maandag 21 november 2016

Meningenmachine

De beste reactie op de verkiezing van Donald Trump kwam natuurlijk uit de Democratische Volksrepubliek Noord Korea. Het kan ze daar namelijk niets schelen, aldus een diplomaat. “We geven er niets om wie de president van de Verenigde Staten is.” aldus ene meneer Kim.

Wat een stijl, wat een rust, wat een reactie.  Een oase van wijsheid, midden in een nog immer voortdurende shitstorm. De enige reactie waar ze zich in de DVNK druk over maken is de kernreactie want daar wil het nog niet zo mee vlotten.
De wijzen daar in het verre Oosten hebben dus andere zaken aan hun kop.  Zij snappen dondersgoed dat het geen zak uitmaakt wie aan de andere kant van de grote stille plas de dienst uitmaakt. Hun leven wordt er niet anders door. Dat terwijl heel intellectueel West-Europa zich afvraagt hoe het nu verder moet, zich zorgen maakt en zich berust als een konijn in een koplamp. 

Geen wonder: de diepgang van de discussie over Donald Trump reikte nooit verder dan de oppervlakte.  Heel verantwoorde mensen maakten op Facebook grapjes over de huidskleur van Donald, dat deden ze bij Obama nooit. Ze vonden hem een vieze oude man, te dik ook, met raar haar. Dat mag blijkbaar. Niemand durfde te zeggen dat Hillary een corrupte vrouw is met raar haar. En ondertussen vroeg niemand zich af waarom tientallen miljoenen Amerikanen in volle overtuiging voor Oom Donald kozen en welke lessen wij hieruit kunnen checken.  De meningenmachine spuugde slechts lullige Photoshop uit en verzonnen berichten.  Nu heeft de meningenmachine boze witte mannen nodig maar die kunnen ze niet vinden. Jammer want boze witte mannen doen het goed op TV, ze zijn namelijk niet alleen boos en wit maar ook vaak heel dom en soms zelfs vrouw. 

Dit zijn zo van die dingen die door mijn hoofd spoken wanneer ik hardloop. Soms denk ik niets en soms blaast de actualiteit muffe constateringen door mijn brein. Zonder intentie er logica van te maken, sta ik de gedachten toe, maak ik er een kluwen zonder clou van. Ik hoef niets toe te voegen aan de meningenmachine. Meningen: thuis onder de douche spoelen ze met andere kluwen en klontjes weg door het putje. Weg.

Dat is het voordeel van trainen. Van hard trainen, zoals Thomas Dekker ook lang deed. Mooie Thomas, fantastisch talent. Ik snap ‘m wel. Dat is mijn mening.

En Trump is een lul


maandag 14 november 2016

Gemuts

Soms doe ik net alsof ik trainen leuk vind. Dat ik op zaterdag uit mijn bed spring, blind de spullen grijp en vrolijk zwaai naar de achterblijvers. Dat ik fluitend en bruisend naar buiten ren om een kilometer of twintig te knallen.  Trainen is soms best leuk maar  gaan trainen is verschrikkelijk.

Ook dit weekend was het weer de hel. Op zaterdag wakker worden door een fluitende wind, striemende regen en takken die tegen de ramen zwiepen.  Op mijn telefoon zie ik dat het precies 1 graad is, boven 0, dat wel.  Ik draai en talm, ik wik en weeg net zo lang tot ik weer in slaap val. De geest jaagt me naar buiten maar het lichaam blijft liggen. Te lang liggen. Door Klazen en Pieten die overal de weg versperren is ’s middags lopen geen optie. Er wordt op zaterdag niet gelopen. In plaats daarvan drink ik met mijn broer bockbiertjes in een bruine kroeg. Trainen doe ik dan maar op zondag.

Op zondag is het weer niet beter, wel heb ik een lichte bockbier kater. Dat maakt zo’n herfstloop nog aantrekkelijker. Toch trek ik mezelf uit bed, gooi er wat banaan en muesli in en spoel het weg met een lauwe thee. Tot zover de sportmaaltijd. Ik kijk naar buiten en op mijn telefoon in de hoop een smoes te vinden. Die dient zich niet aan: ik moet!
Ik sta voor de kast, krab op mijn hoofd en vraag me af wat ik aan moet. Ik lijk verdomme wel een wijf. Lang of kort, donker of fel, strak of wijd, laagjes misschien? Het worden laagjes en een legging.  Een muts, moet ik een muts op? Vertwijfeld sta ik met drie mutsen in mijn hand. De Quicksilver? De Bart’s of de blauwe Superboeren muts? De grijze Bart’s! Natuurlijk past het voor geen meter bij elkaar en is het ensemble tamelijk verwassen.
Mijn gedachten dwalen af naar al die Runners World-, Facebook- en Instagramfoto’s. Iedereen draagt van die keurige setjes die perfect zitten en geen spoor van slechte wasmiddelen dragen. Geen vlekje, geen zweetplekken of rafelige boorden. Wat doen die lui wanneer ze zo’n setje aan hebben? Wachten tot de zon schijnt, een foto maken en weer naar binnen?  Moe zijn ze in ieder geval nooit. Altijd met een big smile, energie om een lullig sprongetje te maken en/of twee(!) duimen op te steken.  Een zweet- of regendruppel zie ik nooit.  Op de spaarzame sportfoto’s die er van mij zijn, zie je een ontplofte rooie kop, en getormenteerde blik en de mond halfopen. Shirt en broek passen net niet bij elkaar en hangen langs het lichaam, druipend van mannenzweet.  Wel keurig in lijn met het haar dat ook al even vormeloos naar beneden hangt. Sprongetjes zitten er niet in en de enige vinger die ik op zou willen steken, is de middelste.


Het schijnt dat je eerst moet rekken en strekken voordat je gaat hardlopen.  Moeizaam tik ik met mijn vingertoppen mijn knieën aan, bij de tweede poging kom ik al bij de scheenbenen.  Dat lijkt me voldoende. Klokje aan, ik vertrek met de stellige intentie echt het minimale rondje te doen.  Gaan trainen is verschrikkelijk. Nu ik eenmaal bezig ben en de tred soepeler wordt, vergeet ik alle gemuts. Eerst zijn er nog gedachten over een slechte vergadering, een kutcollega of een deadline.  Bij iedere stap rammelen deze onderwerpen zich los uit mijn hersenen om plaats te maken voor volledige leegheid. Leegheid en ritme nemen bezit van mij. Ik kies willekeurig mijn route, vergeet plaats, tijd en alles wat ik aan en om heb. No way dat ik een minimaal rondje doe. Nog een mooi lusje Naardermeer, even langs de Vecht en over de glimmende klinkers in Muiden. Wat nou rustig rondje? De laatste kilometers nog een keer versnellen. Regen en wind deren me niet: alles er uit met Weesp in zicht. Rustig uitlopen in de wijk. Buurtbewoners kijken me aan. Ontplofte rooie kop, drijfnat onsamenhangend ensemble en snot op de bovenlip. Trainen is leuk.


zondag 6 november 2016

What's in a Name?

Sommige wereldleiders hebben niet genoeg aan hun eigen naam. Namen doen soms te kort aan de inhoud van de persoon. Zeker wanneer zo’n persoon slechts Kim heet. Dan kan zo’n Kim wel gevolgd worden door een Il of een Un, Jung of Sung; het steekt toch een beetje magertjes af tegen een Napoleon Bonaparte, Ioseb dze Besarionis Dzjoegasjvili of – pak ‘m beet – Bernard von Lippe Biesterfeld.

Dit zeg ik niet om mij grote gastheer van straks te beledigen. Hij, of beter: zijn volk, is prima in staat om zijn naam te verrijken tot proporties die passen bij de man’s statuur. Ok, de Grote Leider is nog maar kort bezig en moet het nog doen met Briljante Kameraad en Geweldige Leider. Het zal echter niet lang duren of de bijnamen van zijn vader worden overtroffen. Onderschat de bijnamen van de oude Il niet! Je praat dan toch over: Hij die verscheen uit het licht van zon en maan, De grootste man die ooit heeft geleefd of Geliefde Leider of  hij die een perfecte incarnatie is van de verschijning die een leider moet hebben.

Ik moest hier aan denken toen ik vorige week op pad was met mijn goede vriend J. Aardige kerel, niets op aan te merken maar ook een bijnaam. Niet iets met groots, de zon of de maan maar ‘de Piethaan’. Wat dat is? Geen idee en dat vraagt niemand zich af in het dorp waar J. en ik vandaan komen. Gewoon een Piethaan, net als zijn vader, zijn neven, ooms en de rest van de familie.
We hadden in dat dorp sowieso iets met gevogelte en bijnamen. Teunissen van d’n Haan, Lukassen van ’n Ekster, van de Gans of van d’n Kloek. Geen idee waarom. Ben je er nog? Laat je fantasie dan maar los gaan op bijnamen als Van de Göd, de Höltere, van de Aartepeul of De Kwek. Of lekker ranzig en volkomen onduidelijke namen van de families Köster van de Hondeköttel, Giesen van de Pispot en Peters van de Haneschräöjer. Of de grote Napoleon ooit geweten heeft dat er ook een lading Jansen Bonaparts rondloopt… Ik vrees met terugwerkende kracht voor de gevolgen.

Dit weekend deed mijn ome Harry er nog een schepje bovenop. Of ik Boerstal van het Eiertúútje kende. Ik haakte af en verlangde naar de Vader aller Koreanen. De man die het weer kan veranderen door er aan te denken, de man die nooit naar de WC hoeft. Dat laatste is eigenlijk het enige verschil met een Piethaan.


Ausdauer

Een grote wedstrijd vraagt een grootse voorbereiding. Een voorbereiding waarbij je soms diep moet gaan, de bodem moet raken en door moet gaan terwijl het hele lichaam ‘NEE’ roept. Vorig weekend trok ik daarom met mijn vaste begeleidingsteam naar Noord Duitsland om geïsoleerd en intensief af te zien. Waarom Duitsland? Omdat Duitsers het woord Ausdauer introduceerden, praktiseren en cultiveren.  Het weekend stond daarom in het teken van Ausdauer.

Voedingsspecialist J. trakteerde ons bij aankomst in Hamburg op een culinair sportdiner, waarna wij direct onze training oppakten. Omdat we een lange reisdag achter de rug hadden, concentreerden we ons op het korte sprintwerk in de wetenschap dat het lange werk morgen wel zou komen. De sprintjes hakten er aardig in. Rond middernacht had T. een aardig jasje uitgedaan, die zou hij het hele weekend niet meer  terug vinden.  Lachend herinnerden wij hem aan een vergelijkbare trainingsstage in Liverpool. Ook toen was hij in no-time de nodige pondjes kwijt.  Hij kan het hebben..

De volgende dag stond een soort marathon in Bremen op het programma. In de buurt van het stadion van SV Werder Bremen liepen we al  lekker warm, verzorgden de innerlijke mens op de weg naar het stadion, alwaar de race tegen de klok van start ging.  Ondanks de enorme drukte hielden we prima stand in het Duitse geweld. Na een geweldige finish in een kakofonie van beeld en geluid pakten we de trein terug naar Hamburg waar we rustig aftrainden en het verloren vocht compenseerden.

Zondag gebeurde wat we al vreesden: de lichamen protesteerden hevig tegen nog een inspanning. We lieten ons echter niet uit het veld slaan en pepten elkaar op. We moesten door! Rustig startten we met ons rondje Hamburg. Sjokkend door de Speicherstadt, de Altstadt en terug richting Schanzenviertel. Daar aangekomen was het de hoogste tijd om wat te eten en de vermoeide spieren te voorzien van wat sportdrank.  Het miste zijn uitwerking niet. We knalden in een keer op 120% richting hotel waar we ons voor een uurtje op de bedjes stortten. Toen lekker douchen en toch even de stad ingelopen voor dat ene welverdiende biertje.  Wat was die lekker… Wat was dit een geweldige trainingsstage en wat voelde ik me fit en energiek op maandag.

Ich bin ein Ausdauer