maandag 20 juni 2011

Vrijdagmiddagborrel

Complimenten en hooggespannen verwachtingen. Dat krijg je er van als je met veel bombarie een nieuwe webblog aankondigt. Blij, benieuwd en bevreesd, dat waren zo ongeveer de reacties. Alle drie even misplaatst, blijkt nu.
Vrijdagmiddag liep ik namelijk met mijn hoofd tegen een writer’s block. Pisregen, paraplu’s en parka’s belemmerden mijn creatieve blik. Boem, Boem.

Ik vluchtte café N. in. Een ernstig verhipte parodie op de slempschuur die het ooit was. Binnenkomen was lastig. De muur van slecht geluid hield me aanvankelijk nog tegen maar ik sloeg me er, bijna letterlijk, doorheen. In een vrijwel lege tent stond de veroorzaker van de dreinende deunen en monotone bromtol zoem. Het is dampend vochtig warm maar meneertje DJ draagt een gewatteerde pet, wollen shawl en een onwaarschijnlijk grote gebreide trui met pluizen die een opvallende gelijkenis vertonen met zijn baard. De pet isoleert zijn oren. De statische elektriciteit - veroorzaakt door de pluizen, wrijving en goedkoop materiaal - heeft een rampzalig effect op de muziek. Alles kraakt en knettert. Verbaasde en verstoorde blikken maar de dove Dj zet nog een tandje bij. Hij mixt in de meest pure vorm: alles op een hoop en op hoop van zegen aan wat knoppen draaien. Klodders muziek vliegen alle kanten op. Het weinige publiek zuipt onverstoorbaar door maar schuift toch ook zo langzamerhand richting het rustige hoekje. Ver van Pluisje. Tevergeefs. Iedereen praat maar niemand luistert. Kan niet. Als schapen in de regen, in het hoekje van een weiland staan 25 mensen doelloos hun mond te bewegen. Kauwend op pinda‘s, malend over weer een verloren werkweek. Het is een Vrijdagmiddagborrel en de platenbaas staat te stuiteren of het 2 uur ‘s nachts is in de hipste club van Ibiza.
Plots stopt de muziek, de baard zwaait nog even naar de menigte in de verte en weg is hij. Leegte, verbazing en stilte achterlatend. Ik zit er in het interbellum tussen tafel en tap. Met een leeg vel papier. Woorden schieten te kort. Writer’s Block.

woensdag 15 juni 2011

Dinsdagmiddag

Kantoor. Dinsdagmiddag. Oeverloos geklets over de details van een marginale campagne. Mijn gedachten dwalen af, drijven alle kanten op. Gezichtscrême, inlegzooltjes, sauvignon blanc; alles dobbert rustig aan de einder van mijn gedachten. Alles? Nee, niet alles. Op dinsdag denk ik niet aan seks.

Plotseling valt mijn oog op een goedkoop soort glossy met de naam ‘Twinkle’, “Concreet over E-Commerce” staat onder de titel. De omslag wordt verder opgefleurd met de afbeelding van een vrolijke, olijke, dikkige meneer die mij iets belooft. Omringd door angstaanjagende knalroze dildo’s gaat dit blozende welvaren “mijn platte seks naar het niveau van erotische lifestyle tillen“.
CEO Serge neemt me eerst mee op een trip down memory lane waarin hij besmuikt vertelt over VHS en Betamax en Duitse porno. Hij komt tot de conclusie dat de seksshops de klanten toch een beetje hadden teleurgesteld. En die klanten wil hij nu terugwinnen met speeltjes die wat zachter en vriendelijker zijn. Specialisten werden ingevlogen, retailconcepten bedacht en geen E-Commerce cliché werd geschuwd. Want “seks moet uit de taboesfeer!” In Nederland! Met meer seksshops dan kerken, meer hoeren dan boeren.  Rare keuze.
De oplossing van onze visionair zit in een bedrijfsmodel met vier cilinders…. Dan moet ik bij hem toch onwillekeurig denken aan vier machtige dildo’s die een imperium overeind houden. Aan zuigers, aan pompen of verzuipen.
Wat wil die dikke glibber van me? Moet ik mijn platte seks buiten mijn slaapkamer praktiseren en er een stukje erotisch lifestyle-gebeuren van maken? Op vrijdag niet naar huis met een bosje bloemen maar met een roze dildo van 50 centimeter in de vorm van een kabouter met konijnenoren. Inpakken hoeft niet. Ik zet ‘m gezellig naast me in de trein. Kan hij rustig brommend met zijn kopje draaien en ondertussen wireless het laatste Sonderangebot van Beate Uhsche injecteren in alle smartphones in de hele coupé. Zo wordt E-commerce keihard en lekker concreet.
De volgende dag zetten we onze druipende kabouter gezellig bij de vijver. Kruiwagentje en hengel er bij en de erotische lifestyle wordt weer gewone Hollandse burgerlijkheid.

dinsdag 14 juni 2011

Pinkpop - Plaspop

Moeizaam kroop Patrick uit zijn tentje. Het was lang geleden dat hij op een lek luchtbed in een poreuze tent geslapen had. Dat moet ergens in de jaren ’90 geweest zijn. Ook Pinkpop. In die jaren was het thema voor dit festival steevast ‘Vies maar verantwoord’. Je ransde drie dagen ongewassen over een terrein dat het ene jaar leek op een zompige toendra en het andere jaar op een schroeiende savanne. Voedsel en drank hadden dezelfde neutrale temperatuur en een toiletgang was traumatisch. Gelukkig zorgde een wolkendek van wiet altijd voor een sterk verminderd registratievermogen. Voor de rest bestond zo’n Pinksterweekend uit drie A’s: Alcohol, Antidepressiva en Antiperistaltische bewegingen. De derivaten van dit al gleden rechtstreek vanuit Landgraaf de vruchtbare Limburgse dalen in.
Nu is het anders. Pinkpop is “Groen”. Jan Smeets c.s. hebben het aangedurfd de uitwerpselen van 60.000 festivalgangers centraal op te vangen en te recyclen. Prima plantenvoeding!
Patrick – op handen en voeten – keek nog eens om. De tent was verder leeg. Niemand. Ook dat was vroeger wel anders. Misselijk en tollend zocht hij zijn weg naar het Groene Toilet. Zelf zag hij ook groen. Gisteravond: alleen met heel veel chemicaliën wat het concert van Coldplay te trekken geweest. Alles daarna was een blur.
Patrick hees zichzelf op aan de toiletpot en leegde zijn maag in één groene golf. Hij draaide zich om en ontspande. Onder hem zou een geavanceerd systeem alles zorgvuldig scheiden en verwerken tot een soort compost of kunstmest. Patrick glimlachte bij de gedachte aan zijn Kunstmestbijdrage. Plantjes in saaie vinexwijken gingen groeien dankzij hem. Dankzij zijn verslaving. Zijn interne laboratorium zorgt voor snelle plantjes, vage plantjes, warrige en peace-plantjes. Plantjes die van iedereen houden of volledig autistisch zijn. Slap of retestrak worden. Wat er na consumptie van je eigen kropje sla of worteltje gebeurt is lastig te voorspellen maar waarschijnlijk is EHEC er niets bij. Patrick lachte en droomde weg. Droomde over dopingcontroles. Hij moest plassen.

zondag 12 juni 2011

Virtuele rimpeling - Uitgeblust

Het was weer laat geworden op zijn werk. Heel laat. Nee, niet dat hij druk was of zo. Neuh, helemaal niet.  Hij kon prima de illusie wekken en daar kwam hij al jaren mee weg. Nu is het anders, nu is er Twitter, Facebook, Foursquare. Mailen, bloggen, chatten deed hij al lang.

Het was laat en hij kwam thuis, het was donker. Een flauw schijnsel kwam uit de master bedroom. Door het raam – dat op een kier stond – hoorde hij opgewonden kreetjes en – soms – tevreden geknor. Het maakte hem niet ongerust. Ze was alleen.
Het was laat en hij sjokte naar binnen. Zapte nog even langs de zenders, poetste zijn tanden en checkte nog 1x zijn zakelijke mail, zijn privé mail, twitter, facebook, foursquare, WhatsApp, voicemail en sms-jes. De laatste twee waren zeldzaam de laatste tijd.
Het was laat en hij kroop in bed. IPad 2 aan en nog even een uurtje FlightControl. Zijn vrouw vloekte binnensmonds. Angry Birds is nog best lastig. Beider IPads registreerden een continue stroom van binnenkomende berichten. De wereld draait nu eenmaal 24 uur per dag en zij draaien mee. Draaien door.
Nog later. Zij WhatsAppt naar hem: “Nog op de Condoleance App voor mijn moeder gekrabbeld?” Reply naar haar: “Neuh, eCardje”.
Zij naar hem:  “We levellen niet meer”
Hij: “ask upgrade” #durftevragen.
Zij: “Game over”.
Hij via WhatsApp: “What’s up?”
Zij = offline
Hij kijkt naast zich. Niemand…. Virtual reality sucks


Zooo 2010

We gaan het doen maar we waren even bang dat het niet meer kon. Dat het iets was van vroeger. Vroeger, de tijd van Web 2.0:  toen het nog hip was. De tijd dat je het moest doen. Voor jezelf, je zelfrespect, je vrienden en collega’s. Soms deed je het met pretenties: je deed het voor een betere wereld en hoopte stiekem op ontdekking als Goeroe.  Of droomde– iets ambitieuzer –van een beursgang.

Toen sloeg de twijfel toe. Mag je iemand nog wel lastig vallen met meer dan 140 karakters?  Betreed je met meer dan één alinea niet al te persoonlijke paden? Mag je wel meer dan twee minuten aandacht van iemand vragen? Aanvankelijk dachten we van niet. Het is zo niet 3.0, zo niet 2012 en vooral zo indringend en confronterend.

Maar dan zie je een kerel in een cabrio in de mist, een snor met een flesje sterk en anderhalve liter cola uit de slijterij stappen, blaatapen op twitter, misplaatste posts  op andere social media. Kortom te veel dat niet onvermeld mag blijven. Niet onvermeld en zeker niet ombecommentarieerd!

We gaan dus weer bloggen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloggen ). Bloggen over onze wereld, soms verschillend, soms dezelfde. Soms met een female touch, soms typical male. En misschien of waarschijnlijk ook met een kleine generatiekloof. Hopend dat we de rimpelingen in ons strakke patroon om kunnen zetten in een bescheiden lachrimpel.