In het boek Dans,
dans, dans van mijn favoriete schrijver Haruki Murakami verdwijnen de
hoofdpersonen soms even. De hotellift spuugt ze ergens op de 16de
etage uit in een volmaakte duisternis. De 16de etage is – of lijkt –
een normale etage met normale kamers maar soms stopt de lift er zomaar en
bevindt je je in het niets. Lijkt het.
De hoofdpersoon gaat in het pikkedonker op onderzoek uit en
treft bij een vaag flakkerend kaarslicht, omringt door boeken de Schaapman aan.
Schaapman is muf, morsig, fors behaard, gehuld in een schapenvacht maar verder
ongevaarlijk. Eigenlijk net een schaap maar dan nog filosofischer, een soort
mysticus. Jullie begrijpen het al: ik
had een klik.
Over twee weken ben ik in Pyongyang en zit onze halve
marathon er op. Mijn knieën zullen pijn doen en waarschijnlijk compleet in puin
liggen. Toen ik me dit bedacht, vroeg ik me direct af in welk hotel we
verblijven. Is het gelijkvloers? En zo niet, hebben ze een lift? Hebben we
überhaupt een bed? Of liever: twee bedden. Mijn goede vriend en reisgenoot Bart
stelde me tijdens een aangenaam drankgelag gerust. Hotel Coryo in Pyongyang is
van alle gemakken voorzien. Om te
beginnen met een bar op de 44ste etage.
Vieren veertig? Ja, Hotel Coryo bestaat uit twee torens van
145 meter hoog. In de ene toren mogen alleen buitenlanders en in de andere
alleen Koreanen. Volgens de eigen website(!) heeft het hotel 500 kamers en tal
van faciliteiten waarvan ik alleen de bar op de 44ste onthouden heb.
In de toren voor de Koreanen zal het in de regel niet druk zijn, lijkt me. Waar zijn die 43 etages voor buitenlanders voor nodig zijn? En dit is niet eens het
grootste hotel van Pyongyang! Wat gebeurt daar in die hotels?
Ik las de reviews en iedereen lijkt op dezelfde vier etages
te verblijven. Ze hebben daar niet één
16de etage, ze hebben 39 vage etages. De fantasie sloeg bij mij op
hol. Tientallen etages met niets, alleen maar pikkedonker en ergens misschien
een Schaapman. Of niet. Als ik aan mijn begeleider weet te ontsnappen, laat ik
me – prettig dronken – vanaf 44 afdalen naar een willekeurige etage en dompel
me in een willekeurige duisternis. Ik slof, slof, slof verder de duisternis in
tot ik alle oriëntatie kwijt ben. Zomaar
ergens laat ik me zakken op een koude betonnen vloer, open het meegebrachte
blikje bier en wacht. Ik drink, wacht en val in slaap.
Dagen later word ik wakker, met baard en lichte vacht. De
duisternis beangstigt mij niet maar omarmt mij met liefde. Ik schuifel rond
totdat ik door puur toeval tegen een koelkast met bier loop. Het lampje is stuk
maar de pils is koud. Iets verderop staat een oude doorgezakte sofa. Ik ga
liggen, ik blijf en ik wacht terwijl mijn baard kriebelt en mijn vacht groeit
en langzaam muf wordt. Ik blaat, ik blijf en wacht op mijn muze die mij
bevrijdt uit het Coryo.
Hallo, is daar iemand?