Morgen zijn mijn ouders, Jan en Tonny, 52 jaar getrouwd. Tweeƫnvijftig
jaar! Wat zit ik hier dan pathetisch te zeiken over mijn leeftijd? Een beetje
wijs te doen over vroeger met de
pretentie van volwassenheid en krokodillentranen over vals sentiment.
52 jaar plus vier jaar vaste verkering zonder seks. Meer dan vijfenvijftig jaar van elkaar houden,
elkaar mooi vinden en liefhebben. Altijd. Toen alles nog jong en strak was, tijdens
vier zwangerschappen, na een ingrijpende operatie en ook nu. Nu het lichaam vaker protesteert, soms moe is en de
veerkracht hapert. Nog steeds spettert hun
liefde.
Pa is nog steeds idolaat van de lange benen van ma. Ze zien
er anders uit dan toen, tijdens de kermis in Didam in de vroege jaren ’60. De
souplesse is er een beetje uit maar het blijven haar benen. En ma? Ma vertrouwde me onlangs toe dat zij
nog steeds iedere dag geniet van die man naast haar in bed. Voor haar is hij
nog steeds aantrekkelijk. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik het hoorde.
Jullie kennen het allemaal: ouders en seks; ouders en
intimiteit. Je wilt het niet weten, je wilt het niet horen. Totdat, totdat ze
vijfenvijftig jaar bij elkaar zijn. Zij kennen hun kwaaltjes, jij ziet het
verval en ergens, daar in de verte, daar is…
Als er dan nog zoveel liefde en verliefdheid is, dan buig
ik. Dan kom ik overeind en geef die ouders van mij de dikste knuffel. Dan
rammelt het kunstgebit van mijn Tonny, moet ik wat HARDER PRATEN tegen Jan en
kletsen beslagen brillen tegen elkaar.
Hopelijk volgend jaar weer.
Vinikleuk
BeantwoordenVerwijderen