In mijn militaire diensttijd verloor ik met een paar maten
een weddenschap. Het was laat, we waren dronken. Overmoedig. De tegenpartij was
dat ook, al hadden zij het voordeel dat zij de opdracht bepaalden. De opdracht
luidde: “Beklim het zwaarst beveiligde pand van de kazerne”. Het sanctus
sanctorum van de kazerne is het wapen- en munitiedepot. Een klein gebouw met
een puntdak dat midden op het terrein staat. ’s Nachts maakten gewapende bewakers
op ongeregelde tijden hun rondje om dit pand.
Rond middernacht rolden we naar onze kamers en pakten een
uurtje slaap. We stonden weer op, trokken camouflagepakken aan en schminkten
onze gezichten. We slopen richting het depot en wachtten tot het passeren van
de bewakers. Een keer, twee keer, een interval van ongeveer 10 minuten. Na de
derde keer klauterden we razendsnel het dak op. En omdat we in 1988 nog geen
selfies konden maken, kakten we gedrieën precies op de nok van het dak. Het was
volle maan.
De volgende ochtend zag iedereen tijdens het afmarcheren het
bewijs van onze verloren weddenschap. De helft van de soldaten sprak er schande
van, de andere helft lag in een deuk. Wij hielden wijselijk onze mond.
Dit was mijn laatste grote heiligschennis. Jammer, zo nu
blijkt. Want wat ben ik in de afgelopen 25 jaar op een hoop plekken geweest
waar ik me schandalig had kunnen onderscheiden. Ik had wereldwijd alle
journaals kunnen halen, had rechtbanken van binnen kunnen bekijken, misschien
had ik wel een felbegeerde ‘fatwa’ binnen kunnen slepen. Niets van dat al.
Ik wandelde licht geëmotioneerd rond de Gouden Tempel in
Amritsar terwijl ik ook stiekem tussen de badende Sikhs aan mijn gerief had
kunnen komen. Ook leuk: je piemel onder de Golden Rock in Myanmar leggen zodat
het net lijkt of…. De Taj Mahal durfde ik pas na lang aarzelen, heel
voorzichtig met een vinger aan te raken. Jaren later werd deze puur marmer tombe
gewoon keihard geswaffeld door een Nederlandse scholier. ‘Moonen’ naar de Berggorilla’s,
de Vogeltjesdans op de Killing Fields: alle kansen gemist, niet aan gedacht,
druk met foto’s. Ik vraag me nog vaak af: “waar was ik met mijn gedachten toen
ik die plekken bezocht?” Op een of andere manier slaat de creativiteit dood
wanneer je de highlights uit de Lonely Planet bezoekt.
Wat is het dan fijn om te zien dat de aanstormende jeugd die
creativiteit wèl
bezit, wèl
de kansen benut die je maar één keer in je leven krijgt. In het indrukwekkende
prachtige überheilige
Angkor Wat tempelcomplex lieten de zusjes Lindsey en Leslie Adams de broek van
hun forse billen glijden. Het verwassen slipje werd aan de neus van een Boeddhabeeld
gehangen en de fotoshoot kon beginnen. In adamskostuum werden ze betrapt,
bestraft en het land uit geknikkerd.
Ik kan mijn ogen maar niet van de foto van de zusjes
afhouden. Ze kijken alsof ze het nog steeds niet begrijpen, ze zijn uitgezet
maar hebben geen idee in welk land ze nu zijn. In de stoel bij de rechter zie
je Leslie denken of dit een moment is om een Sharon Stone act te doen.
Waar is Pol Pot wanneer je hem nodig hebt?
