dinsdag 18 oktober 2016

Opgetieft

Ik ben asociaal, een neuroot en een autist. En dat allemaal van het ergste soort. Gelukkig duurt het niet lang en komt het maar een paar keer per jaar voor. 

In de aanloop naar een hardloopwedstrijd ben ik niet te genieten, onaanspreekbaar en onuitstaanbaar. Nodeloos en nutteloos want een topper ben ik niet en een PR zit er al lang niet meer in. Niemand ligt wakker van mijn tijd:  vijf minuten sneller, tien minuten langzamer? Who cares? 

Soms denk ik zelf dat het belangrijk is maar ook dat komt niet vaak voor. Als dat wel zo was, zou ik meer en harder moeten trainen. En daar heb ik geen zin in. Ik loop voor mijn lol, ik loop om te ontspannen.  Daar merk je echter niets van wanneer je mij dus ziet, bijvoorbeeld voor zo’n halve marathon van Amsterdam.

Alsof het uitmaakt. Ik zet me zelf een weekje (vrijwel) droog, sla de donderdagborrel over en probeer gezond te eten. Verder pruts ik met mijn schoenen, gooi  vijf verschillende shirtjes en 3 broekjes op bed, leg mijn TomTom Cardio Runner voor de zoveelste keer aan de lader en poets nog een keer mijn zonnebril. Dit alles in schril contrast tot het huishouden en mijn sociale leven. Van beiden maak ik een potje. Ik hang, rust, pruts en rommel me door de laatste dagen.
Op de zondag eet en drink ik tegen de klippen op. Kokhalzend giet ik er een halve liter bietensap in en kauw amechtig op een banaan. Nog  maar een halve liter sportdrank. Weer pissen, meer drinken. Pielen met de schoenen en toch maar wisselen van shirt. Hoe laat is het eigenlijk? Pissen, mwoah, druppelen.

Met de loopmaten in de trein. Wel praten, niet luisteren, geen idee. In Amsterdam de laatste voorbereidingen en de sociale luiken gaan helemaal dicht. Ik knaag op zo’n gore energy-bar en knijp nog een gelletje leeg. Dit moet het doen.
Gedreutel en gehang in het startvak. Ik rek en strek wat lafjes,  vind vooral dat die idiote omroeper zijn bek moet houden en dat de muziek best uit mag. PANG! Ik ben weg, iedereen voor mij moet opsodemieteren. Dikke reet, aan de kant! Wandelen doe je maar in Nijmegen. Ik kom lekker op stoom. Loop in een roes en kan nog heerlijk versnellen in de laatste zes kilometer. Het Vondelpark gaat soepel  en  voor ik het weet loop ik in het Olympisch. Op de finish ben ik helemaal Zen.

Ik word 2099-ste. Ruim tweeduizend mensen zijn sneller. Who cares? Waarom zou je je daar druk om maken? Waarom?


Soepel

Stijf en keihard. Zo voelen mijn spieren na de laatste trainingsrondjes voor de halve marathon van Amsterdam. Moeizaam schuif ik door het huis en ik hijs me aan de trapleuning naar boven.  De hoogste tijd om Siets te appen. Siets kneedde me ook klaar voor de marathon van Rotterdam dus dit klusje kon ze ook wel klaren.  Gelukkig had ze tijd.

Donderdagavond zwoeg ik met zware benen en met gezonde tegenwind naar de sportschool waar Siets mijn benen weer soepel en glanzend maakt. Door de poortjes, naar de behandelkamer maar geen Siets. Geen Siets? Terwijl ik mijn agenda check wordt ik op de rug getikt. Ik kijk achterom maar zie niemand. “Hello? Ben jij Marc?”
Nu zie ik een klein Aziatisch vrouwtje. Niet echt Chinees, geen Japanse, misschien Kor… “Siets is verhinderd, ik ben Kim en ik ga jou masseren. Broek uit, daar liggen, hier handdoek.” Ik volg de aanwijzingen gedwee.

Ze glimlacht, knakt haar ranke vingertjes en pakt een spier in mijn bovenbeen. Houdt het vast, vast en knijpt. Ik krimp, geef geen kick, de tranen springen in mijn ogen.  Ze verplaatst haar tentakels een paar centimeter; aaah, weer een paar centimeter: aaaaah! Ik wil wat zeggen maar het lukt me niet, geluidloos jankend onderga ik haar behandeling.

Precies op het moment dat ik denk dat ik nooit meer zal kunnen lopen, verzacht ze haar grip en masseert liefdevol mijn hamstrings. Ze begint zowaar een praatje. “Dus jij loopt hard? En je hebt een blog?” Enthousiast knik ik. Weer die grip; aaaah! “Niet iedereen vind jouw blog leuk, er zijn mensen, er is iemand…” En weer een kneepje er bij. Er komt geen geluid uit mijn keel. Kim uit Kor? Ik hef beide handen en schud met mijn hoofd om te laten blijken dat ik het bericht begrijp. Ze knikt en laat langzaam los, langzaam los, lossss. Alsof er niets gebeurd is, vervolgt ze haar praatje terwijl ze sensueel mijn onwillige kuitspier en stramme achillespees streelt en stimuleert. “Dus je werkt bij de Volksbank?” Ik stamel iets van “euh ja, nou nee want technisch zit het zo met labels, euh..”

“Wij in de Volksrepubliek houden van volksbanken”,  vervolgt ze, “Volksbank is goed onze mensen. Mensen hebben nog geen geld maar volksbank is er al wel voor mensen. Nee, niet voor de grote leider, die heeft een eigen bank. In Zwitserland want – zo zegt hij – waar goede Emmentaler is voor mij, zijn ook goede banken voor mij. Hij zegt ook dat Volksbank mensen goede mensen zijn, mensen die hem niet beschimpen.” Ze knijpt nog één keer keihard in mijn kuit. 
Ik snap het. Soepeltjes.


maandag 10 oktober 2016

Verbonden

De reactie uit de Democratische Volksrepubliek liet niet lang op zich wachten. Reeds deze ochtend ontving ik een officiële reactie van een hoge functionaris van het Ministerie Dat Daar Over Gaat (DDOG). Het volk en de Leider verheugen zich op onze komst. Honderden vrijwilligers zijn naar de hoofdstad gekomen om te helpen met de voorbereidingen. Ze doen er alles aan om ons een fantastische tijd te bezorgen.

Ook ‘hadden ze pijn in hun noppen’(sic) met mijn Rimpelingen blog (hun versie van Google Translate vertaalt nog beroerder dan de onze). Ze zijn dus zeer in hun nopjes met mijn blog initiatief. In de Generale Staf en op het Ministerie DDOG was zelfs besmuikt gelachen om de naam ‘Rimpelingen’. De olijkerds veroorzaken zelf namelijk ook wel eens een rimpeling in diplomatieke betrekkingen. Om maar niet te spreken over de rimpelingen die een bom in de Japanse Zee teweeg brengt. Kortom: we hebben elkaar gevonden. 
De Rimpelingen zijn versmolten.


Ik heb de Functionaris van het Ministerie Dat Daar (Nu Nog) Over Gaat hartelijk bedankt en de wens uitgesproken over een half jaar samen het glas te heffen. Ik kreeg een auto reply: “Unfortunately…”


zondag 9 oktober 2016

Het begin

“Die gast is knettergek”, dacht ik nadat ik op de link had geklikt die mijn vriend en collega Bart mij stuurde.  Een onschuldige Tweet met een link met de kracht van een Koreaanse waterstofbom.

Je kent het wel: snode plannen aan de toog van het café of op maandag bij de koffieautomaat.  Bart en ik maken ze ook regelmatig. Dagdromen bij sterke verhalen of mooie reiservaringen.  We doen het graag want Bart en ik delen onze passie voor reizen, vreemde culturen en voor hardlopen.  Tot voor kort bleef het bij het delen van verhalen en het delen van de rekening na weer een avond pils happen.

Ons koffieautomaten gesprek na mijn eerste echte marathon (jl. april in Rotterdam), leek ook weer zo’n vrijblijvend gesprek met de vage afspraak dat we samen ‘ergens’ ook eens een marathon moesten lopen. Nee, niet in Amsterdam, Berlijn of New York!  Dat is voor de massa,  dat is voor de hen zonder fantasie of creativiteit. Te hip ook.
Groenland, Kisumu en Tokyo passeerden de revue maar het olympische vuurtje kregen we niet aan. We gingen uit elkaar zoals zo vaak: “Ja gaaf, gaan we doen! Zeker!”

Een paar weken later, zomaar op een vroege avond zie ik een bericht van Bart op mijn Twitter tijdlijn. “Hey @MBoomo is dit wat?” gevolgd door zo’n ellenlange url. Het enige dat leesbaar en herkenbaar was in de url was de naam ‘Shanghai’. Ik besloot niet op de url te klikken en vond Bart even een saaie lul wiens fantasie niet verder reikte dan een grote stad in smerig China. Later op die avond won de nieuwsgierigheid het van de irritatie en klikte ik op de link.

Shanghai was slechts het letterlijke en figuurlijke opstapje naar Pyongyang in de Democratische Republiek Noord-Korea.  Daar organiseren ze op 9 april 2017 een hele en halve marathon waar ook een handjevol buitenlanders welkom zijn.


“Die gast is knettergek”, dacht ik maar tegelijk wist ik het. Wij gaan hardlopen in Noord Korea.