Ik hang over de bank gedrapeerd. Op mijn kop. Mijn benen (iets uit elkaar) bungelen over de rugleuning, kont tegen het spleetje tussen zit- en ruggedeelte, mijn hoofd raakt bijna vloer en mijn handen lijken zich ten hemel te heffen, ware het niet dat in deze positie de hemel zich aan de andere kant bevindt. Ergens heb ik de illusie dat de spierpijn in deze houding letterlijk uit mijn benen zakt. Inderdaad: illusie.
Grijnzend stond ze me al op te wachten. “Geblesseerd hè? Ja, da’s vervelend zo’n theaterknie maar als we de spieren rond die knie extra trainen dan komt het allemaal goed. Zal wel effe pijn doen want deze spiergroepen hebben we nog niet vaak geraakt.” Ik knikte, slikte en betrad de hel. Zwijgend takelde ik een kilo of 50 op mijn schouders en begon mijn squads. De hamstrings protesteerden hevig maar ik haalde de twaalf buigingen. Ik stond nog na te duizelen toen ik hoorde: “en deze doen we nog een keer…” Na het derde setje waggelde ik als een dronken eend naar de volgende oefening. Dit keer geen dikke touwen, zware gewichten of vreemde attributen maar slechts een lullig rond stuk rood elastiek. Een bandje van 5 cm dat je om een schoenendoos zou doen om het dicht te houden. Vragend keek ik haar aan. Met een beangstigende behendigheid schoof ze het elastiek om mijn benen tot net onder mijn knieën. Het stroeve rubber epileerde de haartjes van mijn kuiten.
Daar sta je dan, kont naar achteren en met de benen iets krom, een stuk elastiek strak te houden. Toen begon het. Ik hupte als een paashaas vier keer naar links en vier keer naar rechts. Naar links, naar rechts, links, rechts. In de spiegel vlak voor me zag ik het gebeuren, alleen de mand met eieren ontbrak. Ik dacht dat de quadriceps maximaal getest werd en dat ik mentaal ook niets meer aankon maar dat bleek een misverstand. Na iedere vier hupjes werd ik ook geacht een zogenaamde ‘burpee’ te maken. Een burpee heeft niets te maken met het zuur dat tijdens de oefening regelmatig omhoog in je mond komt. Bij een burpee spring je vanuit een hurkstand met je handen op de grond, met je voeten naar achteren richting plankstand zodat je in één keer goed staat om je op te drukken. Daarna weer met een soepele sprong terug naar de hurk en weer door. Een zwalkende paashaas een een stonede oude kikker, zo moet het er ongeveer uitgezien hebben. Ik kon er niet om lachen.
Met trillende benen en het zuur in mond en kuiten vervolgde ik de tocht langs de apparaten. Duwen, trekken en strekken, het maakte me al lang niets meer uit. Al dacht ik wel een grens bereikt te hebben toen ik geacht werd – uiteraard met een maximale weerstand – mijn dijen zo ver mogelijk te openen en weer te sluiten. Wat kreeg ik een respect voor die pingpong dames in de Bananenbar… Het is deze oefening die er voor zorgt dat ik nu met de benen wijd over de bank hang en als een cowboy zonder paard door het huis strompel. Wat hebben die spieren eigenlijk voor nut? Ik hoef godverdomme niet te baren!
Alsof ik nog niet genoeg trilde, besloot ze de exercitie te besluiten met de trilplaat. De crunches en vibraties martelden mijn buikspieren. Iedere samenhang in lijf en leden, iedere coherente gedachte werd uit elkaar gedrild. Ik was klaar.
Met mijn handen steun zoekend aan de muur bereik ik de kleedkamer. Als een zombie waggel ik binnen. Nadat de eerste schrik uit de ogen van mijn kleedkamergenoten verdween, zei de grootste lolbroek (met Amsterdams accent): “So-o, se heb je wel goed te grazen gehad hè?” Ik mompel iets onsamenhangends over martelen, waterboarden en Koreaanse werkkampen, draai me om en ga nog effe lekker een half uurtje op de crosstrainer.
Kwansel werkt op een geheime locatie aan zijn boek en come-back. Misschien zit Kim Jung Un wel naast hem (of schrijlings op hem). Hoe dan ook: hen laat ik voorlopig met rust. Op deze blogspot besteed ik ondertussen weer aandacht aan dagelijkse gebeurtenissen die mogelijk een rimpeling in mijn en jouw leven veroorzaken. Trek je er vooral niet al te veel van aan.
vrijdag 27 januari 2017
dinsdag 24 januari 2017
Theater
De Grote Leider en ik houden wel van een beetje theater. Hij
maakt het graag en ik kijk er naar. Hij heeft graag de hoofdrol, ik zit meestal
verscholen achter een pilaar. OK, het zijn verschillen maar ik merk dat we naar
elkaar toe groeien. Naar mate ik sneller loop, komt hij dichterbij. Steeds
dichterbij, tot aan de apotheose op 9 april. De dag van de Grote Samensmelting.
Stilzitten behoort niet tot mijn competenties. Ik hang,
buig, wiebel, schud, rek en strek voortdurend. Zo’n gedrag wordt thuis, in de
kroeg en op het werk nog wel geaccepteerd. In het theater is dat anders. Als je daar achter zo’n wiebelkont zit, dan
word je gek. Ik houd me dan ook op het rode pluche keurig gedeisd. Roerloos,
zonder kuchje.
De laatste keren echter, hield ik het niet uit. Ondanks de
redelijke beenruimte in het Concertgebouw, Stadsschouwburg of de bioscoop,
krijsten mijn knieën om ruimte, om gestrekt te gaan. Zeurend, krakend en knerpend alsof ze iedere
beweging categorisch gingen weigeren. En gek genoeg: bij het eerste drankje aan
de bar was de pijn vertrokken. Stilletjes weggerold met de aftiteling.
Weggestorven met de laatste klanken.
Nou ja, weg? Niet helemaal… De pijntjes meldden zich onlangs
ook tijdens hardlooprondjes. Eerst natuurlijk ontkennen, bagatelliseren, zwijgend
doorbijten en uiteindelijk toch bekennen dat ze er zijn. Veel valt er trouwens
niet te ontkennen wanneer je partner je halverwege op de trap aantreft, hangend
aan de trapleuning terwijl je ruggelings met het zere been hoog langs de treden
gedoseerd naar beneden probeert te glijden. Het leek wel circus maar het was
geen theater. De knie zegt nee. De knie zegt hardloopblessure.
Maar wat weet zo’n knie nou? Dus ik naar dokter Google. Gezocht op zere poot, auw, hardlopen, oud,
versleten, #wilwelmaarkannie en ja hoor: een klassiek retro patellaire chondropathie. Voor de wat minder begaafden onder jullie: Knieschijfpijn of (en daar heb je hem, geeft roffel) Theaterknie.
Dat wordt dus voorlopig geen Theater van de Lach voor mij. Rust is het enige dat helpt maar van rust word je gek. En op een gek zitten ze niet te wachten daar in die mooie Volksrepubliek. In hun theater hoort een held, eentje die lopen kan. Het volk rekent op me, ik mag ze niet teleurstellen. Een teleurgesteld volk is tot veel in staat maar het is me te veel eer om mijn naam met een revolutie verbonden te zien worden. Zet mij maar achter een pilaar.
zondag 15 januari 2017
De Elementen
Vraagt een collega: “maar wat voor weer is het daar
eigenlijk als je daar gaat lopen?” Ik was even sprakeloos maar herpakte me
snel. Ik sprak mijn vermoeden uit dat het daar in april een beetje
vergelijkbaar is met hier. Voor wat het waard is want als er iets voorspelbaar
is aan ons weer in april, dan is het dat het volstrekt onvoorspelbaar is. Een
fractie van een seconde sloeg daarom de twijfel toe waarbij zich de vraag in
mijn brein plantte: “ben je wel goed voorbereid op alle weertypen?”
Zaterdagochtend tikt de regen tegen het raam mij wakker.
Door een kier in het gordijn zie ik een donkergrijze lucht, ik hoor de
wind, verman me, laat me uit bed vallen,
kruip naar de badkamer en grijp wat hardloopspullen bij elkaar. Yoghurt, een
banaan en een sapje: ik slurp het naar binnen terwijl het langzaam droog wordt.
Ik meen een stukje zon te zien, dus spurt ik naar buiten. Rennen!
Al na 500 meter voel ik de eerste spetters. Een paar honderd
meter verderop was het een heuse bui. Zo eentje waarbij het lijkt of het ijs
regent. Mijn vingers worden koud en het is nog heel ver. Ik hoef niet langer na
te denken of er ijs of water op mijn kop landt. Een hagelbui maakt alles
duidelijk. IJs daalt neer uit de hemel en geselt mijn gezicht. Ik ga door,
rechtsaf de Bloemendaler Polder is. Het
is vlak, nat en nergens een boom, slechts weilanden en sloten. Het
hoog(s)tepunt ben ik. Juist op dat
moment zigzagt zich een blauwe bliksemflits. Het blauw van de flits zoekt het
blauw van mijn shirt maar mist het op een haartje. Direct een enorme knal die
een paar honderd kolganzen verschrikt doet opstijgen. De zwerm maakt het even
donker boven mij. Ik vrees getroffen te worden door de diarree van een
geschrokken gans maar die ellende blijft mij bespaard.
Het onweer laat ik grommend en rommelend achter me en ook de
hagel heeft zijn statement gemaakt. Het is nu tijd voor natte sneeuw. De dikke
vlokken smelten voor mijn voeten en maken het pad koud, nat en glibberig. In de
verte gloort Muiden, daarboven dikke wolken met verse sneeuw. Sneeuw die wel
blijft liggen en zich kleeft aan mijn kleding, wenkbrauwen en het puntje van
mijn neus. Mijn toch al loensende rechteroog wordt nog meer getrokken naar de
vlokken op mijn neus. De blik vervaagt en de dansende vlokken voor mij werken hallucinerend.
Ik loop door, windje in de rug.
Net voorbij Muiden wordt het droog en loop ik enigszins
beschut achter riet van de Vecht. Alles is nat en koud dus ik besluit tot een
versnelling om toch wat warmer te worden. Het werkt, ik loop lekker de volgende
polder in richting het Naardermeer. Naar rechts en BAM! Wind, koude wind recht
op mijn bakkes, snijdende wind die dwars door mijn natte kleding gaat. Een
flauwe bocht brengt wat verlichting en zowaar wurmt de zon zich door de wolken.
Stukjes blauw. Links ligt als een spiegel het Naardermeer, rustig badend in de
winterzon. Ik loop door, ginds is de Vecht.
Kilometers lang voel ik niets, denk ik niets, mijn benen –
keurig in cadans – doen het werk. Totdat, na weer een kronkel, Weesp weer voor
me ligt. Koningsblauw water, onderbroken door een koppel eenden, aan de rand,
roerloos, een zilverreiger. De onstuimige elementen liggen ver achter me. Thuis
en de warme douche zijn binnen bereik. Nog één brug en dan… Verdomme nog
een venijnige bui. Twee rukwinden en ik ben thuis. Zeiknat.
Na het douchen zet ik mijn computer aan. Buiten schijnt de
zon en is het windstil. Perfect hardloopweer. Ik lees dat “daar” altijd de zon
schijnt omdat de Grote Leider het wil, omdat het Grote Leider het
verdient. Ik verdien blijkbaar de
geseling der element. Hatsjoe!
Abonneren op:
Posts (Atom)