maandag 27 februari 2017

Piemel gepeins

Ik verveel me kapot, mis mijn rondjes hardlopen, de voorbereiding en het nahijgen.  Het trainen in een muffe sportschool is best aardig maar het blijft surrogaat.

Dus in plaats van een middagdutje surf ik verveeld langs obscure websites waar ik mijn verstand verder niet bij nodig heb. Het klikpad leidt me naar de rubriek Achterklap op Nu.nl. Nu.nl is een soort  een nieuwssite voor no-no’s en als de homepage te moeilijk is, de rubriek entertainment ook te veel drielettergrepige woorden heeft, dan is daar voor de zwakgeletterden altijd nog de relnichtenrubriek Achterklap. Ik verschik iets in mijn joggingbroek en zak verder weg in de bank.

“Star Trek-acteur Patrick Stewart heeft een groot deel van leven gedacht dat zijn penis besneden was. Toen hij klein was had zijn moeder dit aan hem verteld.” Denken dat je piemel besneden is. Niet voelen, niet kijken, nee denken dat er een stukkie af is. Want mama heeft het zelf verteld.
Patrick Steward (13 juli 1940, Mirfield, Engeland) heeft dus een groot gedeelte van zijn leven gedacht aan een klein gedeelte dat ontbrak.

Mijn gedachten gaan uit naar al die Star Trek fans die dachten dat ze een onverschrokken Captain Jean-Luc Picard zagen strijden met de meest verschrikkelijke aliens uit verre heelallen.
Onverschrokken? Ik dacht niet! Een twijfelkont, onzeker over het flubbertje daar aan het einde van zijn geslacht. Terwijl hij vocht met Romulans of het Ferengi-ras, op het punt dat onze beschaving dreigde te verdwijnen, dacht Patrick/Jean-Luc maar aan één ding: zijn voorhuid… en aan zijn moeder. Dat in de tweede Star Trek serie een aflevering “The Measure of a Man” heette, zal zijn zelfvertrouwen geen goed hebben gedaan.

Arme Patrick, denken dat je besneden bent. Ben je besneden een beter mens? Als Adolf Hitler, Joden en Moslims besneden zijn, kun je bepaald niet spreken van verbroedering der besnedenen. Wat ging er door onze Patrick heen toen zijn vriendinnetje met het vel tussen te tanden hem complimenten maakten voor zijn onbesneden lul? Hoe verliep vervolgens de welles-nietes discussie tussen de maagd  Patrick en zijn ervaren one-night-stand? Wanneer speelde hij zijn vermeende troefkaart? zijn moeder! Waarschijnlijk was dàt moment de passie verder weg dan zijn spaceship. Ik realiseer dat zoiets futiels als een stukje huid je leven kan gaan beheersen. Patrick kruipt ook onder mijn voorhuid. Voorzichtig til ik het elastiek van mijn joggingbroek omhoog en die van mijn boxershort omlaag. Ik gluur als een captain Kirk in de schemer. Besneden?

Om mijn leven niet helemaal te verkwanselen, bel ik direct mijn moeder. “Mam, ben ik besneden?” En dan het moment dat je je moeder van 83 alles uit moet leggen over mannenbesnijdenis, Star Trek en een hardloopblessure. Lost in space….



woensdag 22 februari 2017

Bond girl

Ze zweeg. We keken elkaar aan terwijl we ieder onze eigen gedachte hadden. Haar blik daalde langzaam. Borst, buik en nog lager, lager. “Trek het uit, ik wil je zien”, sprak ze. Ze stond op en ging me voor naar het smalle bed. Terwijl ik mijn skinny Diesel van mijn benen stroopte, trok zij het laken strak. Ik stond op om naar haar toe te gaan maar hield halt. Twee paar ogen rustten op mijn grijze sokken. Ik zeeg weer neer en blozend rukte ik ze van mijn voeten.  Haar blik leidde mij naar haar bed.  “Op je rug”,  fluisterde ze. Gewillig maar ook wat onwennig vleide ik me op het schone laken. Haar handen omsloten mijn koude voeten. “Ontspan je”.

Haar linkerhand omvatte mijn rechterknie en tegelijk kneep ze stevig met haar duim net onder mijn knieschijf. Ik krijste geruisloos, probeerde te lachen en de tranen sprongen in mijn ogen. Dokter Emma bevestigde mijn Google diagnose: retro patellaire chondropathie!

Ze betastte mijn rechterbeen zo her en der en kneep – volgens mij geheel overbodig – nog een keer flink onder mijn knieschijf. Ik hapte naar adem en piepte: “ja daar…” Zij had haar plek achter haar bureau alweer ingenomen en zocht driftig naar informatie op haar computer.  Het waren echter geen medische sites waar ze naar keek. Het waren actualiteiten, Noord-Koreaanse actualiteiten! Beelden van de halfbroer van.. .   Flitsen van vliegvelden, vrouwen en vloeistof.

Haar ogen werden spleetjes (hoe toepasselijk). Zorgelijk keek ze me aan. “Wat heb jij met het land van de Grote Leider?” Enthousiast begon ik mijn verhaal maar ze onderbrak me al snel. “Die vochtvlekken op je grijze sokken. Die verlamde spieren rond je knie. Wie wil jou tegenhouden om af te reizen naar de Volksrepubliek van Kim?”

Is mijn startnummer 007 toeval?




vrijdag 10 februari 2017

Gevoelstemperatuur

Iedereen heeft het er over. De personal trainer, de visboer, mijn wijndealer en de toevallige passant: ze vinden het allemaal koud. Veel kouder dan de thermometer aangeeft. Het vriest amper maar – en daar heb je hem – de gevoelstemperatuur is Siberisch. Iedereen klaagt terwijl ze zich in hun handen wrijven en met de achterkant van de handschoen een druppel van de neus wrijven.

Bovenop deze gevoelstemperatuur komt ook nog een ander koufront. Of eigenlijk twee koufronten. Uit het westen de Alaska-scheten van Trump vermengt met kille Brexit mist van May. Van het Oostfront voert de wind de ijspegels van Poetin aan. Killer dan dit is het sinds de laatste ijstijd niet geweest.

Precies op het moment dat je denkt dat je niet verder kunt zakken, is daar Patricia Paay. Oh nee, sorry. Dan is daar onze geliefde Grote Leider. De Grote Leider laat vanuit de Democratische Volksrepubliek een milde wind waaien over de kille gepolariseerde wereld. Hij Twittert niet, schoffeert geen rechters, bemoeit zich niet met andermans conflicten en benadert tegengeluiden met een luisterend oor. Zo vernam hij onlangs dat de vrijwilligers in de mijn- en bosbouw klaagden over werkdruk en het ontbreken van gezellige truien. Ze wilden namelijk graag mee doen aan de internationale Warmetruiendag. De verantwoordelijke minister voor Flexibele Arbeidsinzet en Dito Huisvesting (zelf van nature nogal lui èn overtuigd naturist) zag daar niet zo veel in. Een conflict dreigt. 

De Grote Leider ligt onder een dekentje op de bank en kijkt een Disney film. Hij neemt een hap van de Emmenthaler, wikt en weegt. De minister diende onder zijn vader en opa. Hij, zijn vader en zijn opa dienden het glorieuze volk. Wik, weeg… De minister wordt gewogen en te licht bevonden. Daar hoeft geen Twitter of rechter aan te pas te komen. Warme truien voor iedereen! De Leider heeft gesproken.

Het is ijskoud in de cel van de minister. Hij zit naakt op zijn knieën , zijn gevoelstemperatuur is hoog, hij zweet. Het koude metaal in zijn nek. Klik, PANG…