De krant, ik ben er mee opgegroeid. De krant, in
de 20ste eeuw was hij onmisbaar voor mij. De krant, ik lees hem nog
steeds al ben ik voor een groot deel wel overgestapt naar de digitale versie.
De rol van unieke nieuwsbron heeft de krant voor mij al lang niet meer. En
hoewel de liefde nog steeds groot is, weet ik dat ik bij leven afscheid ga
nemen van dit papieren medium.
Het nieuws. Het nieuws blijf ik opslurpen. Gulzig
uit alle media die mij ter beschikking staan. Dat verandert niet. En toch, er vallen er slachtoffers in het nieuwe mediageweld. De ‘Speurdertjes’ verdwenen
al. ook de hilarische contactadvertenties zijn een stille dood gestorven. De
volgende slachtoffers zijn de ‘Brievenschrijvers’. Betweters, moraalridders en
aandachtshoeren: allemaal hadden ze hun hoekje in hun favoriete krant. Maar de
krant moet ze niet meer en de aandacht wordt verdeeld onder miljoenen
Twitteraars, Facebookers en bloggers.
De Telegraaf heeft zuur, xenofoob en analfabeet
Wakker Nederland al naar de ‘Reacties’ verbannen. Daar vragen ze zich vooral af
‘in welk land we leven?’ en geven
Wouter Bos van alles de schuld. (Is je wel eens opgevallen dat Telegraaf lezers
altijd twee PvdA leiders achterlopen wanneer het om de schuldvraag van alles gaat? Nu krijgt Wouter de schuld, in
Wouter’s tijd was Wim Kok de kwaaie pier en toen Wim de scepter zwaaide, was
Joop den Uyl de architect van alle ellende die ons Vaderland overspoelde). Wanneer
ik de voornemens van deze reaguurders mag geloven, vertrekken ze binnenkort met een
oude sok vol geld naar een buitenland waar ze geen last hebben van De Belastingdienst,
stomme regels, banken, Moslims, socialisten, Joop/Wim/Wouter/Diederik, zakkenvullers,
graaiers, Hoge Heren, een klote zorgsysteem, ondeugdelijke scholen, vastzittend
verkeer, hoge boetes, Zwarte Piet critici en heel slecht weer. Turkije wordt
wel eens genoemd als alternatief…
Aan de andere kant van het spectrum verdwijnt de
fijnbesnaarde, scherpe, moraliserende pen van de Volkskrant Brievenschrijver.
Ik kan me goed voorstellen dat daar op de redactie nog handgeschreven of
getypte brieven met persoonlijk briefhoofd op handgeschept papier binnenkomen. Geen
idee van de 21ste eeuw maar wel even pedant de verlovingsdatum van
Wim Kan en Corry Vonk corrigeren of de tekst van een lullig kinderliedje uit
1929 uitschrijven (“mijn vader zong dat namelijk altijd zachtjes terwijl mijn
moeder zijn vlinderdas knoopte en er een liefdevol klapje op gaf”). Gewoon
lekker voorbij gaan aan de humanitaire ramp die Ebola in West-Afrika veroorzaakt en de
redacteur er fijntjes op wijzen dat het buurland niet Guinee Bissau is maar Equatoriaal-Guinea.
“Who gives a fuck? People are dying! Verdomde mierenneuker!”
Wat zal ik ze missen. Wat zal ik Gerard H. Peeters
uit De Heurne missen. Hij betrapte de lanterfantende lamzakken van de
Volkskrant ‘Sir Edmund’ redactie op een ongelooflijke stomme blunder. Eentje
die de hele dierenwereld op zijn kop zou zetten. Eentje die – als er niet
tijdig wordt ingegrepen – de bijl aan de wortel van de Darwin’s theorie is.
Eentje die zonder correctie een gezellige pubquiz kan doen ontaarden in een
grimmige vechtpartij. Een dikke fail die het schaamrood op de kaken van iedere
kreeft doet verschijnen.
“In uw bericht (…) worden pissebedden aangeduid als
insecten. Dat is onjuist. Het zijn kreeftachtigen.” Gerard Peeters heeft
gesproken. Wij loven de Heer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten