Een willekeurige dinsdagochtend. Vroeg, vroeg donker en vroeg nat. Ik stap uit de trein en sla de kraag van mijn mantel op. Ipod in en de blik op oneindig. Nou ja, eigenlijk op de punten van mijn schoenen.
Hoewel de Arctic Monkeys goed hun best doen mijn oren exclusief te confisceren , wordt hun fraaie album ‘Suck It and See’ overstemd door stemmen, omroepberichten, gekeuvel en geblaat. Stoïcijns loop ik door. Om mij heen stort Hoog Catharijne langzaam in. Sloopkogels en heipalen.
De roltrap piept, kraakt en jankt. She’s thunderstorms wordt weg geblazen door snerende wind en een Roemeense trekzak. Mijn hoofd tolt als de vallende bladeren die zich aan mijn broekspijpen kleven. Tot, tot ik hem zie. Het oog van de cycloon. De rust zelve in een orkaan van geluid en beweging. Iedere dag, zelfde plek. Achter (!) de abri van de Interliner naar Brabant. Benen in een vaal beige docker’s broek, de loafers elegant achter elkaar geplaatst. Zijn 90 graden linkerarm ondersteunt de elleboog van zijn rechterarm, en passant zijn bollende, getruide buikje licht opstuwend tot een paarsig ballonnetje. In zijn rechterhand en fraai gekromde dampende pijp. Bedachtzaam neemt hij een trekje. Voor hem staat de wereld even stil. Hij zuigt en ziet. Ziet een wereld van haast en onrust. Een wereld die hij niet kent. Ik vraag me af of hij echt op de bus wacht. Een bus naar Oosterhout of Breda? Nee toch? Straks gaat hij tevreden weer naar huis. Stopt nog een pijpje en zet een bakje koffie. Hij ziet en lacht, schrijft wat en denkt na. Hij geniet.
Ik sta inmiddels in de lift. De Arctic Monkeys gaan door: That’s Where You’re Wrong. Ping! De 13de etage. Och, fuck it, ik zie wel. Blije collega’s hebben ook wel iets. Iets zuigends, iets dampends.