De bijna halve eeuw die ik nu leef kun je op veel manieren
indelen: studeren, werken, wonen, of monogame seks. Maar ook haardracht/kaalheid,
sport of muzikale voorkeur. Hier en nu houd ik het even bij reizen.
Tot mijn 25ste zag ik amper 5 buitenlanden, de 25
jaar erna kwamen er zo’n 50 bij. Voor hokjesmensen ben ik dus een ‘reiziger’ in
het sub-segment ‘avontuur’. Kan ik mee
leven. Het had ook ‘kalende man in met monogame seks en een voorkeur voor klassieke muziek een Vinex-wijk’ kunnen zijn. ’t Is maar welke hokje je kiest.
En als dan die ‘reiziger’ badge aan je jasje of een sociaal
platform hangt, heb je altijd mensen die willen weten wat het mooiste land is
waar ik geweest ben. Inderdaad, domme vragen bestaan. Domme vragen die ik het
liefst beantwoord met “het ligt er aan….”. Soms laat ik het hierbij, soms som
ik de 50 criteria op die de schoonheid van een land of stad bepalen. Het weer,
de drank, drugs, vrouw(en), eten, uitzicht, taal, gezelschap, een zee, strand,
boulevard, de markt of het uitgaansleven, berg of dal, river deep, mountain
high, een gids, taxi of hotel, die ene (nare of geweldige) ervaring, een kater
en/of buikloop en – ook heel belangrijk – een muur! De boeiendste steden hebben
een MUUR. Jeruzalem, Nicosia, Berlijn en Belfast. Wanneer ik na de 50 criteria begin
over mijn fascinatie over steden met een muur, haakt ook de meest hardnekkige
onwetende af. Klaar.
Omdat ik op deze blogsite ook ‘meelezers’ heb die vinden dat
ik best wel wat aardiger mag zijn voor de medemens, geef ik hier toch zomaar
een grote liefde prijs. JAPAN
Japanners waren toch eigenlijk decennia lang de nazi’s van AziĆ«?
Rijk geworden door het ongegeneerd kopiƫren van onze hoogwaardige industrie.
Raar volkje, dat in een week ‘Europa doet’.
Met dat beeld werd je in de tweede helft van de 20ste eeuw
opgevoed door de generatie voor ons. De generatie die zo goed weet hoe het moet
en wat de waarheid is. Japan bleef lang verborgen voor mij.
Plots was daar echter Haruki Murakami. Zijn romans maakten
iets los bij mij, iets wat ik nog nooit gevoeld had bij een land. Het eerste de
beste ticketaanbod greep ik met beide handen aan. Ik ging zonder te weten wat
me te wachten stond. Op Narita Airport stapte ik in de trein en ik was
verliefd. Een liefde die beantwoord werd door gastvrijheid, fantastisch eten en
de overweldigende atmosfeer van Tokio. Ik kon zo 49 criteria afvinken, de muur
bleef staan. Ik bewoog me door metro’s,
door straten en winkelcentra, bezocht parken, kroegen en restaurants maar
voelde me een onzichtbare observator. Ik
zag een modern land met traditionele waarden. Een land waar hels kabaal met
doodse stilte wordt afgelost, waar iedereen roerloos beweegt en waar pure degelijkheid
wordt gecompenseerd door passie in de zwartste diepte van de ogen. Observaties dringen traag door in mijn
hersenen, soms – in een prachtige ons-en
– staat de tijd volledig stil. Maar dan: fast forward! Muziek, verkeer, de
vismarkt, zingen, roken en drinken. Tot de stilte valt, achter schuifdeuren,
geheimzinnige panelen of de verdieping in een manga-strip. Weg.
In een restaurant in een klamme donkere wijk van Kyoto
schuif ik ’s avonds laat aan. Ik knik
naar de oude kok, hij reageert nauwelijks, bukt en toont me een ijskoude Asahi.
Ik glimlach, hij niet. Mijn bestelling
probeer ik duidelijk te maken door vaag naar de schoteltjes te wijzen van de
Japanners die om mij heen aan de bar zitten. In de stilstaande tijd krijg ik het
meest fantastische dat de Japanse keuken en de oude chef te bieden hebben. De
begeleidende sake werkt bijna hallucinerend. Ik laat me meevoeren totdat de
oude chef me aanstoot, een culinair kunststuk aanreikt en het enige woord
spreekt van de hele avond: finish!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten