorkeur naar uitging bij het naderende banenplan.  “Bijdrage? Banenplan?” Het Guinness-schuim stroomde over hun lippen. Even was het stil. Een Masai potte de laatste bal. Tik. Toen barstten ze allemaal in lachen uit. Ik kreeg zowaar een lauw biertje, voor de beste grap. “Cheers, Obama cares.”

Barack heeft zich nooit meer in Kisumu laten zien.  Met "Yes, we can" hoef je daar niet aan te komen. 

dinsdag 4 augustus 2015

Big in Japan

De bijna halve eeuw die ik nu leef kun je op veel manieren indelen: studeren, werken, wonen, of monogame seks. Maar ook haardracht/kaalheid, sport of muzikale voorkeur. Hier en nu houd ik het even bij reizen. 

Tot mijn 25ste zag ik amper 5 buitenlanden, de 25 jaar erna kwamen er zo’n 50 bij. Voor hokjesmensen ben ik dus een ‘reiziger’ in het sub-segment ‘avontuur’.  Kan ik mee leven. Het had ook ‘kalende man in met monogame seks  en een voorkeur voor klassieke muziek een Vinex-wijk’ kunnen zijn. ’t Is maar welke hokje je kiest.

En als dan die ‘reiziger’ badge aan je jasje of een sociaal platform hangt, heb je altijd mensen die willen weten wat het mooiste land is waar ik geweest ben. Inderdaad, domme vragen bestaan. Domme vragen die ik het liefst beantwoord met “het ligt er aan….”. Soms laat ik het hierbij, soms som ik de 50 criteria op die de schoonheid van een land of stad bepalen. Het weer, de drank, drugs, vrouw(en), eten, uitzicht, taal, gezelschap, een zee, strand, boulevard, de markt of het uitgaansleven, berg of dal, river deep, mountain high, een gids, taxi of hotel, die ene (nare of geweldige) ervaring, een kater en/of buikloop en – ook heel belangrijk – een muur! De boeiendste steden hebben een MUUR. Jeruzalem, Nicosia, Berlijn en Belfast. Wanneer ik na de 50 criteria begin over mijn fascinatie over steden met een muur, haakt ook de meest hardnekkige onwetende af. Klaar.

Omdat ik op deze blogsite ook ‘meelezers’ heb die vinden dat ik best wel wat aardiger mag zijn voor de medemens, geef ik hier toch zomaar een grote liefde prijs.  JAPAN

Japanners waren toch eigenlijk decennia lang de nazi’s van Azië? Rijk geworden door het ongegeneerd kopiëren van onze hoogwaardige industrie. Raar volkje, dat in een week ‘Europa doet’.  Met dat beeld werd je in de tweede helft van de 20ste eeuw opgevoed door de generatie voor ons. De generatie die zo goed weet hoe het moet en wat de waarheid is. Japan bleef lang verborgen voor mij.

Plots was daar echter Haruki Murakami. Zijn romans maakten iets los bij mij, iets wat ik nog nooit gevoeld had bij een land. Het eerste de beste ticketaanbod greep ik met beide handen aan. Ik ging zonder te weten wat me te wachten stond. Op Narita Airport stapte ik in de trein en ik was verliefd. Een liefde die beantwoord werd door gastvrijheid, fantastisch eten en de overweldigende atmosfeer van Tokio. Ik kon zo 49 criteria afvinken, de muur bleef staan.  Ik bewoog me door metro’s, door straten en winkelcentra, bezocht parken, kroegen en restaurants maar voelde me een onzichtbare observator.  Ik zag een modern land met traditionele waarden. Een land waar hels kabaal met doodse stilte wordt afgelost, waar iedereen roerloos beweegt en waar pure degelijkheid wordt gecompenseerd door passie in de zwartste diepte van de ogen.  Observaties dringen traag door in mijn hersenen, soms – in een prachtige ons-en – staat de tijd volledig stil. Maar dan: fast forward! Muziek, verkeer, de vismarkt, zingen, roken en drinken. Tot de stilte valt, achter schuifdeuren, geheimzinnige panelen of de verdieping in een manga-strip. Weg.


In een restaurant in een klamme donkere wijk van Kyoto schuif ik ’s avonds laat aan.  Ik knik naar de oude kok, hij reageert nauwelijks, bukt en toont me een ijskoude Asahi. Ik glimlach, hij niet.  Mijn bestelling probeer ik duidelijk te maken door vaag naar de schoteltjes te wijzen van de Japanners die om mij heen aan de bar zitten. In de stilstaande tijd krijg ik het meest fantastische dat de Japanse keuken en de oude chef te bieden hebben. De begeleidende sake werkt bijna hallucinerend. Ik laat me meevoeren totdat de oude chef me aanstoot, een culinair kunststuk aanreikt en het enige woord spreekt van de hele avond: finish!