Na een weekend met hardlopen en wat personal training beweeg
ik me strompelend en kreunend langs paden en trappen. Als ik even door de knieën
moet, zoek ik steun om me op te hijsen.
Vaak gaat dit gepaard met een gesmoorde kreun. Het is de leeftijd, schijnt.
YouTube video’s van Barack Obama bieden dan troost. Onze
Barack – die vorige week toch alweer 54 werd – huppelt, danst en veert door het
leven. De souplesse van Spiderman en de
veerkracht van Air Jordan. Nooit een stram schuifeltje of handje in de
onderrug, altijd energiek. Gekmakende elasticiteit.
Onlangs was Barack in het land van zijn roots: Kenia. Hij bewoog
elegant, vlot en daadkrachtig. Het gevolg van hoogwaardigheidsbekleders hijgden
zwetend achter hem aan. Ik dacht er een basketbal en een netje bij. His Highness
‘Air’ Barack zwevend boven de homofobe, corrupte kleptomanen van de Keniaanse regering.
Dunkend, scorend. Als lid van de Luo stam zou hij vervolgens een middelvinger
op kunnen steken of zo’n vervelend El Ghazi vingertje. Obama kept his cool and
style. Lachte minzaam.
Een jaar voor de (eerste) verkiezing van Obama als president
van de USA woonde ik een tijdje tussen de Luo in het westen van Kenia. Stel je
bij de Luo een soort Obama voor maar dan stukken kleiner, iets donkerder, wat
dikker, trager, minder energiek maar met een beroerd gebit. Verder ontbreekt
bij de gemiddelde Luo het initiatief om lot en leven in eigen hand te nemen.
Deze eigenschappen zijn echter bij uitstek geschikt om samen met mij ’s avonds in
sleezy lokale barretjes heel veel lauwe Guinness te drinken. Op mijn
kosten uiteraard. Dat ik mijn Guinness liever koud dronk, zagen ze daarom door
de vingers.
Terwijl een stelletje dronken Masai het versleten biljart
bezet hielden, had ik een boeiende politieke conversatie met optimistische Luo
jongeren. Het ging over de aanstaande
Keniaanse verkiezingen (later dat jaar eindigend in een bloedige stammenstrijd)
en de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. Hun Luo held Raila Odinga en stambroeder
Obama zouden beiden als winnaar tevoorschijn
komen. Vanaf dat moment zou het leven van mijn drinkebroers rijk en voorspoedig
worden. Raila was namelijk ‘aan de beurt’
om de staatskas uit Nairobi leeg te storten boven Kisumu en omgeving. Over vijf jaar was het de beurt aan een andere
stam, de Kikuyo bijvoorbeeld. Alsof dat
nog niet genoeg was zou broeder Obama het arme Luo volk te hulp schieten met
een omvangrijk hulpprogramma dat armoede in de regio definitief tot de
geschiedenis zou laten behoren. “Hij is toch een van ons en zal ons nooit,
nooit in de steek laten!”
Ik erkende dat zo’n vooruitzicht inderdaad heel mooi is maar
vroeg toch ook nog – heel naïef – naar HUN bijdrage in het herstel in de regio. Waar hun
voorkeur naar uitging bij het naderende banenplan. “Bijdrage? Banenplan?” Het Guinness-schuim
stroomde over hun lippen. Even was het stil. Een Masai potte de laatste bal.
Tik. Toen barstten ze allemaal in lachen uit. Ik kreeg zowaar een lauw biertje,
voor de beste grap. “Cheers, Obama cares.”
Barack heeft zich nooit meer in Kisumu laten zien. Met "Yes, we can" hoef je daar niet aan te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten