maandag 11 juni 2012

Retourtje Kopenhagen


Ik houd niet zo van Oranje en zeker niet van Oranjefans. Dus zocht ik een mogelijkheid om een deel van het EK te missen. Mijn vriend Patrick begreep dat en had daarom – want zo zijn echte vrienden – een weekendje weg geboekt voor ons tweeën. Helaas had hij gekozen voor Kopenhagen…..

De sfeer dit weekend was relaxed, de Denen pilsden zich lekker in voor de wedstrijd, wij streden dapper mee. De dichte mist bij de landing maakte geleidelijk plaats voor wazige roes in ons hoofd toen we richting vrijstad Christiania liepen. In de hippiehoofdstad was ik Patrick al snel kwijt. Ik liep verder in de geruststellende wetenschap dat ik ‘m later op de avond wel ergens slapend van een tafelvoetbaltafel kon plukken. Slapen tussen de houten poppetjes, verder ging de affectie van Patrick voor voetbal niet.
Juist toen ik me met een Tuborg en wat rookwaren aan een laag tafeltje had gevleid, schoof er een wat morsige maar niet onsympathiek ogende kerel bij me aan. Ongeveer mijn leeftijd maar duidelijk meer getekend. Hij stelde zich voor als Lars en vroeg ook meteen maar of ik een biertje voor hem ging halen. Dat deed ik.
Sport verbroedert. Al snel hadden we het over voetbal en Lars verbaasde me met zijn kennis over het Nederlandse en Engelse voetbal. Toen hij bekende dat Feyenoord zijn favoriete team is, ging ik direct vier verse pils halen. We proostten, rookten en gleden  zo Denemarken – Nederland in. Matig beeld op een joekel van een Grundig TV uit 1992. Toen ik dat jaartal noemde, meende ik een flikkering in Lars’ oog te zien. Lang kon ik hier niet over nadenken want Christiania, Kopenhagen en de rest van Denemarken ontploften na het laatste fluitsignaal. Lars sleepte me mee de stad in. “Dit gaan we vieren!”. Patrick gingen we later wel zoeken.
We joegen nog wat chemicaliën door de systemen en dompelden ons onder in de meest obscure tenten van de Deense hoofdstad. De ene keer beukte en rapte Travis Barker mij de oren van de kop, even later zweefde ik op een wolk van wierook, zweet en hasj ergens hoog in een hippiehol. Het gelul van Lars werd steeds vager en raakte doorspekt met Deens jargon. Dat levelde niet echt. Hij had in een sekte gezeten waar al zijn poen eerlijk verdeeld was onder de anderen. Wie dat waren, was nog steeds niet helemaal duidelijk. De sekte geloofde uiteraard dat er ‘iets’ was tussen hemel en aarde en Lars was het verbindingsstuk. Hij oreerde over voetbalopstellingen met looppatronen in relatie tot het langzaam verschuiven van sterrenstelsels. Het viel hem op dat, behalve Robben, geen enkele Nederlandse speler goed omhoog kijkt, voordat ze gaan lopen. “Italianen doen dat beter, en mooier want…” De rest verstond ik niet omdat er een zekere Helena om mijn nek hing. Die zwamde al net zo vaag, had in dezelfde sekte gezeten maar zag er in ieder geval beter uit. Ik kon nog net de klap ontwijken van een grote Deen met een halve voetbal op zijn hoofd. “Ook van de sekte?” piepte ik. “Nee, gewoon een fan” antwoordde Lars en stuurde de hooligan met een enkele vingerbeweging weg. De kleerkast kwam nog een keer terug en omhelsde Lars teder. Ik was al verdwaald maar nu was ik toch ook echt de weg kwijt. Het volgende incident diende zich al weer aan. Een hysterische heks gilde tegen Lars dat hij moest opsodemieteren en wees hem op de persona non grata lijst boven de bar. Zijn tronie prijkte er tussen en kwam me merkwaardigerwijs vaag bekend voor.
Onderweg naar de volgende kroeg bekende hij beschaamd dat hij een veroordeling aan zijn broek had wegens potloodventen. “Ik miste de aandacht”, snikte hij, “hij gat was diep, zo diep”. Hij hing om mij nek en door zijn joggingbroek heen voelde ik zijn klamme potloodstompje.
Ik sliep die ochtend bij Lars op een matje in zijn lege eenzame appartement. Een bed, een bank en een kast (leeg). Wel in fraaie Bauhaus stijl, dat wel. Voor ik vertrok keek ik nog even in zijn slaapkamer. Lars snurkte, naakt op zijn bed. Boven zijn hoofd, aan de muur een Feyenoord shirt uit 1987. Voorzichtig draaide ik het om. Nummer 8. Elstrup! Gevallen held, geen schwalbe.

maandag 23 april 2012

I.M. Helden

Ruim een maand geleden overleed een van mijn jeugdhelden. Geen filmster, legendarisch stripfiguur of sportheld maar een eenvoudige boer/loonwerker. In mijn beleving was Joep Arends een reus van een vent met kolossale handen en eeuwig stront aan laarzen of klompen. Joep – of een van zijn drie eveneens vrijgezelle broers – kwamen met hun machtige landbouwmachines regelmatig langs om mestvaalten te verwijderen, gierkelders leeg te zuigen of hooi tot balen te persen. Ik stond er als klein mannetje bij en bewonderde de mannen meer dan welke filmster ook. Dit waren mannen die echt werkten, die wisten waar het over ging.

Joep, Teun, een andere broer: ’t maakte niet uit. Niemand in het dorp wist precies uit hoeveel leden de familie bestond. Ze vormden een amorfe massa van laarzen, klompen, overalls en zwetende onderhemden. Moeilijk te zien of ze met z’n drieën, vieren of vijven waren. Zus Fiet hoorde er aanvankelijk ook bij maar die besloot in tegenstelling tot de mannen wel te trouwen. Fiet was al even massief als haar broers (het verhaal gaat dat ze voor de grap kokosnoten kraakte tussen haar machtige billen) maar verliet dus de ouderlijke boerderij, haar moeder met de zoons achterlatend.
Afgezien van wat eenzaam gerommel met knoestige vuisten onder harige dekens, na de uitzendingen van de Pin-up Club, leefde de familie Arends in rust en tevredenheid. Eerst overleed moeder, daarna Teun, daarna… De kaartclub werd steeds kleiner. Er hoefde steeds minder koffie gezet te worden. Ook bij mastodont Joep trad langzaam maar zeker het verval in. Het 84 jaar oude lichaam was al even krakkemikkig geworden als de verroeste landbouwmachines die al jaren ongebruikt in de schuur stonden. Op een avond, dit voorjaar, dronk Joep koffie met de laatst overgebleven broer(s?). Tevreden zette hij het kopje op het schoteltje en sprak de woorden: “En now goa’k dood”  *. Hij stond op en ging op de divan liggen. Even later sloot zijn broer met onhandige grote knuisten de ogen van Joep. Alles was gezegd, alles was gedaan.

Afgelopen zaterdag was ik bij de uitvaart van Sandor. Ook groot, ook een vakman, iets knapper dan Joep en ook een held. Een held voor zijn (oud)collega’s, familie en bovenal voor Silvana en hun twee dochtertjes. Bij hem geen verval, geen eenzaamheid of hoogste tijd. En ook geen laatste woorden. Sandor ging slapen om nooit meer wakker te worden. Er was nog veel te zeggen en nog meer te doen. Het mocht niet.
Sinds zaterdag worstel ik met het woord eerlijk. Ik geloof er even niet meer in. Net zo min als in hemel of hiernamaals. Ik geloof wel in de eerlijkheid van mijn helden. Joep en Sandor die elkaar ontmoetten in mijn hoofd. Rare, kleine wereld.

(* “en nu ga ik dood”)

zaterdag 18 februari 2012

Overlast MOE

Overlast en meldpunten bezorgen ons de laatste tijd heel wat overlast. Overal is overlast, overlast is niet te stoppen, je kunt het hooguit melden. 
Vroeger had je nooit overlast, vroeger had je elkaar. De enige stoorzender in de buurt waar ik opgroeide, was James OverLast (Hans 'James' Last, Bremen, 17-4-1929). James kwam je in de jaren '70 tegen bij de Tros, ARD, ZDF en alle lokale amateurzenders. Een soort André Rieu avant la lettre dus. Geen song zo slecht of afgetrapt, onze James wist het met zijn 'orkest' altijd nog een keer te onteren, verkrachten, en door onze hoempa-oren te persen. Klappen, stampen en de rechterarm gestrekt in de lucht. 'Happy Party Sound': spreek dat maar eens uit met een Duits accent.
De primitieve, analoge jaren '70 hebben inmiddels plaatsgemaakt voor onze digitale welvaartsstaat. En die welvaart gaat blijkbaar gepaard met overlast. Overlast van hangjongeren met een Happy Party Sound, hangbejaarden op wieltjes, homo's die in ketting hangen, negers die hun lip laten hangen, nudisten die alles laten hangen tot cavia's met verwaarloosde hangwangen. Goed beschouwd, een verdomd gevaarlijk gezelschap. Daarom hoef je in Nederland niet de confrontatie te zoeken maar kun je overlast lekker anoniem melden. "Met de overlastlijn, toets 1 voor jongeren, 2 voor bejaarden, 3 voor...." James Last heeft al lang geen eigen nummertje meer. "toets 114 voor cavia-overlast" kwebbelt de telefoondame door.
Toen iedere zich zelf respecterende minderheid zijn voorkeurtoets had afgedwongen, kwam Geert met een zwaar onderschatte overlast: Polen! Nee, niet het gevaar van smeltende polen, notoire tegenpolen of een potje poolen. Nee, gewoon Polen uit Polen. Polen die net als wij zuipen, schreeuwen, roken en net niet neuken in een bungalowpark of op een camping. En tussendoor een beetje werken om die geneugten te kunnen betalen, gewoon net als wij.
Nu moeten wij die overlast van deze mensen inspreken op een bandje. Een bandje met pauzemuziek: "James Last Danst op Klompen", dat vinden ze leuk bij de PVV. De overlast van Polen wordt geïnventariseerd en zorgvuldig in kaart gebracht. Punt! Gearchiveerd en gealfabetiseerd tussen 'Negers', Overlast algemeen en Q&Q-fans. En dan? Dan niks. Dan is Geert weer bezig met het volgende keuzemenu: "toets 666 voor haatsheiks, toets 13 voor lawines in Lech, toets.."
En Henk en Ingrid? Henk en Ingrid klappen. Klappen en stampen mee met André Rieu op Tros, ARD en ZDF. Klikken, klappen en stampen. André strekt zijn rechterarm, trillend en hard. Geert bukt. Overlast is lust.

zaterdag 4 februari 2012

Lachrimpeling

Met mijn blote voeten op de vloerverwarming en een kopje thee in mijn handen kijk ik door het keukenraam naar winterse taferelen. Verderop spelen kinderen op het ijs, naast mijn huis is het dunne laagje ijs op de sloot bedekt met een dik pak sneeuw. Ik onderdruk de neiging dit mooi te vinden.
In mijn ooghoek zie ik een sneue man op schaatsen aankomen. Hij is kordaat en venijnig met een sneeuwschep in de weer. Niets vermoedend passeert hij de plek waar eergisteren de eenden nog genoten van een heerlijk windwak. Ik twijfelde tussen de camera of toch maar even waarschuwen. In een vlaag van medemenselijkheid besloot ik tot het laatste. Ik slofte naar buiten en vroeg quasi nonchalant naar de conditie van het ijs. De man was moeilijk te verstaan door het gekraak onder zijn voeten maar uit zijn enthousiasme las ik af dat het een top ijsvloer zou moeten zijn. Mijn mededeling over de eenden van eergisteren wuifde hij weg met de constatering dat het vannacht toch behoorlijk gevroren had. Ondertussen deinde het laagje ijs onder zijn schaatsen zachtjes op de stroming in de sloot. 
De thee was nog warm dus ik installeerde me weer voor het keukenraam. Zwaaide nog even naar de meneer. Het verkneukelen kon beginnen. Heel voorzichtig maar met een gelukzalige lach gleed onze schuiver onder het bruggetje door. Zijn ijsbaantje was bijna rond. Nog een meter of tien en hij kon de schep terzijde schuiven en met ferme klappen van zijn noren de rondjes maken. 
Toen verdween zomaar zijn linkerbeen. Met zijn rechterbeen trachtte hij te corrigeren. Jammer: averechts effect. Rechterbeen ook weg. Ik weet hoe diep het daar is dus ik bleef rustig zitten. Hij zette beide handen op het ijs voor hem om zichzelf met een ferme push weer op het ijs te zetten. Ai, zijn handen schieten nu ook het water in met het geluid van ijsblokjes in een gin-tonic.
Er zat nu niets anders op dan met geheven handen en de borst vooruit, als ijsbreker naar de wal te waden. Een voetje op de kant, ander voetje bijsluiten, nog een keer uitglijden en weer terug het water in. De tweede poging ging beter. 
Ik nam het laatste slokje van mijn thee, greep een dekentje en wandelde rustig naar buiten naar de druipende stumper. Manmoedig weigerde hij mijn fleece deken. Hij rechtte zijn rug, keek naar rechts (het verse wak!), naar links en toen naar mij. Ferm sprak hij: "daar (het verse wak) is het ijs nog niet goed maar daar (links) wel!" Hij stapte hij ijs weer op en schaatste weg. Naar links. De sneeuwschep ligt er nog. Een mooie waarschuwing. 
Eenden hebben inmiddels bezit genomen van het wak. 't ijs is daar nog niet goed.

zondag 22 januari 2012

Zuur

Zomaar zo'n zondagochtend in januari. Natuurlijk ben ik brak en speelt de maaltijd van de avond ervoor me op. Gerechten met zure room zijn de volgende dag nog zuurder. Toch graai ik mijn sportspullen bij elkaar en hijs me op de fiets. Gelukkig is het droog. De frisse wind blaast mijn minder frisse adem de wijk in. Het lucht op en ik klaar op. Geheel overbodig begint het echter te regenen. Regen die al snel overgaat in een soort vage sneeuw en hagel. Bevroren klonten ankeren zich aan de stoppels op mijn kin. IJzig strompel ik de sportschool binnen. De chef begroet me met een grote grijns. Lekker stevig postuurtje maar voor de rest een parodie op de mensheid. Een Dude vanjewelste maar dan zonder snor. Hij bewaart al zijn haar voor de enorme blonde mat die zijn nek en halve rug bedekt. Ooit heeft er een permanent in gezeten en ooit was het ook een andere kleur. Een sierlijke ruk met zijn hoofd laat hij zijn haar weer lekker nonchalant over zijn oren, via de nek zijn rug bedekken. Jammer dat het hier en daar wat dunnetjes wordt.
Ik vervolg mijn weg naar de mannenkleedkamer. Normaal een paradijs van muskus, testosteron, goedkope Axe en vieze windjes maar nu wordt ik terug geslagen door een intens zure lucht die mij naar adem doet happen. Ik verman me en waag een tweede poging, neem een teug frisse lucht en stort me naar binnen. Ook al omdat is nieuwsgierig ben naar de herkomst van de lucht. Is het menselijk, dierlijk, een sportschoen of een ontploft riool?
In het midden van de kleedkamer staat - heel alleen - een kaal mannetje. Keurig type met een designerbril. Hij lacht wat ongemakkelijk en legt me de situatie uit terwijl hij langzaam de spullen uit zijn sporttas hengelt. "Euh, tjah,we vroegen ons thuis al een tijdje af waar toch die mozzarella gebleven was die we deze zomer in Italië kochten. Nou die zat dus al die tijd in een hoekje van mijn sporttas te broeden, gisten, rotten, ontbinden en te transformeren in iets verschrikkelijks." De beste man had al maanden niet meer gesport maar was waarschijnlijk vandaag zijn goede voornemen voor 2012 in praktijk aan het brengen. Tijdens de reis van zijn huis naar de sportschool is het zakje mozzarella (of wat daar van over was) ontploft in zijn tas. De zure substantie werd gulzig opgezogen door zijn trainingsbroek, shirtje, handdoek, door alles. 
Ongelooflijk hoe zo'n klein, onschuldig, sappig, wit bolletje met de directe atmosfeer  kan doen. Kokhalzend kleed ik me om. De zure lucht trekt in no-time in mijn sporthanddoek. Iedere keer dat ik mijn bezwete hoofd afveeg, snuif ik de restanten van de vergane Italiaanse culinaire traditie op. Na een uur geef ik er de brui aan. Gezondheid heeft zijn grenzen.
De Salade Caprese die ik voor vanavond op het menu had gezet, moet wachten tot morgen, of volgende week. Misschien vergeet ik wel dat ik mozzarella in huis heb. Totdat ik in juli op Sardinië mijn vakantiekoffer open maak.