maandag 5 december 2011

Sinterklaas niet helemaal de oude. Of juist wel?


Dat Sinterklaas oud is dat weten we allemaal. Maar dit jaar werd wel heel gênant duidelijk dat zijn ouderdom echt met gebreken komt. Tijd voor iets anders?
Vroeger kwam er bij ons thuis een ferme Sinterklaas vergezeld van twee aantrekkelijke Pieten waarvan ik (als klein jochie) het geslacht moeilijk kon bepalen. Met terugwerkende kracht vermoed ik dat het vrouwelijke Pieten waren. De klonterende morsige baard van de Sint vertoonde namelijk steevast wat zwarte vegen en er steeg een merkwaardige geur uit zijn baard. Een geur zo penetrant dat zelfs na de obligate halve liter jonge jenever Sint’s adem vermengd werd met een vleugje, een vleugje… iets.
Er viel uiteraard altijd wel iets op onze sint aan te merken: die vlek in zijn jurk, een hakenkruis op de mijter en dat hij gaandeweg de avond zijn aandacht verlegde van mijn moeder naar mijn jongere broertje met wapperende blonde lokken. Maarrr, hij was altijd op tijd, had een actueel boek, de juiste cadeaus en was op tijd weer vertrokken in de Fiat 500 met zijn twee Pieten. Planmatig en extreem viriel, helemaal zoals een Sint moet zijn.
En dan nu. Kinderen worden geconfronteerd met diverse Sinten die hun paard kwijt zijn, de mijter achterstevoren plaatsen, de ring achterlaten in een Piet, pakjesboten laten zinken, pepernotenrecepten verklooien, e-mailbestanden niet fatsoenlijk kunnen beveiligen en waarschijnlijk nog veel meer. Ik heb immers maar 5 procent van alle sint soaps gezien. En oh ja, we moesten ook nog allemaal de vlag uithangen anders wist die Sint-Alzheimer niet waar de pakjes naar toe moesten. Het beeld van de oude man die alles weet en en-passant nog 2.500 slaven strak aanstuurt is wel heel erg vervaagd bij de kindjes uit deze eeuw. We zien een zielige vergeetachtige oude man die aan alle kanten gemanipuleerd wordt en het eigenlijk ook niet meer weet. Alles wijst er op dat hij hier in Nederland niet gelukkig is en naar het einde verlangt. Wie helpt hem?

vrijdag 14 oktober 2011

Suck It and See

Een willekeurige dinsdagochtend. Vroeg, vroeg donker en vroeg nat. Ik stap uit de trein en sla de kraag van mijn mantel op. Ipod in en de blik op oneindig. Nou ja, eigenlijk op de punten van mijn schoenen.


Hoewel de Arctic Monkeys goed hun best doen mijn oren exclusief te confisceren , wordt hun fraaie album ‘Suck It and See’ overstemd door stemmen, omroepberichten, gekeuvel en geblaat. Stoïcijns loop ik door. Om mij heen stort Hoog Catharijne langzaam in. Sloopkogels en heipalen.
De roltrap piept, kraakt en jankt. She’s thunderstorms wordt weg geblazen door snerende wind en een Roemeense trekzak. Mijn hoofd tolt als de vallende bladeren die zich aan mijn broekspijpen  kleven. Tot, tot ik hem zie. Het oog van de cycloon. De rust zelve in een orkaan van geluid en beweging. Iedere dag, zelfde plek. Achter (!) de abri van de Interliner naar Brabant. Benen in een vaal beige docker’s broek, de loafers elegant achter elkaar geplaatst. Zijn 90 graden linkerarm ondersteunt de elleboog van zijn rechterarm, en passant zijn bollende, getruide buikje licht opstuwend tot een paarsig ballonnetje. In zijn rechterhand en fraai gekromde dampende pijp. Bedachtzaam neemt hij een trekje. Voor hem staat de wereld even stil. Hij zuigt en ziet. Ziet een wereld van haast en onrust. Een wereld die hij niet kent.


Ik vraag me af of hij echt op de bus wacht. Een bus naar Oosterhout of Breda? Nee toch? Straks gaat hij tevreden weer naar huis. Stopt nog een pijpje en zet een bakje koffie. Hij ziet en lacht, schrijft wat en denkt na. Hij geniet.
Ik sta inmiddels in de lift. De Arctic Monkeys gaan door: That’s Where You’re Wrong. Ping! De 13de etage. Och, fuck it, ik zie wel. Blije collega’s hebben ook wel iets. Iets zuigends, iets dampends.

vrijdag 16 september 2011

Keukenleed

Sinds enige tijd stoor ik mij aan mijn keuken. Het hoort een retestrak, greeploos Italiaans design te zijn. Scherpe lijnen, matte glans en superieur materiaal. Helaas haperen de lades en sluiten de kastjes net niet. Heel storend allemaal.
Dit weekend ging ik op onderzoek uit. Ik trok een slecht sluitend kastje open en onmiddellijk rolden er allerlei bontgekleurde plastic items door de keuken. Na enig puzzelen bleek het een bonbonnière te zijn. Er uit geduwd door nog twee handige bonbonnières. Typische vriendinnencadeautjes. ’t Wordt dan meegenomen uit een vage Belgische kustplaats of Portugees gehucht omdat het zo schattig is en heel handig (bij een ander). De rammelende souvenirs zijn nooit gebruikt.
Verder gravend in de kastjes kwam ik nog meer rommel tegen. Vrijwel zonder uitzondering prullen die van vrouwenhand naar vrouwenhand gaan. Bekertjes, busjes, doosjes, houdertjes (voor iets) en servetten, heel veel servetten. En planken vol met waterglazen in allerlei soorten en maten en bij voorkeur in setjes van acht of twaalf. Bij ieder diner wordt een setje op tafel gezet. Ná het eten en vóór de bonbons (zonder schaaltje) gaan glazen en bijpassende karaf (!)weer keurig ongebruikt de kast in. De wijn en flessen sterk zijn natuurlijk wel opgezopen. Boven hangt de visite op de bank en lurkt aan de koude pils. Prima tegen de dorst en je hebt er geen lullige glaasjes voor nodig.
Ik graai weer tussen de troep achter in een kastje. Venijnig haal ik mijn vingers open aan zo’n retro pastel mintkleurige servettenhouder. De krachtige veer die in zo’n doosje zit presteert het keer op keer om het in het hele huis snippers te laten sneeuwen wanneer je er een enkel servetje uit probeert te prutsen. Ook nooit meer gebruikt.
Zo waar, er komt ook nog iets uit mijn dubieuze verleden tevoorschijn. Aanvankelijk herkende ik het verwrongen metalen ding met waxinelichtje en laagje schimmel niet. Een chocoladefondueset, de hit van 1989. Gekregen van een vaag vriendinnetje die mij ooit iets toevertrouwde over een bepaalde fetish (iets met kaarsenvet of zo) en een week later met het fonduesetje op de stoep stond. Ik mompelde iets van “slecht geschoren” en gooide de deur dicht.
Zo ging het maar door: cadeautjes, lintjes, zakjes en heel veel pakpapier. Wat is dat toch dat vrouwen niet gewoon op bezoek kunnen gaan zonder een kale fles drank in de hand? Er hoort altijd een lang verhaal bij (over het bistrootje, dorpje, mannetje of streek waar het product vandaan komt) en de lulligheid moet verborgen worden met een fleurig zakje en/of gekleurd lintje. Merkwaardigerwijs wordt daarvoor nooit het zakje, papiertje of lintje gebruikt dat speciaal daarvoor jarenlang heeft liggen rotten in mijn Italiaanse keukenkastje.
Als je de import van deze troep als ontwikkelingshulp zou willen zien, dan kom je ook bedrogen uit. Hoe nuttelozer het prul, des te slechter de situatie in het land van herkomst. Wasabibakjes uit Japan, een Karaf uit Griekenland, een mutsje uit Turkije, olijvenopscheplepeltje uit Italië, Portugese glaasjes waar je niet uit kunt drinken, de Marokkaanse lampenkap of afwasteil (daar wil ik af zijn) of een fotolijstje uit voormalig Joegoslavië.
Terwijl ik me gek zoek naar een gewone flessenopener en een bierglas, vraag ik me af wat mede-scribent Jolien meeneemt uit Italië. Misschien wel een erotisch gevormde druppelvanger.

maandag 18 juli 2011

12 uur, uit het leven van..

Vrijdagmiddag half zes: valreep. De stressklus nadert zijn einde, het pand loopt leeg. Nog leger dan de gebruikelijke vrijdag leegte. Stil.
Via de communicator check ik wie er nog inpandig zijn. Dorstig constateer ik dat er zich nog enkele notoire en aantrekkelijke cafégangers aan het werk zijn. Nog voor ik een chat geopend heb, krijg is al een oproep: Biertje doen?
Tien minuten later zitten we met een mooi groepje in onze kroeg. De stemming is uitgelaten. De eerste glazen glijden in no-time de keelgaten in. De knop gaat op wild. Al snel daalt de kwaliteit van de conversaties naar een niveau dat iedereen aankan. Projecten en zakelijke issues wapperen naar de achtergrond. Cup- en lunchboxmaten en vermeende affaires nemen de moeiteloos de plek over. Een paar pils verder en de persoonlijke ontboezemingen komen op tafel, soms vergezeld van een plakkerige hand op plekken die in de dagelijkse zakelijke omgang vermeden worden.
Natuurlijk beginnen er ook weer mensen over “we moeten wel wat eten, anders….”. Keer op keer wordt deze suggestie weggewuifd. Toch struikelen we net over tienen het restaurant van de zwijgzame Indiër binnen. De eerste afvallers hebben zich onderweg in een treintje thuis gestort. Het restant stort zich op te hete curry’s en slap Cobra bier.  Peper en alcohol geven ons weer vaart. We gaan door. We gaan de stad in!
Pitcher’s bier en flessen wijn staan op tafel. De blikken zijn niet meer zo scherp dus er wordt hier en daar wat gemorst en gemengd. Een collega probeert al enkele minuten wijn in te schenken maar het dringt niet door dat de schroefdop er eerst af moet. De jonge serveerster ziet het hoofdschuddend aan en noteert ‘met de vork’ nog maar eens een paar consumpties extra. Het maakt geen donder uit, we brallen iets over bonussen, tikken ruimschoots af en vervolgen onze tocht.
Treinen rijden er ondertussen al lang niet meer. Het selecte gezelschap zeult de laptopjes verder de stad in want we willen meer. Meer? Ja, meer! Dus dan kom je al snel in de nachtelijke studentenkroegen, vleesschuren, doorzakhutten en rans-tenten. We zien ze allemaal. Soms verlieten we ze geheel vrijwillig, soms was het een beetje Geholpen Zelf Doen. Soms voelden we ons oud en misplaatst maar meestal ging dat bij een volgend drankje weer soepeltjes over naar een zelfvertrouwen dat aan het oneindige grenst. En vice versa.
Zaterdagochtend half zes: valreep. Nog net de trein gehaald. Die stad is leeg. Ik ben leeg. Zit er tegenover me een leuk meisje met een soort gewei op haar hoofd? Ik knipper een paar keer en probeer te focussen. Ja, een gewei en ze kijkt blij. Met grote ogen. Er ontwikkelt zich een geanimeerd gesprek waar een buitenstaander waarschijnlijk geen touw aan kan vastknopen. Toch vind ik het leuk ondanks dat ze me consequent met ‘u’ aanspreekt.
Thuis gekomen kijk ik in de spiegel. Geen plaatje om ‘u’ tegen zeggen.

maandag 20 juni 2011

Vrijdagmiddagborrel

Complimenten en hooggespannen verwachtingen. Dat krijg je er van als je met veel bombarie een nieuwe webblog aankondigt. Blij, benieuwd en bevreesd, dat waren zo ongeveer de reacties. Alle drie even misplaatst, blijkt nu.
Vrijdagmiddag liep ik namelijk met mijn hoofd tegen een writer’s block. Pisregen, paraplu’s en parka’s belemmerden mijn creatieve blik. Boem, Boem.

Ik vluchtte café N. in. Een ernstig verhipte parodie op de slempschuur die het ooit was. Binnenkomen was lastig. De muur van slecht geluid hield me aanvankelijk nog tegen maar ik sloeg me er, bijna letterlijk, doorheen. In een vrijwel lege tent stond de veroorzaker van de dreinende deunen en monotone bromtol zoem. Het is dampend vochtig warm maar meneertje DJ draagt een gewatteerde pet, wollen shawl en een onwaarschijnlijk grote gebreide trui met pluizen die een opvallende gelijkenis vertonen met zijn baard. De pet isoleert zijn oren. De statische elektriciteit - veroorzaakt door de pluizen, wrijving en goedkoop materiaal - heeft een rampzalig effect op de muziek. Alles kraakt en knettert. Verbaasde en verstoorde blikken maar de dove Dj zet nog een tandje bij. Hij mixt in de meest pure vorm: alles op een hoop en op hoop van zegen aan wat knoppen draaien. Klodders muziek vliegen alle kanten op. Het weinige publiek zuipt onverstoorbaar door maar schuift toch ook zo langzamerhand richting het rustige hoekje. Ver van Pluisje. Tevergeefs. Iedereen praat maar niemand luistert. Kan niet. Als schapen in de regen, in het hoekje van een weiland staan 25 mensen doelloos hun mond te bewegen. Kauwend op pinda‘s, malend over weer een verloren werkweek. Het is een Vrijdagmiddagborrel en de platenbaas staat te stuiteren of het 2 uur ‘s nachts is in de hipste club van Ibiza.
Plots stopt de muziek, de baard zwaait nog even naar de menigte in de verte en weg is hij. Leegte, verbazing en stilte achterlatend. Ik zit er in het interbellum tussen tafel en tap. Met een leeg vel papier. Woorden schieten te kort. Writer’s Block.

woensdag 15 juni 2011

Dinsdagmiddag

Kantoor. Dinsdagmiddag. Oeverloos geklets over de details van een marginale campagne. Mijn gedachten dwalen af, drijven alle kanten op. Gezichtscrême, inlegzooltjes, sauvignon blanc; alles dobbert rustig aan de einder van mijn gedachten. Alles? Nee, niet alles. Op dinsdag denk ik niet aan seks.

Plotseling valt mijn oog op een goedkoop soort glossy met de naam ‘Twinkle’, “Concreet over E-Commerce” staat onder de titel. De omslag wordt verder opgefleurd met de afbeelding van een vrolijke, olijke, dikkige meneer die mij iets belooft. Omringd door angstaanjagende knalroze dildo’s gaat dit blozende welvaren “mijn platte seks naar het niveau van erotische lifestyle tillen“.
CEO Serge neemt me eerst mee op een trip down memory lane waarin hij besmuikt vertelt over VHS en Betamax en Duitse porno. Hij komt tot de conclusie dat de seksshops de klanten toch een beetje hadden teleurgesteld. En die klanten wil hij nu terugwinnen met speeltjes die wat zachter en vriendelijker zijn. Specialisten werden ingevlogen, retailconcepten bedacht en geen E-Commerce cliché werd geschuwd. Want “seks moet uit de taboesfeer!” In Nederland! Met meer seksshops dan kerken, meer hoeren dan boeren.  Rare keuze.
De oplossing van onze visionair zit in een bedrijfsmodel met vier cilinders…. Dan moet ik bij hem toch onwillekeurig denken aan vier machtige dildo’s die een imperium overeind houden. Aan zuigers, aan pompen of verzuipen.
Wat wil die dikke glibber van me? Moet ik mijn platte seks buiten mijn slaapkamer praktiseren en er een stukje erotisch lifestyle-gebeuren van maken? Op vrijdag niet naar huis met een bosje bloemen maar met een roze dildo van 50 centimeter in de vorm van een kabouter met konijnenoren. Inpakken hoeft niet. Ik zet ‘m gezellig naast me in de trein. Kan hij rustig brommend met zijn kopje draaien en ondertussen wireless het laatste Sonderangebot van Beate Uhsche injecteren in alle smartphones in de hele coupé. Zo wordt E-commerce keihard en lekker concreet.
De volgende dag zetten we onze druipende kabouter gezellig bij de vijver. Kruiwagentje en hengel er bij en de erotische lifestyle wordt weer gewone Hollandse burgerlijkheid.

dinsdag 14 juni 2011

Pinkpop - Plaspop

Moeizaam kroop Patrick uit zijn tentje. Het was lang geleden dat hij op een lek luchtbed in een poreuze tent geslapen had. Dat moet ergens in de jaren ’90 geweest zijn. Ook Pinkpop. In die jaren was het thema voor dit festival steevast ‘Vies maar verantwoord’. Je ransde drie dagen ongewassen over een terrein dat het ene jaar leek op een zompige toendra en het andere jaar op een schroeiende savanne. Voedsel en drank hadden dezelfde neutrale temperatuur en een toiletgang was traumatisch. Gelukkig zorgde een wolkendek van wiet altijd voor een sterk verminderd registratievermogen. Voor de rest bestond zo’n Pinksterweekend uit drie A’s: Alcohol, Antidepressiva en Antiperistaltische bewegingen. De derivaten van dit al gleden rechtstreek vanuit Landgraaf de vruchtbare Limburgse dalen in.
Nu is het anders. Pinkpop is “Groen”. Jan Smeets c.s. hebben het aangedurfd de uitwerpselen van 60.000 festivalgangers centraal op te vangen en te recyclen. Prima plantenvoeding!
Patrick – op handen en voeten – keek nog eens om. De tent was verder leeg. Niemand. Ook dat was vroeger wel anders. Misselijk en tollend zocht hij zijn weg naar het Groene Toilet. Zelf zag hij ook groen. Gisteravond: alleen met heel veel chemicaliën wat het concert van Coldplay te trekken geweest. Alles daarna was een blur.
Patrick hees zichzelf op aan de toiletpot en leegde zijn maag in één groene golf. Hij draaide zich om en ontspande. Onder hem zou een geavanceerd systeem alles zorgvuldig scheiden en verwerken tot een soort compost of kunstmest. Patrick glimlachte bij de gedachte aan zijn Kunstmestbijdrage. Plantjes in saaie vinexwijken gingen groeien dankzij hem. Dankzij zijn verslaving. Zijn interne laboratorium zorgt voor snelle plantjes, vage plantjes, warrige en peace-plantjes. Plantjes die van iedereen houden of volledig autistisch zijn. Slap of retestrak worden. Wat er na consumptie van je eigen kropje sla of worteltje gebeurt is lastig te voorspellen maar waarschijnlijk is EHEC er niets bij. Patrick lachte en droomde weg. Droomde over dopingcontroles. Hij moest plassen.

zondag 12 juni 2011

Virtuele rimpeling - Uitgeblust

Het was weer laat geworden op zijn werk. Heel laat. Nee, niet dat hij druk was of zo. Neuh, helemaal niet.  Hij kon prima de illusie wekken en daar kwam hij al jaren mee weg. Nu is het anders, nu is er Twitter, Facebook, Foursquare. Mailen, bloggen, chatten deed hij al lang.

Het was laat en hij kwam thuis, het was donker. Een flauw schijnsel kwam uit de master bedroom. Door het raam – dat op een kier stond – hoorde hij opgewonden kreetjes en – soms – tevreden geknor. Het maakte hem niet ongerust. Ze was alleen.
Het was laat en hij sjokte naar binnen. Zapte nog even langs de zenders, poetste zijn tanden en checkte nog 1x zijn zakelijke mail, zijn privé mail, twitter, facebook, foursquare, WhatsApp, voicemail en sms-jes. De laatste twee waren zeldzaam de laatste tijd.
Het was laat en hij kroop in bed. IPad 2 aan en nog even een uurtje FlightControl. Zijn vrouw vloekte binnensmonds. Angry Birds is nog best lastig. Beider IPads registreerden een continue stroom van binnenkomende berichten. De wereld draait nu eenmaal 24 uur per dag en zij draaien mee. Draaien door.
Nog later. Zij WhatsAppt naar hem: “Nog op de Condoleance App voor mijn moeder gekrabbeld?” Reply naar haar: “Neuh, eCardje”.
Zij naar hem:  “We levellen niet meer”
Hij: “ask upgrade” #durftevragen.
Zij: “Game over”.
Hij via WhatsApp: “What’s up?”
Zij = offline
Hij kijkt naast zich. Niemand…. Virtual reality sucks


Zooo 2010

We gaan het doen maar we waren even bang dat het niet meer kon. Dat het iets was van vroeger. Vroeger, de tijd van Web 2.0:  toen het nog hip was. De tijd dat je het moest doen. Voor jezelf, je zelfrespect, je vrienden en collega’s. Soms deed je het met pretenties: je deed het voor een betere wereld en hoopte stiekem op ontdekking als Goeroe.  Of droomde– iets ambitieuzer –van een beursgang.

Toen sloeg de twijfel toe. Mag je iemand nog wel lastig vallen met meer dan 140 karakters?  Betreed je met meer dan één alinea niet al te persoonlijke paden? Mag je wel meer dan twee minuten aandacht van iemand vragen? Aanvankelijk dachten we van niet. Het is zo niet 3.0, zo niet 2012 en vooral zo indringend en confronterend.

Maar dan zie je een kerel in een cabrio in de mist, een snor met een flesje sterk en anderhalve liter cola uit de slijterij stappen, blaatapen op twitter, misplaatste posts  op andere social media. Kortom te veel dat niet onvermeld mag blijven. Niet onvermeld en zeker niet ombecommentarieerd!

We gaan dus weer bloggen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloggen ). Bloggen over onze wereld, soms verschillend, soms dezelfde. Soms met een female touch, soms typical male. En misschien of waarschijnlijk ook met een kleine generatiekloof. Hopend dat we de rimpelingen in ons strakke patroon om kunnen zetten in een bescheiden lachrimpel.