Dit jaar word ik achtervolgd door Kim. Dit voorjaar kwam de
sympathieke charismatische leider van het glorieuze Noord-Koreaanse volk
nadrukkelijk bij mij in beeld. Tamelijk onverwacht werd ik vorige week
geconfronteerd met de Armeense contouren van een andere Kim. Een meisje Kim,
bekend van TV, social media en van meneer West (nee, niet Albert). Kim Kardashian: tot voor kort bij mij net zo
vaag bekend als het land van haar voorouders, Armenië.
Een wonderlijke speling van het
lot brengt mij in een stoere groene 4WD, ergens in een gehucht in Georgië.
Het karretje rijdt prima waardoor we spontaan besluiten naar Teheran te rijden.
Op de kaart lijkt dat niet ver en Iran kan best interessant zijn. Omdat
we voor Azerbaijan een visum nodig hebben, besluiten we een klein
stukje om te rijden. Visumvrij, dwars door Armenië richting het mooie Perzische
volk.
We willen snel door het land
kachelen maar bij de grens maken we direct kennis met de restanten van de
Sovjet Unie. Trage bureaucratie door melkmuilen met veel te hoge petten. Het
geeft me de gelegenheid mij te verdiepen in de highlights van Armenië. Die zijn er niet. Het volk is vermoord,
vertrokken, gedeporteerd of gesneuveld in recente oorlogen. Alles wat er in de Sovjet periode is gebouwd,
is gesloopt, gestript of versleten. De ene helft van de bevolking rijdt in oude
Lada’s, stinkende vrachtwagens of puffende tractoren en de andere helft repareert
de immer lekke banden van deze voertuigen. De Armeniërs hebben alleen nog de
Kardashians om trots op te zijn. Een
stelletje louche advocaten, pornosterren onduidelijke leeghoofden met als
internationaal boegbeeld dochter Kim.
Een poster van Kim siert daarom het
interieur van onze 4WD terwijl we het sneue landje doorkruisen. Op de radio
wordt een soort top 100 uitgezonden van liedjes die zelfs daar niet goed genoeg
waren om Armenië op het Songfestival te vertegenwoordigen. Buiten is het schroeiend heet en ik dommel wat
weg. Door mijn oogharen zie ik Kim, zie ik het Armeense landschap. Ze vloeien in elkaar over. De glooiingen van
Kim zijn de heuvels van Armenië. In de avondzon glijden mijn ogen over hun
contouren, het bruin wordt glimmend goud. Ik kijk omhoog naar kale onbegroeide
toppen, hun punten scherp afstekend tegen de rode lucht. Alleen daar beneden
zie je wat begroeiing, daar waar het vochtig en vruchtbaar is.
Ik schrik wakker omdat we
plotseling remmen voor een kudde magere schapen. Z e staan stil en kijken ons
aan. Ik herken de blik, het is de blik van Kim tijdens haar eerste XXX-film uit
2007: de typical Armenian Sheep Look
waar ze haar succes en geld aan te danken heeft. Er valt me nog meer op: de
leegheid en de oneindige herhalingen. De verveling van inhoudsloze schoonheid,
het is allemaal zo herkenbaar bij Armenië of bij Kim zo je wilt. Maar net als
Kanye West, hebben wij ook geen keus. We moeten er doorheen, tot het bittere
eind.
We gaan door tot het bittere
eind. Geen Kardashian zo mooi of er zit ook gewoon een anus aan. Het bittere
eind van Armenië is een armoedig dal met schrale boerderijen, vergane Sovjet glorie en een bevolking die jankend en
krom door het leven gaat. Slingerend en stuiterend kruipen we via oneindige
haarspeldbochten richting de grens van Iran. De ironie van het smachten naar
lichtheid, lichtheid in het land van conservatieve Ayatollahs. Zouden zij ook
dromen van Kim?