dinsdag 31 maart 2015

Symbool politiek



Ons bedrijf wordt gelukkig niet bestuurd door piloot in een afgesloten cabine. De tassen hoeven niet door de scan en mijn anus wordt onberoerd gelaten door de beveiliging. Gelukkig maar. Toch zie ik ook bij ons betuttelingsverschijnselen. Zo zijn sinds enige maanden onze brandslangen voorzien van een grote sticker met de tekst: “Geen drinkwater!”. Allereerst denk ik dan: “waarom zou iemand de brandslang aan de mond zetten bij hevige dorst? Je kunt overal water drinken, gratis of betaald, warm of koud, uit de kraan, automaat of in de kantine.” Enfin, de waarschuwing zal niet voor niets zijn. Daarna denk ik: “Geen drinkwater? Wat voor water zou het dan zijn? Wat zou er gebeuren als ik het drink? Zal ik het toch eens stiekem proberen?” Wederom, de waarschuwing zal niet voor niets zijn.

Drinkbaar of niet, voor mij is het geen verleiding. Net zo min als de glimmende zwarte drankautomaat op mijn afdeling een verleiding voor mij vormt. Omdat je een code in moet voeren om een bepaald warm drankje te krijgen, wordt het apparaat “Fifty shades of Brown” genoemd. Elke kleur bruin heeft een ander smaakaccent. Vanuit een soort beige default drab wordt er, op basis van een code, een extract toegevoegd met namen als ‘Thee’, ‘Koffie’, ‘Chocolade’, of (ja, echt waar) ‘soep’. Allemaal bruin.


Wanneer je over de helft bent, neem je geen genoegen met surrogaat, slechte wijn of instant soep. Daarom was de laatste bestickering van de drankautomaat mij ontgaan. Alleen in tijden van gruwelijke katers strompel ik wel eens naar het ding om met bevende vingers een ‘Thee Suiker’ te tappen. Onlangs, terwijl het bekertje langzaam vol druppelde, viel mijn oog op een waarschuwing. Met enige moeite focuste ik op de tekst en de symbooltjes. Mijn bek viel open. De waarschuwingen betreffen onder andere dat de koffie restanten van bonen kan bevatten, de groentesoep verdacht wordt van selderij en in de thee kan melk zitten. Dat laatste moet je ze eens in India of Engeland vertellen…. Verder kunnen er in soep o.a. schaaldieren, vis, noten en ei worden aangetroffen. Ze hadden er nog zo goed Dodo-vlees en dinosaurusbeenderen aan toe kunnen voegen. Die heeft ook nog nooit iemand in de automatensoep gevonden. Er zit verdomme helemaal niets in de soep. Ja, een handvol zout en een uitgeknepen rode viltstift (of een gele, ingeval van ‘Kippensoep’).

Och, ik ben mild. Ik kan er nog om lachen, al kriebelt het ergens in mijn nek. Haartjes die overeind staan. Lieve lezers, betuttel me niet, ga me alsjeblief nooit, nooit waarschuwen voor noten, gluten, soja, selderij, boter, kaas of eieren. Waarschuwen voor drinkwater mag wel. Ik drink liever wat anders. Proost.

zondag 29 maart 2015

Deez en Genen

Gisteren was ik op het feestje van De Kolonel. De villa van De Kolonel werd tamelijk in beslag genomen door zijn vrienden: mannen en vrouwen in de bloei van hun leven. Zo tussen de 60 en 80 jaar oud dus. Rondkijkend tussen het vitale grijze geweld, betrapte ik mezelf er op dat ik even niet bang was om te worden. Met een goed glas Costières de Nîmes trok ik me even terug en dacht aan mijn opa.

Theo (‘Theet’) van den Boom is in 1900 in hetzelfde huis geboren als zijn vader en grootvader. Ook ik ben in dat huis geboren en opgegroeid. Opa stierf in 1977 toen ik 12 jaar oud was. Ik ken hem uitsluitend als een oude man, versleten door een leven lang fysieke arbeid. Totaal anders dan de huidige generatie bejaarden.

Ik speel met mijn broertjes in de zandbak op ons erf. We kijken richting de kleine bungalow schuin aan de overkant van de (nog) onverharde weg. Schuifelend op een paar geruite pantoffels en steunend op een stok komt opa er aan. Hij stopt af en toe om op adem te komen of om de landerijen, de boomgaard en de varkens in de wei te bekijken. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor hij bij ons is. Glimlachend, steunend met twee handen op zijn stok, aanschouwt hij het tafereel: zijn kleinkinderen klooiend met zand en water. Hij sloft verder tot aan de achterdeur, stopt en pulkt met gele vingers achter in zijn mond. De vochtige pluk pruimtabak legt hij voorzichtig voor het raampje naast de deur. Nadat hij koffie heeft gedronken met mijn moeder, zal hij de prop weer pakken, terugplaatsen en naar huis sloffen.

Thuis volgt hij het nieuws, alles, van waterstanden tot overstromingen, van varkensprijzen tot hongersnood. Opa had nooit de kans om te studeren en dat compenseerde hij door alles te willen weten. Lezen, luisteren, uitdragen en bespreken: dat was het liefste wat hij deed. Hij zou een absolute social media goeroe geweest zijn wanneer zijn Grundig radio met antenne een laptop met WiFi geweest was ;-) Ik had hem graag verteld over China en Serengeti, over Dogon en Damascus. Hij had er van genoten en was weggedroomd met een atlas op zijn netvlies.
Opa had een mild, vreedzaam karakter. Wanneer mijn moeder een corrigerend tikje uitgedeelde en hij kreeg er weet van, dan kwam hij persoonlijk verhaal halen. Waar hij een enorme hekel aan had, waren twee zaken: prietpraat en domme mensen. Gesprekken moesten ergens over gaan, op basis van kennis stelling nemen, anders kon je beter je mond houden. Hij kon zich enorm storen aan mensen die zich bemoeien met zaken waar ze geen verstand van hebben. Mensen met een opgestoken vingertje, een dubbele moraal in een leeg hoofd. Toen mijn vader mij dit onlangs vertelde, viel bij mij – ‘poing’ – een kwartje. Genen zijn sterk. Deze zeker.

Theet van den Boom is een mooie tragische man. Intelligent, creatief en met een ‘open mind’. Helaas geboren in een eeuw waarin we eerst alles verwoestten en daarna alle energie nodig hadden voor wederopbouw.

You're so Vain

Ja, ik ben ijdel. IJdel genoeg om te voorkomen dat ik mijn 50ste verjaardag moet vieren met mijn pens steunend op een rollator. Het is dus zaak om nog een maandje of zeven het decorum op te houden. Dat leek heel lang te lukken maar deze winter kenmerkte zich door flinke vetafzettingen rond mijn middel en verslappingen in diverse zones.
Het was een pijnlijke constatering dat mijn hardlooprondjes en verplichte figuren in de sportschool niet voldoende waren om verval en uitdijing te voorkomen. Een constatering die niet vroeg om halve maatregelen of paardenmiddelen. Ik ging voor de Personal Trainer.
In een ooghoek had ik haar al in mijn sportschool mensen tot janken toe, zien drillen. Afknijpen zonder medelijden. Haar  moest ik dus hebben. Heel stoer zei ik dat ze bij mij best de randjes mocht opzoeken. Ze glimlachte.
Ik loop de sportschool binnen en check nog even mijn looks in de spiegel: klein beetje angst in de ogen, wat vet op de heupen en een shirtje dat net iets te strak zit. Met een brede lach komt ze me tegemoet, haar handdruk is krakend en ik meen een lichte spot in haar ogen te zien wanneer ze mij van boven naar onderen opneemt. “We gaan beginnen, eens kijken waar je staat.”
Binnen twee minuten is het duidelijk waar ik sta: helemaal nergens! Vloekend probeer ik het gewicht nog een keer boven mijn hoofd te krijgen. Tevergeefs maar ik moet nog zeven keer. Zeven keer, zes keer, vijf, het duizelt me. En klaar, door naar de volgende. “Spring, box, spring box, spring en nog 10, 9. ..”  Piepend haal ik adem, de hartkleppen rammelen en mijn ogen draaien weg. De eerste 10 minuten zitten er op.
“Neem een slokje en kijk me niet zo boos aan, we gaan aan de push-ups”. Dat ‘we’ klopt niet en dat aankijken al helemaal niet. Ik kan niet eens meer uit mijn ogen kijken, laat staan boos. Het enige dat ik zie, is een mond met tanden die maar blijft tellen. Ze vergist zich verdomme nooit met tellen, nooit per ongeluk van 10 naar 21, nooit eens 15 in plaats van de afgesproken 20. 
De push-ups zijn geen normale push-ups waarmee je altijd een beetje kunt smokkelen. Bij deze variant lig je met je scheenbenen op een bankje van 60 cm hoog, hierdoor krijg je nog meer druk op de armen en nog minder kans om te sjoemelen. Alles in mijn lichaam protesteert, langzaam zak ik door mijn armen, en weer op, naar beneden en weer op, nog achttien… Mijn hoofd knikt naar beneden, het laatste hapje ontbijt valt uit mijn mond. Ik proef zure kots en stort in. Gelukkig mag ik even een slokje water drinken. “En nog zeventien, nog”
Meewarig word ik gadegeslagen door de andere bezoekers van de sportschool. Bij sommigen zie ik medelijden, het is ook geen gezicht. Houterig gestuntel. In een vlaag van verstandsverbijstering denk ik dat een beetje charme van mijn kant wellicht een dempend effect zou kunnen hebben op het enthousiasme van mijn trainer. Ik probeer een glimlach maar het wordt een grimas. In de spiegel zie ik het: een bleek hoofd, holle ogen, slierten zweterig haar en dan net een hap kots ingeslikt. Daar valt echt geen charme van te maken. Dus ik moet het ondergaan, een uur lang, geen minuut korter.

Wankelend neem ik afscheid. Ze vind dat ik het ‘best goed’ heb gedaan en lacht vriendelijk maar mijn lodderige ogen zien de duivel. Morgen zie ik haar weer want ik ga door. I’m so vain.