Ouderdom en intolerantie is een veel voorkomende combinatie.
Als je ouder wordt, mag je namelijk ongegeneerd foeteren op alles dat anders is. Vooral in relatie tot zaken die vroeger veel beter waren of simpelweg
niet bestonden: onze sportprestaties waren beter en 100% clean, in de
regeringen zaten louter fatsoenlijke bekwame lieden en als er al een
diefstalletje was, dan zeker niet bij een oud vrouwtje. De jeugd van vroeger
was enthousiast, beleefd en niet gedrogeerd. Iedereen was iedereens vriend
zonder dat daar die vermaledijde sociale media aan te pas kwamen.
Hoewel er geen hond luistert naar klagende ouderen, kan ik
me nu al verheugen op de momenten dat ik helemaal los kan gaan op het pensioenstelsel,
de zorg, het verkeer, de horeca, gedoogbeleid, Humberto Tan of een willekeurig
Afrikaans land. Lekker ongefundeerd fulmineren, vooral niet consequent zijn en
het nooit bij mezelf zoeken. Het kan, het mag, altijd en overal.
Ook mijn meningen zullen straks ruimtes vullen. Meningen die
misschien anders zijn dan vroeger. Cynischer, bitter door telleurstellingen.
Wellicht milder of realistischer door opgedane kennis. Het hoort er bij.
Maar toch: er is één ding sterker dan voortschrijdend
inzicht, levenswijsheid en totale verbittering. Eén overtuiging die altijd
standhoudt. Een overtuiging die ontstaat wanneer je als klein jochie voor het
eerst tegen een bal trapt, voor het eerst echte voetballers op TV ziet en
dan definitief beklijft bij het betreden van een echt stadion aan de hand van je
vader. Clubliefde! De pijnlijke verhouding met iets je diep raakt maar waar
je geen enkele invloed op hebt. De liefde die je laat hunkeren, smachten en
wachten. De liefde die jouw zo vaak teleurstelt, je op je knieën dwingt maar
uiteindelijk, uiteindelijk tot een fantastisch hoogtepunt brengt. Zonder pijn
geen liefde. Fans van Ajax kennen geen pijn.
Ik was een mannetje van een jaar of zeven en er slopen twee
onmogelijke liefdes in mijn kleine hartje. Ik voelde de strijd. Uiteindelijk vonden
Feyenoord en De Graafschap een plekje. Wat hebben die geliefden mij een pijn
bezorgd! Keer op keer kreeg ik een stomp voor mijn kop omdat ambitie, traditie
en talent het aflegden tegen onzin, onkunde en onbenul. Hoe vaak zit ik
vloekend voor de buis, hang ik jankend boven de krant? Wanbeleid, financiële
afgrond, miskopen en weer nèt niet. Gelukkig is er altijd hoop. Altijd. Soms tegen
beter weten in. En heel soms is er dan die euforie. Die extase, dat brullende orgasme,
jankend. Jankend om een afgewende degradatie, periodetitel of promotie (De
Graafschap). Jubelend jankend om een spaarzame titel, KNVB-beter, UEFA-cup of –
met de realiteit van nu – een overwinning op Sevilla (Feyenoord). Even geen
pijn of frustratie maar een deinende Kuip of een kolkende Vijverberg vol
sentimentele boeren. De hoogmis van liefde.
Later. Later zal mijn kritiek venijniger zijn. Soms
sentimenteler maar mijn liefde voor Feyenoord en De Graafschap blijft. De euforie zal ik moeten temperen want
geen hart is bestand tegen de strapatsen van de liefde. Clubliefde, verschrikkelijk, verschrikkelijk mooi.
