donderdag 24 augustus 2017

De heuvels van Kim

Dit jaar word ik achtervolgd door Kim. Dit voorjaar kwam de sympathieke charismatische leider van het glorieuze Noord-Koreaanse volk nadrukkelijk bij mij in beeld. Tamelijk onverwacht werd ik vorige week geconfronteerd met de Armeense contouren van een andere Kim. Een meisje Kim, bekend van TV, social media en van meneer West (nee, niet Albert).  Kim Kardashian: tot voor kort bij mij net zo vaag bekend als het land van haar voorouders, Armenië.

Een wonderlijke speling van het lot brengt mij in een stoere groene 4WD, ergens in een gehucht in Georgië. Het karretje rijdt prima waardoor we spontaan besluiten naar Teheran te rijden. Op de kaart lijkt dat niet ver en Iran kan best interessant zijn. Omdat we voor Azerbaijan een visum nodig hebben, besluiten we een klein stukje om te rijden. Visumvrij, dwars door Armenië richting het mooie Perzische volk.
We willen snel door het land kachelen maar bij de grens maken we direct kennis met de restanten van de Sovjet Unie. Trage bureaucratie door melkmuilen met veel te hoge petten. Het geeft me de gelegenheid mij te verdiepen in de highlights van Armenië.  Die  zijn er niet. Het volk is vermoord, vertrokken, gedeporteerd of gesneuveld in recente oorlogen.  Alles wat er in de Sovjet periode is gebouwd, is gesloopt, gestript of versleten. De ene helft van de bevolking rijdt in oude Lada’s, stinkende vrachtwagens of puffende tractoren en de andere helft repareert de immer lekke banden van deze voertuigen. De Armeniërs hebben alleen nog de Kardashians om trots op te zijn.  Een stelletje louche advocaten, pornosterren onduidelijke leeghoofden met als internationaal boegbeeld dochter Kim.

Een poster van Kim siert daarom het interieur van onze 4WD terwijl we het sneue landje doorkruisen. Op de radio wordt een soort top 100 uitgezonden van liedjes die zelfs daar niet goed genoeg waren om Armenië op het Songfestival te vertegenwoordigen.  Buiten is het schroeiend heet en ik dommel wat weg. Door mijn oogharen zie ik Kim, zie ik het Armeense landschap.  Ze vloeien in elkaar over. De glooiingen van Kim zijn de heuvels van Armenië. In de avondzon glijden mijn ogen over hun contouren, het bruin wordt glimmend goud. Ik kijk omhoog naar kale onbegroeide toppen, hun punten scherp afstekend tegen de rode lucht. Alleen daar beneden zie je wat begroeiing, daar waar het vochtig en vruchtbaar is.

Ik schrik wakker omdat we plotseling remmen voor een kudde magere schapen. Z e staan stil en kijken ons aan. Ik herken de blik, het is de blik van Kim tijdens haar eerste XXX-film uit 2007: de typical Armenian Sheep Look waar ze haar succes en geld aan te danken heeft. Er valt me nog meer op: de leegheid en de oneindige herhalingen. De verveling van inhoudsloze schoonheid, het is allemaal zo herkenbaar bij Armenië of bij Kim zo je wilt. Maar net als Kanye West, hebben wij ook geen keus. We moeten er doorheen, tot het bittere eind.


We gaan door tot het bittere eind. Geen Kardashian zo mooi of er zit ook gewoon een anus aan. Het bittere eind van Armenië is een armoedig dal met schrale boerderijen, vergane  Sovjet glorie en een bevolking die jankend en krom door het leven gaat. Slingerend en stuiterend kruipen we via oneindige haarspeldbochten richting de grens van Iran. De ironie van het smachten naar lichtheid, lichtheid in het land van conservatieve Ayatollahs. Zouden zij ook dromen van Kim?