zondag 22 januari 2012

Zuur

Zomaar zo'n zondagochtend in januari. Natuurlijk ben ik brak en speelt de maaltijd van de avond ervoor me op. Gerechten met zure room zijn de volgende dag nog zuurder. Toch graai ik mijn sportspullen bij elkaar en hijs me op de fiets. Gelukkig is het droog. De frisse wind blaast mijn minder frisse adem de wijk in. Het lucht op en ik klaar op. Geheel overbodig begint het echter te regenen. Regen die al snel overgaat in een soort vage sneeuw en hagel. Bevroren klonten ankeren zich aan de stoppels op mijn kin. IJzig strompel ik de sportschool binnen. De chef begroet me met een grote grijns. Lekker stevig postuurtje maar voor de rest een parodie op de mensheid. Een Dude vanjewelste maar dan zonder snor. Hij bewaart al zijn haar voor de enorme blonde mat die zijn nek en halve rug bedekt. Ooit heeft er een permanent in gezeten en ooit was het ook een andere kleur. Een sierlijke ruk met zijn hoofd laat hij zijn haar weer lekker nonchalant over zijn oren, via de nek zijn rug bedekken. Jammer dat het hier en daar wat dunnetjes wordt.
Ik vervolg mijn weg naar de mannenkleedkamer. Normaal een paradijs van muskus, testosteron, goedkope Axe en vieze windjes maar nu wordt ik terug geslagen door een intens zure lucht die mij naar adem doet happen. Ik verman me en waag een tweede poging, neem een teug frisse lucht en stort me naar binnen. Ook al omdat is nieuwsgierig ben naar de herkomst van de lucht. Is het menselijk, dierlijk, een sportschoen of een ontploft riool?
In het midden van de kleedkamer staat - heel alleen - een kaal mannetje. Keurig type met een designerbril. Hij lacht wat ongemakkelijk en legt me de situatie uit terwijl hij langzaam de spullen uit zijn sporttas hengelt. "Euh, tjah,we vroegen ons thuis al een tijdje af waar toch die mozzarella gebleven was die we deze zomer in ItaliĆ« kochten. Nou die zat dus al die tijd in een hoekje van mijn sporttas te broeden, gisten, rotten, ontbinden en te transformeren in iets verschrikkelijks." De beste man had al maanden niet meer gesport maar was waarschijnlijk vandaag zijn goede voornemen voor 2012 in praktijk aan het brengen. Tijdens de reis van zijn huis naar de sportschool is het zakje mozzarella (of wat daar van over was) ontploft in zijn tas. De zure substantie werd gulzig opgezogen door zijn trainingsbroek, shirtje, handdoek, door alles. 
Ongelooflijk hoe zo'n klein, onschuldig, sappig, wit bolletje met de directe atmosfeer  kan doen. Kokhalzend kleed ik me om. De zure lucht trekt in no-time in mijn sporthanddoek. Iedere keer dat ik mijn bezwete hoofd afveeg, snuif ik de restanten van de vergane Italiaanse culinaire traditie op. Na een uur geef ik er de brui aan. Gezondheid heeft zijn grenzen.
De Salade Caprese die ik voor vanavond op het menu had gezet, moet wachten tot morgen, of volgende week. Misschien vergeet ik wel dat ik mozzarella in huis heb. Totdat ik in juli op SardiniĆ« mijn vakantiekoffer open maak.