Toppop YEAH! In een vlaag van pure nostalgie keek ik onlangs
op YouTube naar oude korrelige opnamen van Toppop. Veel haar, strakke broeken, wijde
gewaden van Penny en de grote beslagen bril van Ad. Jerney Kaagman kijkt me zwoel aan terwijl ze playbackend
een ongelooflijk lullig dansje doet op ‘Weekend’. Wel geil, dat wel.
Plastic Bertrand en Iggy Pop komen voorbij maar de echte
kwijl komt pas los bij Deborah Harry. Nonchalant kauwend en met een zwoele distantie
bezingt ze Denis. Ik zie weer haar puntje van de tong, ze lijkt te knipogen
(naar mij?). “ … je suis si folle de toi, Denis Denis, oh embrasse-moi ce soir, Denis
Denis, un grand baiser d’eternite” Ben je er nog? Als puber verstond ik er geen
zak van, laat staan dat ik het kon vertalen. Maar ondertussen ontploften de
hormonen in mijn onderbuik.
De liefde voor blond(ie) zette zich door. Kim Wilde, the
Police of mijn eerste echte vriendinnetje: blond moest het zijn. Totdat, totdat
er ook nepblond kwam, Kajagoogoo, Billy Idol, dat werk.
Het was even slikken maar ik kon er mee omgaan. Vaak betrof het onnozele
artiesten of sneue soapies. Types die
komen en gaan zonder dat ze een spoor van betekenis achterlaten. Hooguit een
klein krasje op het vernis van mijn
blonde droom. Een krasje zonder gevolgen, dacht ik.
Het krasje werd een scheur, de scheur bladderde en gebladder
werd een compleet de-masqué van het blonde ideaal. Uit de muffe blubber van de Hollandse polder verrees
een (nep)blonde politicus. Blond zou nooit meer hetzelfde zijn. Het kan geen toeval
zijn dat ik op hetzelfde moment vernam dat de hond van Adolf Hitler Blondi heette. Een nogal
domme Herder die vooral kefte tegen vreemdelingen. Het type hond dat heel hard
gaat op het berijden van stokpaardjes, hijgend en kwijlend het geslacht wrijft
tegen iets dat schuurt, doorgaat tot een extatische uitbarsting en dan verbaasd
zijn over de bende die het veroorzaakt. Zo'n politi.. hond dus
Weer een droom aan diggelen. Blondies weten blijkbaar ook andere delen
van de onderbuik te raken. Deborah
kietelde mijn ballen nog aangenaam met haar wimpers. De blonde politicus en Adolfs
Blondi snuffelen slechts in de stinkende plooien van volgevreten burgers. Bang om te bijten and with a heart of glass.
Vandaag hoorde ik de blonde politicus zeggen: “Er trekken jonge mannen met baarden zingend door
Europa. (…) vanwege de uitkeringen hier.”
Was er maar een Blondi die hem in zijn
kloten kon bijten. Kon ie mooi een toontje (hoger) meezingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten