vrijdag 26 juni 2015

Doodloper

Licht bezweet beweeg ik me tussen de mensen. Als een IndiĆ«r die een onduidelijk antwoord geeft,  beweeg ik mijn hoofd ritmisch van links naar rechts, malende kaken en een holle blik, starend naar het oneindige. Ik loop heen en weer, loop rondjes, soms langzaam en soms snel. Drinken, ik moet drinken! Gelukkig heb ik een flesje water in mijn hand. Slokje. Om mij heen felle kleuren, verderop de stampende beats. De man achter de knoppen zweept mensen op, velen laten zich meevoeren maar ik sluit me af. Ben even niet bereikbaar.

Het laatste kwartier voor de start van een hardloopwedstrijd is verschrikkelijk. Een cumulatie van stress en onzekerheid over het naderende onheil.

Het hele jaar train ik lekker ontspannen, door fanatiek te rennen kom ik zelfs tot rust. Deze ontspanning wordt echter volledig gecompenseerd door de dagen van stress voorafgaand aan een onschuldig wedstrijdje. Ik verander in een control freak. Ik schaf drie nieuwe shirtjes aan, voor ieder weertype een.  Flauwekul sportdrankjes? Ik koop ze. Ieder steentje, elk vuiltje wordt uit de schoenzool gepeuterd en angstvallig houd ik de weegschaal in de gaten.

Op de ochtend van de wedstrijd ben ik helemaal niet te genieten.  Zwijgend verwerk ik mijn voedsel en grote hoeveelheden drank. Moet zeker drie keer pissen en twee keer lafjes kakken.  Nadat ik tig keer mijn spullen heb gecontroleerd, vertrek ik richting start en finish. Zwijgend, er kan geen lachje af.

Ik maak me klaar voor de wedstrijd. Gasten die een goedbedoeld praatje willen maken, stomp ik het liefst tussen de ogen. Drinken. Nog maar een keer pissen. Rennen en rekken en langzaam naar de starten. Wachten, drinken, rekken en staren. Weten dat het pijn gaat doen, weten dat over een uur het lichaam gaat protesteren, dat je dorst hebt maar dat je door moet. Ik verklaar mezelf voor gek. Waarom die ambitie? Voor wie doe je dit? Aandacht, waardering? Ik vind mezelf zo’n typische lul die zo nodig moet. “Ga gewoon lekker lopen”, zeg ik tegen mezelf. De starter telt af, drie, twee, een, PANG!
De adrenaline knalt er in. Als een speer schiet ik er vandoor en passeer de eerste mensen. “Opgetieft! Aan de kant met je dikke reet.” Nog binnen de kilometer giert de hartslag in mijn keel, dit houd ik niet vol. Ik dwing mezelf tot kalmte. “Rustig aan, tempo hoog en vergeet alles om je heen. Kies de korte lijn, rustig adem halen, rustig, RUSTIG VERDOMME!” Ik vind mijn ritme maar waak ervoor niet te verslappen. Een maatje zoeken met een lekker tempo. Dat lukt en de vijf kilometer is in zicht. Een blik op mijn horloge leert dat het snel gaat. Niks “gewoon lekker lopen”, misschien zit er wel een PR-etje in. Aanzetten maar meteen de twijfel. Ik moet nog ver, loop ik mezelf niet over te kop? Consolideren, versnellen? Ik weet het niet en vloek. Sneller dan maar.

Bij kilometer 8 gaat het pijn doen. Een bocht en ik krijg de wind vol op de kop. Stom, de goede tussentijd had natuurlijk alles te maken met ‘wind mee’. Dat moet ik nu bekopen. Zware kilometers volgen met wind en stof vermengt met zomerse pollen. Ik kuch, ik rochel, spugen gaat niet meer. Waar is de waterpost?
11 kilometer: mijn schouders, kont en kuiten doen pijn maar ik verbijt het. Ginds is de waterpost, even versnellen. Het meisje duwt een gammel plastic bekertje in mijn hand. Ik knijp te hard en het koele water stroomt via mijn hand in mijn schoen. Het restantje op de bodem van het bekertje is net genoeg om mijn kurkdroge lippen te bevochtigen.  Toch geeft het  een druppeltje extra energie. Nog drie kilometer. “Klein kwartiertje”, mompel ik tegen mezelf. Het is sowieso de fase dat ik tegen mezelf begin te praten. Een fase waarin ik mezelf weinig complimenten geef.  Wanneer ik mijzelf slappe wijvenbenen verwijt, reageren mijn bovenbenen met een staking. 
Deze wordt  door mij met een pijnlijk tussensprintje 
doorbroken. Nog een kilometer.

Ik ben uit de ketting en zet nog een keer aan. Altijd weer het zelfde liedje: een eindsprint van een kilometer is veel te lang! Nog 500 meter en mijn hart en longen staan op exploderen. “Bitte, zweite Luft!” roep ik tegen mezelf. Het publiek aan de kant lacht. Ik niet. Vaag zie ik in de verte de klok. Wordt het een PR? Ik pers er nog een allerlaatste sprintje uit maar bedenk dat ik ook wel een beetje mooi op de finishfoto wil komen. Mijn vingers worstelen zich door de dunne natte slierten op mijn hoofd, mijn mondhoeken vechten zich omhoog richting een soort van lach, moeizaam til ik mijn armen op. Het is volbracht. De camera klikt. De tijd staat vast.


Volgende keer weer. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten