zaterdag 15 april 2017

De Dag van de Zon

Op de Dag van de Zon is het in Nederland kil en grijs. Onder een strakblauwe hemel viert het glorieuze volk van de Democratische Volksrepubliek Noord Korea  de 105de geboortedag van de Eeuwige Leider Kim Il Song. Op het gelijknamige plein spetteren vrolijke kleuren richting hemel en de huidige leider, Marshall Kim Jung Un. De feestvreugde wordt verder versterkt door rollende tanks, zware artillerie en fluitende straaljagers, allen voorzien van een gezonde dosis vernietigingswapens.  Poëtische retoriek maakt zelfs de stoere harten van het onoverwinnelijke volk van Noord Korea week. Hoe mooi en vredig kan de wereld zijn op 15 april?

Het is bijna een week geleden dat ik samen met Bart de halve marathon van Pyongyang liep, ook over dat plein. Wat zo’n 10 maanden geleden begon als een idioot idee, beleefde zijn apotheose op die mooie zondagochtend in het grote stadion en de brede boulevards van Pyongyang. Wat een geweldige en onvergetelijke ervaring: 60 duizend juichende en klappende mensen in een afgeladen stadion en evenzoveel lieve Koreanen langs het parcours van de marathon.  De tijd daar ging het niet om, deze was voor de beleving. En een beleving dat was het.

Op basis van dringend professioneel advies had ik ruim 2 maanden geen meter hardgelopen en alleen maar aan mijn bovenbeenspier lopen trekken.  Het was volkomen onduidelijk of mijn theaterknie de voorstelling in Pyongyang kon verdragen.  Het minder professionele advies – veel pijnstillers – nam ik ook ter harte. Vanaf de dag voor de wedstrijd bouwde ik aan een zorgvuldige cocktail van Dyclofenac, paracetamol en ibuprofen.  Vlak voor de start nog een laatste capsule en daar gingen we.  Alle pijnsignalen werden net zo hard de kop in gedrukt als de tegengeluiden van het plaatselijke regime.  Ik nam de tijd om te genieten en soepeltjes naderde ik  na ruim 20 kilometer de triomfboog, de massa voor het stadion en de entree naar de sintelbaan.  Gejuich en applaus toen ik mijn ereronde maakte richting finish. Vierhonderd meter kippenvel. Maandenlange voorpret en plotseling was het klaar. Tijd voor een biertje in de zon.

De Grote Leider, waar was hij?

Nu moet ik jullie telleurstellen. Meneer Un was er niet. De Marshall was druk, de Marshall is altijd druk. Hij bestuurt namelijk in zijn eentje een heel land en da’s best een klus. Want naast het afschieten van tegenstanders en het ontvangen van Dennis Rodman, stuurt hij in hoogsteigen persoon honderden projecten aan, stimuleert hij zijn onderdanen tot grote daden en schrijft hij jaarlijks meerdere boeken over filosofie, strategie, historie en het socialisme.

In de vier dagen dat ik het onoverwinbare land bezocht, rondde onze Leider de inrichting van een nieuwe tentoonstelling voor het Volk af. Ook bezocht hij grote industriële bouwplaatsen waar hij en passant ook nog enkele cruciale aanwijzingen gaf. Nog even snel langs een heel bataljon professionele killers die hij verblijde met één automatisch geweer en één verrekijker. Deze mannen kunnen met vertrouwen de strijd tegen de Amerikanen tegemoet zien. En omdat het leven in Noord Korea meer is dan het leger en imposante bouwplaatsen, wipte onze Un ook aan bij een fabriek voor beddengoed. De snurkende leider was zeer te spreken over het nieuwe assortiment: “de kleuren representeren de ziel van het Koreaanse volk  en tegelijkertijd is het bedtextiel niet alleen sterk maar ook lekker zacht.” Nog even langs een schooltje, culturele instellingen en de renovatie van de grote boulevard. Strooiend met complimenten, vaderlijke adviezen en wat dreigementen om zich daarna bij thuiskomst te storten op hoeren, emmentaler, champagne en kaviaar. Zo’n leven tussen de volledig onnozelen gaat namelijk bepaald  niet in de koude kleren zitten. Dan verdien je als grote Un toch een verzetje.

Ik vind het niet erg, laat ‘m lekker zijn gang gaan. Ik heb een leuke tijd gehad, heb leuke lieve en vooral onschuldige Koreanen gezien. We spraken niet dezelfde taal maar we kletsten de high-fives tegen elkaar. Ze lachten naar mij en moedigden mij aan: “pali, paliiiiiii”

Peace!



dinsdag 4 april 2017

Vrijheid

Vrijheid is een verlamming. Vrijheid verstikt en vrijheid slaat creativiteit dood.

Ik werd wederom bevestigd in dit inzicht toen ik onlangs Bulgarije – Nederland zag. Tenenkrommend en tranentrekkend was het voetbal van Oranje. Een voorlopig dieptepunt in de neergang die startte bij de nep Zuid-Koreaan (!) Hiddink en echt dramatisch werd onder zijn slechtziende opvolger.  Als argument voerde de KNVB destijds bij de aanstelling van deze trainers aan dat “de spelers meer vrijheid wensten en dat een lossere hand zorgt voor mooier voetbal”. Voor het gemak werd vergeten dat de grootste mondiale voetbalsuccessen werden geboekt onder de straffe leiding van een ‘Generaal’, een dictatoriale norse Oostenrijker (hé, toeval?)  en een strenge schoolmeester die allen geen greintje tegenspraak duldden. Onder deze dictators werd het mooiste en meest effectieve voetbal gespeeld.

De Oranje ellende was ik al lang weer vergeten toen ik vrijdag het Concertgebouw in Amsterdam betrad. Op het programma stond de 10de symfonie van Dimitri Sjostakovitsj. Deze grote componist ging vrijwel zijn hele leven gebukt onder de Sovjet terreur. Hij leefde in voortdurende angst opgepakt, gedeporteerd en of geëxecuteerd te worden. Regelmatig ontving hij beleefdheidsbezoekjes van regeringsfunctionarissen die hem meedeelden dat vadertje Stalin vond dat kameraad Dimitri een iets betere Sovjet-componist moest worden.

Sjostakovitsj’ hoop dat na de dood van Stalin alles beter zou worden, bleek ijdel. In die tijd schreef hij zijn 10de symfonie. Het drama, de angst en bitterheid spatte vrijdag de zaal in. Elke noot, striemend van haat, geselde het publiek. Fantastisch, wat een uitvoering.

En wat denk je, had de brave Dimitri deze hoogten bereikt zonder dat Stalin wat subtiele druk had uitgeoefend? Wanneer zijn beste vrienden en medemusici niet creperend in de Goelag waren gestorven? Nee, Dimitri heeft geboft dat hij in de Sovjettijd zijn muzikale dingetje mocht doen. Daar profiteren wij allemaal van, tot op de dag van vandaag en nog veel langer.


Morgen begin ik mijn reis naar het land van de Grote Leider in de hoop daar een glimp op de vangen van grote componisten in spé, voetballers die ons straks in Qatar gaan verrassen  en wie weet wat voor talenten daar nog meer ontkiemen.  Hardlopers ga ik zeker zien, veel hardlopers want wanneer er dan toch op de deur geklopt wordt, dan kun je beter rap wezen.