vrijdag 19 mei 2017

Mijn Truman Show


Lieve mensen, ik moet jullie teleurstellen: de grap is voorbij. Ik heb hem door en ik trek mijn conclusies. Noord Korea bestaat niet en Pyongyang is slechts een filmset.

Ik waardeer jullie samenwerking om mij het mooiste pseudo-avontuur van mijn leven te bezorgen. Ik vermoed dat kosten noch moeite gespaard zijn maar jullie hebben buiten mijn analytische vermogens gerekend. De foto’s spreken boekdelen. Wat is er gebeurd?

Enkele jaren geleden zijn mijn social media accounts gehackt. Vanaf dat moment werden mijn tijdlijnen geïnjecteerd met berichten over hardlopen, reizen, politiek en speciale aanbiedingen van luchtvaartmaatschappijen.  Tegelijk doken er in mijn omgeving mensen op die mij plotseling heel aardig bleken te vinden. Langzaam maar zeker trad ik buiten mijn regelmatige leventje en gleed in een soort parallel universum. Een universum met Pyongyang als hoofdstad en ‘vriend’ Bart als ambassadeur.

Met open ogen en transcendente toewijding trapte ik er in. Ik reserveerde, betaalde en vloog uiteindelijk naar Beijing om van daaruit verder te reizen naar… Ja, naar wat eigenlijk?

Het begon al bij het vliegveld van Beijing. Buiten (waarom niet gewoon binnen?) ontving ik een soort label waarmee ik razendsnel de verplichtingen voor vertrek kon regelen. Binnen no time stonden we bij een verder verlaten gate in een verlaten hal in een hoek van het grote internationale vliegveld van de Chinese hoofdstad. Nergens de allure of hectiek van een internationaal knooppunt. Slechts stilte.

Tijdens de vlucht heb ik niet goed opgelet. Waarschijnlijk heeft ons toestel een paar rondjes boven Noord China gemaakt en is vervolgens geland op een lokaal vliegveld ergens in de buurt van Harbin. Vanaf dat spookvliegveld werden we vervoerd naar een van de vele lege bouwprojecten in China. Onze ghost town werd Pyongyang genoemd. Om de aandacht van het landschap af te leiden, overspoelde onze bloedmooie  ‘Koreaanse’ gids on s met volbloed propaganda. Het begon zowaar allemaal op het Korea te lijken dat ik kende van mijn vervuilde tijdlijnen op social.

Pyongyang schijnt 3 miljoen inwoners te hebben. Los van het stadion heb ik er in vier dagen nog geen duizend gezien. Iedereen schijnt in de enorme appartementencomplexen te wonen. Maar op geen van de tienduizenden balkons heb ik een waslijntje, onderbroek, handdoek, vogelkooi of plantenbak gezien. Evenmin zag ik mensen op de balkons of achter de ramen. Er rookte geen schoorsteen en ik heb kind noch kuiken gezien.
De Noordkoreaan werkt 6 dagen, 48 uur maar waar dan? Een handjevol kleine winkeltjes, geen kantoren, geen slager, geen bakker. Verzekeringsmaatschappij, een TelCo, banken, advocatenkantoren, ziekenhuizen, kleine bedrijfjes: niets van dat al. Ja, een paar smerig dampende fabrieken en een station. Maar daar werken toch geen miljoen mensen? Ik kon en ik mocht het allemaal niet checken. Was het karton? Optical illusion?

Van 60.000 ‘Noordkoreanen’ weet ik wel wat ze voor werk hebben. Die zitten elke dag in het grote stadion. Ze krijgen een pakje of een jurkje aan en gaan klappen en juichen. Iedere dag, bij ieder evenement. Het publiek dat namelijk op vrijdagavond uit het stadion stroomde na een internationale voetbalwedstrijd (waarvan ik de uitslag nergens op het internet terug heb kunnen vinden), was precies het zelfde als het publiek dat op zondag in het stadion zat.

Tweeëntwintig miljoen mensen die nergens wonen, nergens werken, nergens boodschappen doen en nergens iets van entertainment opzoeken. Genoeg hebben aan vijf bussen en twee metrolijnen. Maar wel heel gelukkig zijn en een leger op de been brengen van 5 miljoen manschappen. In een land dat niets exporteert en waar nog geen 25.000 buitenlanders per jaar binnenkomen. Ergens schijnen duizenden tanks, kanonnen en vliegtuigen te staan. Niemand heeft ze ooit gezien. Hun grote leider zoekt zijn onderdanen, leger en fabrieken ook. Daarom zie je hem steevast met een verrekijker. Een verrekijker waarmee hij nog nooit iets gezien heeft. Bestaat die grote leider wel of is het een verzinsel van Dennis Rodman na een bezoekje aan de bierbrouwerij van Noord Korea?

Ook raar: mijn goede vriend en collega Bart heb ik nooit meer gezien. Op het werk kent niemand hem. Wat volgens mij zijn bureau was, is een lege flexplek. In zijn huis woont een onbekend gezinnetje. Geen Bart.

Wat ik wel kut vind, is dat Donald Trump ook gelooft dat Noord Korea bestaat. Waar landen straks zijn raketten, waar valt zijn bom en wie is die dikke gast met dat rare kapsel met wie hij straks ‘onderhandelt’?

Ik zie een spiegelende schuifpui voor me. Daar achter zijn jullie. Jullie zien mij tikken en zien hoe ik mijn biertje drink en een dikke joint bouw. Die rook ik op, neem een aanloop en dender door de schuifpui. Tot straks