vrijdag 25 september 2015

Jan en Tonny

Morgen zijn mijn ouders, Jan en Tonny, 52 jaar getrouwd. Tweeënvijftig jaar! Wat zit ik hier dan pathetisch te zeiken over mijn leeftijd? Een beetje wijs te doen over vroeger met de pretentie van volwassenheid en krokodillentranen over vals sentiment.

52 jaar plus vier jaar vaste verkering zonder seks.  Meer dan vijfenvijftig jaar van elkaar houden, elkaar mooi vinden en liefhebben. Altijd. Toen alles nog jong en strak was, tijdens vier zwangerschappen, na een ingrijpende operatie en ook nu. Nu het  lichaam vaker protesteert, soms moe is en de veerkracht hapert.  Nog steeds spettert hun liefde.

Pa is nog steeds idolaat van de lange benen van ma. Ze zien er anders uit dan toen, tijdens de kermis in Didam in de vroege jaren ’60. De souplesse is er een beetje uit maar het blijven haar benen.  En ma? Ma vertrouwde me onlangs toe dat zij nog steeds iedere dag geniet van die man naast haar in bed. Voor haar is hij nog steeds aantrekkelijk. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik het hoorde.

Jullie kennen het allemaal: ouders en seks; ouders en intimiteit. Je wilt het niet weten, je wilt het niet horen. Totdat, totdat ze vijfenvijftig jaar bij elkaar zijn. Zij kennen hun kwaaltjes, jij ziet het verval en ergens, daar in de verte, daar is…

Als er dan nog zoveel liefde en verliefdheid is, dan buig ik. Dan kom ik overeind en geef die ouders van mij de dikste knuffel. Dan rammelt het kunstgebit van mijn Tonny, moet ik wat HARDER PRATEN tegen Jan en kletsen beslagen brillen tegen elkaar.


Hopelijk volgend jaar weer.


woensdag 23 september 2015

Schik



Jongens waren we. En jongens zijn we! Een beetje, soms... Enfin, jongens dus. Jongens die jongensdingen doen. Een beetje klooien met een dood varken, een gebraden kip of een schapenbok met een kort lontje. Dat je daarbij luisterde naar Supertramp, Marillion of Brendan Croker & the Five-O’clock Shadows, ja dat hoorde er ook bij. Makkelijk was het zeker niet. Voordat je zo’n big van 60 kilo uit een kadaverbak getrokken had moest er natuurlijk wel eerst 18 bier en 5 gram Afghaan in je mik zitten. Een ethische, hygiënische en psychische barrière laat zicht niet zomaar slechten. Stel je voor zeg.

Voor mij was het dan ook nauwelijks nieuws dat David Cameron (1966) een sappig varkenssnuitje had beswaffeld. Hey, zeg nou zelf: Eton jongens onder elkaar, varkentje aan het spit, bekkie een klein beetje open, druipend van het vet, ’t is net een gescho… Nou, nou? En dat hij apestoned luisterde naar ‘Crisis? what Crisis?’ van Supertramp. Dat hij zich tijdens een lach-kick op het nummer ‘Poor Boy’ heeft ingeschreven bij de Conservative Party? So what! Dat waren de jaren ’80 van de vorige eeuw. Dat deden Britse jongens op Eton. Dat deden Achterhoekse jongens die terugkwamen van De Olde Beth of de Radstake. 

De Engelse kranten stonden bol en de oortjes liepen rood aan. Puriteinse preutsheid voerde weer de boventoon. Ondertussen pochte in de pub iedere gezonde Brit van boven de 40 over zijn prestaties met levende have en bestervend vlees,  luisterend naar Fun Boy Three of Dexy Midnight Runners en met 12 pints lauwe Guinness klotsend in de pens.

De Nederlandse pers deed terecht een beetje meewarig over de hele kwestie. Waarschijnlijk ook omdat Cameron hier een absolute no-name is. (Als Margareth Thatcher indertijd bekend had dat ze af en toe op een spartelende korhoen ging zitten, ja dan was het nieuws.) En hoewel swaffelen zo 2013 is, besteedde de Volkskrant toch wat aandacht aan de Britse oproer. Plichtmatig scande ik het artikel totdat ik stuitte op het prachtige woordje “schik”. BAM! In een keer terug naar vroeger. De Britten hadden ‘schik’ om het akkefietje. Ik had het woord sinds de twaalf-en-halfjarige bruiloft van mij ouders niet meer gehoord. “Buurman Drikus had veul schik gehad.” 
Prachtig, wat hadden we een schik. Jongens hebben schik, daar is niks raars aan.


donderdag 10 september 2015

Blondi(e)

Toppop YEAH! In een vlaag van pure nostalgie keek ik onlangs op YouTube naar oude korrelige opnamen van Toppop. Veel haar, strakke broeken, wijde gewaden van Penny en de grote beslagen bril van Ad.  Jerney Kaagman kijkt me zwoel aan terwijl ze playbackend een ongelooflijk lullig dansje doet op ‘Weekend’. Wel geil, dat wel. 

Plastic Bertrand en Iggy Pop komen voorbij maar de echte kwijl komt pas los bij Deborah Harry. Nonchalant kauwend en met een zwoele distantie bezingt ze Denis. Ik zie weer haar puntje van de tong, ze lijkt te knipogen (naar mij?).  “ … je suis si folle de toi, Denis Denis, oh embrasse-moi ce soir, Denis Denis, un grand baiser d’eternite”  Ben je er nog? Als puber verstond ik er geen zak van, laat staan dat ik het kon vertalen. Maar ondertussen ontploften de hormonen in mijn onderbuik.

De liefde voor blond(ie) zette zich door. Kim Wilde, the Police of mijn eerste echte vriendinnetje: blond moest het zijn. Totdat, totdat er ook nepblond kwam, Kajagoogoo, Billy Idol,  dat werk.  Het was even slikken maar ik kon er mee omgaan. Vaak betrof het onnozele artiesten  of sneue soapies. Types die komen en gaan zonder dat ze een spoor van betekenis achterlaten. Hooguit een klein krasje  op het vernis van mijn blonde droom. Een krasje zonder gevolgen, dacht ik.


Het krasje werd een scheur, de scheur bladderde en gebladder werd een compleet de-masqué van het blonde ideaal.  Uit de muffe blubber van de Hollandse polder verrees een (nep)blonde politicus. Blond zou nooit meer hetzelfde zijn. Het kan geen toeval zijn dat ik op hetzelfde moment vernam dat de  hond van Adolf Hitler Blondi heette. Een nogal domme Herder die vooral kefte tegen vreemdelingen. Het type hond dat heel hard gaat op het berijden van stokpaardjes, hijgend en kwijlend het geslacht wrijft tegen iets dat schuurt, doorgaat tot een extatische uitbarsting en dan verbaasd zijn over de bende die het veroorzaakt. Zo'n politi.. hond dus

Weer een droom aan diggelen. Blondies weten blijkbaar ook andere delen van de onderbuik te raken.  Deborah kietelde mijn ballen nog aangenaam met haar wimpers. De blonde politicus en Adolfs Blondi snuffelen slechts in de stinkende plooien van volgevreten burgers. Bang om te bijten and with a heart of glass.


Vandaag hoorde ik de blonde politicus zeggen: “Er trekken  jonge mannen met baarden zingend door Europa.  (…) vanwege de uitkeringen hier.”  Was er maar een Blondi die hem in zijn kloten kon bijten. Kon ie mooi een toontje (hoger) meezingen.