zaterdag 31 oktober 2015

Hel

Oud zijn, het is een hel. Ik ben oud en voel het iedere dag, ieder moment, bij alles wat ik doe. Ik zie het al 20 jaar aankomen en nog steeds ben ik verbaasd hoe hard verval er in slaat. 
Objectief terugkijkend zie ik hoogtepunten, extase en een soort onoverwinnelijkheid. Dit alles verpakt in een kinderlijke naïviteit waardoor ik overal maar gewoon in knalde. 
Objectief vooruit kijkend, zie ik niets dat daar in de buurt komt. Alles wat ik deed, komt nooit meer terug met dezelfde heftigheid, met dezelfde emotie. Illusies houden mij op de been.

Een hel dus. Zelfs aan de hel kun je wennen. Ik wen aan het toenemend aantal haren in de afvoer. Aan het afnemend aantal haren op mijn kruin en het compensatiehaar in oren, neus en soms op mijn piemel. Ik wen aan de regressie die ik boek met het sporten: keihard trainen om alleen maar iets minder snel veel langzamer te gaan. Wennen aan een andere oksellucht, aan andere vlekken in mijn (onder)kleding of aan vervormingen van tenen en oren. 
Soms ontken ik de hel en negeer ik zwetend die kater na slechts een paar biertjes. Kruip ik op handen en voeten de trap op na een trainingsrondje hardlopen. De duivel weet mij echter altijd te vinden. Hij prikt, bonst, knijpt en grijnst. Lijden zul je, beter wordt het niet.

Al dat lijden maakt mij niet aantrekkelijk. Chicka's kijken echt niet meer op of om als ik binnen- of voorbij komt. De laatste mode contrasteert onaangenaam met rimpels en een wijkende haarlijn. De knipoog van een 55-jarige weduwe is een stomp, recht in mijn gezicht. Daar moet ik het mee doen.

Ik voel 'm al aankomen. Hier gaan jullie grappen over maken. Hier wordt over gelachen. Maar ik lach als laatste. Ik heb mijn lot geaccepteerd. Maar de meeste van jullie staan nog maar aan het begin. Jullie ontkennen het verval, denken dat het zo'n vaart niet loopt, dat het best meevalt. Maar ook jullie zien de eerste verschijnselen en weten dat de jeugd eindig is. Ook jullie staan voor de poorten van de hel. Angstig, bevend en wetend dat er geen weg terug is. Het is precies die angst die het ergst van alles is. De angst voor verval. Jullie moeten er nog jaren mee leven. Bij mij ligt het achter me. Ik zit er midden in en dan zie je het niet meer.

Dus ik ga genieten. Erger dan dit, wordt het niet. Ik zal af en toe naar jullie kijken en minzaam lachen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten