maandag 15 december 2014

De Fabeltjeskrant



“Zeg kereltje, wat wil je later worden als je groot bent?” Ook aan mij is vroeger de vraag vaak gesteld. Ik kan me niet herinneren dat ik deze vraag ooit duidelijk en eensluidend beantwoordde. Er was maar één beroep dat in die tijd grote indruk op mij maakte, dat van loonwerker. Bonkige aardappels van kerels met machtige machines die bij ons de gierkelder leegzogen en hooibalen persten. Stoer en stinkend maar niet mijn roeping. Het kwam wellicht doordat de indruk die deze klonten op mij maakten, het niet haalde bij mijn echte passie in mijn kinderjaren: De Fabeltjeskrant.

In retroperspectief durf ik de stelling aan dat social media in de late jaren ’60 en de vroege jaren ’70 mij met de paplepel is ingegoten. Social media is niet in Silicon Valley begonnen. De bakermat van de huidige social media is Het Praathuis van Bor de Wolf in de Fabeltjeskrant. Ik was er bij, samen met mijn broers. Ik wist het. Ik wilde later Bor de Wolf worden. Bor was als uitbater eigenlijk gewoon een social media manager avant-la-lettre. Ga maar na. In Het Praathuis kwam al het nieuws uit Fabeltjesland samen. De klachten, de roddels en de complimenten. Als Ed en Willem Bever weer een prima klus deden of Piet de Pad zijn patat verkwanselde, wist iedereen dat binnen 5 minuten. Mollen, postduiven en roddelnichten had je ook toen al. Lowieke de Vos en meneer De Raaf waren moderators en meneer De Uil een super-user. Nu zijn we verbaasd over de praktijken van de NSA maar in zijn tijd maakt Ome Gerrit de Postduif de brieven ook al open. Ondertussen holde de handhaver Zoef de Haas als een dolle in het rond, overal net te laat, net niet en door niemand serieus genomen. Of onze wetgevers en toezichthouders helemaal niet of juist teveel naar Zoefzoef hebben gekeken, daar ben ik nog niet achter.

Bor, die arme Bor probeerde het als een echte social media manager een beetje gezellig te houden. Soms lukte dat maar meestal werd het een puinhoop. Bezoekers, moderators, roddelnichten, toezichthouder: iedereen ligt continu met iedereen overhoop. Altijd is er ophef en altijd waait het weer over terwijl de overige fabeldieren, lurkend aan een glaasje grenadine, het geamuseerd gade slaan.

Ik zou als social media manager ook wel eens luid huilend het Enge Bos in wil rennen. Helaas zijn Bor, Praathuis en het Enge Bos verleden tijd. Ik moet verder en houd me bezig met de vraag “Hey gast, hoe ga jij je tijd invullen als je oud bent?” Geen idee. Zou het iets betekenen dat fan ben van Frank Underwood uit House of Cards?

maandag 8 december 2014

Daan en de Maan



Daan en de maan

Het is een mooie jonge zaterdagavond op het Leidseplein in Amsterdam. De volle maan staat blozend boven twee enorme Heineken glazen. Zijn licht kleurt de grijze haardos van mijn vriend Daan sprookjesachtig blauw. Zelfs zijn snor lijkt een blauwachtig licht uit te stralen.

Daan is zich niet bewust van deze schoonheid. Daan geniet vooral na van de twee FeBo kroketten die hij zojuist naar binnen werkte. Zijn gedachten zijn bij de digitalisering die ook de FeBo heeft getroffen. Geen verweerde foto’s meer, geen gulzig rukken aan een vettig haakje. Nee, het display toon keurig digitaal fotomateriaal van diverse snacks. Met een lichte tik van je vinger opent zich het luikje met de dampende versnapering van jouw keuze. Daan zag het, Daan deed het. Tijdens het proces zakte zijn mond steeds verder open zodat het binnenschuiven van twee kroketten slechts een fluitje van een cent was.

We zijn onderweg naar The Waterboys in Paradiso. Een band die we 30 jaar geleden ook  zagen. In die tijd voetbalden we samen, dronken bier en aten kroketten. Daan had ook toen al een imposante haardos en een snor die onlosmakelijk verbonden is aan de jaren ’80. Hij beschikte over  een begenadigde techniek en een fluwelen linkerbeen. Ik niet. Daan wist dat draven niet zijn sterkste punt was en beperkte daarom zijn actieradius tot de linkerkant van het veld en dan ook nog het gebied 10 meter vóór en 10 meter óver de middellijn. Het draven mocht ik doen. 30 jaar later posteert Daan zich linksmid in de grote zaal, ik draaf naar de bar.

In Paradiso stikt  het van de voormalige begenadigde linkspoten en de dolle dravers van de onderbond. Voetballen doen ze al lang niet meer maar zweten wel. De poptempel druipt van het zweet, de hele tent wordt opgezweept door de prachtige folky viool van Steve Wickham: het geluid van alle tijden. Iedere 5 minuten passeert een oksel mijn neus en oren. Zo’n 40 centimeter daarboven een stuk of 5 grote pilzen waar ik regelmatig een klets van opvang. Daan heeft geen last van oksel of kletsen bier op zijn hoofd. De grijze krullen en de neerwaarts krullende snor torenen boven de kale en kalende kruinen uit. Minzaam lachend en intens genietend ondergaat Daan de hoogmis van folky blues en fijne rock.

Net als toen op de Achterhoekse velden verlaten we hijgend het strijdtoneel. Net als toen draait Daan eerst een shagje. En profile zie ik hoe hij diep inhaleert en de rook door zijn snor uitblaast. Hoog boven hem de maan. Zijn snor is the crescent, zijn hoofd the whole of the moon.
Tijd voor een kroketje.