donderdag 10 september 2015

Blondi(e)

Toppop YEAH! In een vlaag van pure nostalgie keek ik onlangs op YouTube naar oude korrelige opnamen van Toppop. Veel haar, strakke broeken, wijde gewaden van Penny en de grote beslagen bril van Ad.  Jerney Kaagman kijkt me zwoel aan terwijl ze playbackend een ongelooflijk lullig dansje doet op ‘Weekend’. Wel geil, dat wel. 

Plastic Bertrand en Iggy Pop komen voorbij maar de echte kwijl komt pas los bij Deborah Harry. Nonchalant kauwend en met een zwoele distantie bezingt ze Denis. Ik zie weer haar puntje van de tong, ze lijkt te knipogen (naar mij?).  “ … je suis si folle de toi, Denis Denis, oh embrasse-moi ce soir, Denis Denis, un grand baiser d’eternite”  Ben je er nog? Als puber verstond ik er geen zak van, laat staan dat ik het kon vertalen. Maar ondertussen ontploften de hormonen in mijn onderbuik.

De liefde voor blond(ie) zette zich door. Kim Wilde, the Police of mijn eerste echte vriendinnetje: blond moest het zijn. Totdat, totdat er ook nepblond kwam, Kajagoogoo, Billy Idol,  dat werk.  Het was even slikken maar ik kon er mee omgaan. Vaak betrof het onnozele artiesten  of sneue soapies. Types die komen en gaan zonder dat ze een spoor van betekenis achterlaten. Hooguit een klein krasje  op het vernis van mijn blonde droom. Een krasje zonder gevolgen, dacht ik.


Het krasje werd een scheur, de scheur bladderde en gebladder werd een compleet de-masqué van het blonde ideaal.  Uit de muffe blubber van de Hollandse polder verrees een (nep)blonde politicus. Blond zou nooit meer hetzelfde zijn. Het kan geen toeval zijn dat ik op hetzelfde moment vernam dat de  hond van Adolf Hitler Blondi heette. Een nogal domme Herder die vooral kefte tegen vreemdelingen. Het type hond dat heel hard gaat op het berijden van stokpaardjes, hijgend en kwijlend het geslacht wrijft tegen iets dat schuurt, doorgaat tot een extatische uitbarsting en dan verbaasd zijn over de bende die het veroorzaakt. Zo'n politi.. hond dus

Weer een droom aan diggelen. Blondies weten blijkbaar ook andere delen van de onderbuik te raken.  Deborah kietelde mijn ballen nog aangenaam met haar wimpers. De blonde politicus en Adolfs Blondi snuffelen slechts in de stinkende plooien van volgevreten burgers. Bang om te bijten and with a heart of glass.


Vandaag hoorde ik de blonde politicus zeggen: “Er trekken  jonge mannen met baarden zingend door Europa.  (…) vanwege de uitkeringen hier.”  Was er maar een Blondi die hem in zijn kloten kon bijten. Kon ie mooi een toontje (hoger) meezingen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten