dinsdag 29 januari 2013

NRC onthult dopingschandaal in wielerploeg SNS Bank


Terwijl de ellende uit de Rabobank doping beerput door de Croeselaan klotst, blijft het opvallend stil rondom de SNS Wielerploeg. Op bekentenissen van Danny Nelissen of Rudi Kemna (Rudi wie?) zit al lang niemand meer te wachten. De ogen zijn gericht op de ploeg rond Gerrit P., Wouter N. en het Turkse enfant terrible Gurkan D. Deze wielerploeg opereert al jaren in de schaduw van het peloton en lijkt daardoor de dopingdans te ontspringen. Als het aan NRC Handelsblad ligt, zal dit echter niet lang meer duren.
Het gevreesde redacteurenduo Tommy Kregel en Sterre Rozendoorn komt binnenkort met een alles onthullend artikel over dopinggebruik binnen de SNS wielerploeg. Onlangs sprak ik het duo in een obscuur café in de buurt van station Naarden-Bussum.
“Alles dat we tot nu toe publiceerden over SNS is kinderspel vergeleken met de gruwelijke experimenten die plaatsvinden in deze ploeg”, aldus de duidelijk opgewonden Sterre.
“We hebben zeer geheime medische dossiers en prestatiecurven mogen inzien,”vervolgde Tommy. Hij kuchte en rochelde dat het een lieve lust was maar stak desondanks nog maar een peuk op. “Verder hebben we gesproken met doorgaans zeer betrouwbare bronnen rond de bank en het wielermetier. Het bewijs dat we op tafel gaan leggen is zo overtuigend dat het gebruikelijke wederhoor volstrekt overbodig is.”
Ik vroeg de gelouterde onderzoeksjournalisten een tipje van de sluier op te lichten. Na een biertje of acht lukte dat. Inwoners van Limburg en de Belgische Ardennen verklaarden anoniem en doodsbang dat wanneer het gevreesde SNS-treintje onder leiding van Gerrit door de vriendelijk glooiende heuvels raast, het gemoedelijke boerse leven terstond bevriest. Kippen van de leg en kinderen jankend naar binnen. In de bezwete tronies, holle ogen en kwijlende monden zagen ze de duivel in hoogsteigen persoon. Normaal lijken zulke aardige jongens… Maar als dan Wilrik, bol van de epo, er nog een extra snok aan geeft, trilt zelfs het heilige graf van Franck Vandenbroecke. Daags nadat ze iedere Belgische wieleramateur gek hebben gemaakt, zitten de jongens weer gewoon achter hun pc te sql-en, analyseren en braaf te rapporteren. Vriendelijk en waarschijnlijk geen idee hebbend wat ze in de vredelievende heuvels hebben aangericht
Een ander mirakel in deze wielerploeg is ene Emile. Een zich ‘goede vriend’ noemende persoon uit de baanwielrennerij klapte onlangs in een kroeg uit de school. Emile was vroeger een verdienstelijk keeper. Niet omdat hij zo graag ballen ving of gewoon niet kon voetballen, nee hij werd keeper omdat hij aartslui was. Verder dan twee rondjes in het zestienmetergebied kwam Emile niet. En plots na een vage behandeling bij een onduidelijke veearts uit Vlaanderen, fietste hij in een halve dag fluitend 220 kilometer in de stromende regen rond het IJsselmeer. Zelfs Mart Smeets schijnt heel even zijn wenkbrauwen gefronst te hebben.
Als spil in het netwerk wordt ene Bart C. genoemd.,  bijgenaamd De Glibber. Bart was zelfs de journalisten van NRC te glad af. Niet verwonderlijk: het enige bewijs dat ze konden vinden was een beduimeld briefje dat diende als zijn ‘whereabouts’. Turkmenistan, Tokyo, Azerbeidzjan, Laos en Georgië waren nog net leesbaar. Dan hoef je je dus niet af te vragen waar die jongen mee terug kwam.
Met dubbele tong bezwoer het NRC-duo mij dat dit slechts het topje van de ijsberg was. De sportwereld zou sidderen! Nu ken ik onze wielerjongens een beetje, dus ik kon niet geloven dat er achter die sympathieke melkmuilen een universum van list en bedrog lag. Ik adviseerde Tommy en Sterre daarom het stuk toch even langs de betrokkenen, woordvoerders en juristen te halen. Zou toch jammer zijn wanneer hun vlekkeloze reputatie zou sneuvelen.
Gisteren belde Sterre me op. SNS krijgt het artikel alsmede 30 specifieke vragen op 28 februari a.s. om 20:00 uur per mail toegestuurd. Dan hebben ze 29 februari de hele dag om te reageren zodat op 1 maart een spectaculair maar afgewogen artikel in alle kiosken van Nederland zal liggen. Mijn zwakke verweer dat 29 februari dit jaar niet bestaat, werd afgedaan als ‘wederom een typisch staaltje spinnen uit woordvoering school van SNS’. Sidderend wacht ik af.

donderdag 10 januari 2013

Roerdomp leed dat Reli heet


Nee, die mensen in Syrie die hebben het niet makkelijk. En ook in Oost-Kongo zou men best wel eens wat aardiger tegen elkaar mogen doen. Maar wat mens en dier in de omgeving van Biddinghuizen te wachten staat, dat gun je je ergste vijand niet. Ik heb het niet over de jaarlijkse invasie richting Lowlands van would-be hippies,  het gaat hier om het vier(!) daagse Pinksterfestival “De Opwekking”.

In eerste instantie dacht ik dat De Opwekking een wedstrijdje ver-plassen was voor mannen met ochtenderecties. Nadere verdieping leerde mij echter dat het hier een festival betreft waar 60.000 christenen vier dagen lang religieuze liederen zingen. Oh my God! Ik kan je vertellen dat er bij mij na een kwartier religieus gezang, veertien dagen lang geen enkele sprake is van enige opwekking van welk lichaamsdeel dan ook. Verweking lijkt me een betere beschrijving van die toestand.

Gelukkig woon ik nog net buiten gehoorsafstand van het stukje reli-pop dus mijn libido overleeft het wel. Mijn gedachten gaan daarom uit naar de arme Roerdomp en de Grote Karekiet. De Roerdomp met  zijn kenmerkende “hoempende”  geluid, een zware misthoorn in het riet. Het enige moment dat hij de vrouwtjes lokt met dreunende roerdomp polderbeat. Strak in de paalstand, klaar om te scoren, wordt hij overstemd door 60.000 reli’s die zingen dat Jezus je liefste vriendje is en dat kleine meisjes de straksten zijn op aard. En ook de trotse Grote Karekiet zal zijn jaarlijkse Opwekking een keertje moeten overslaan. Ook hij wordt niet gehoord door smachtende karekietvrouwtjes met rammelende eieren.

Hulde daarom voor de milieugroep Dronten. Zij pleiten voor een verbod van het festival zodat mens en dier elkaar kunnen verleiden en beminnen met een passie die zelden in de polder vertoond is. Hoempend trekken mannen met geslacht in de paalstand door de straten van Dronten en Biddinghuizen. Vrouwen hangen uit de ramen en imiteren blozend het geile gefluit van de karekiet. De opwekking is nabij. Het is lente, het is mei. Er is geen enkel ei meer vrij. Zo zal het zijn.
De westenwind draagt het broeierige voorplantingsgeluid richting de bible belt. De ouderlingen horen het stiekem aan. Krabbend aan hun kloten, krijgen ze toch nog een bescheiden opwekking.