Licht bezweet beweeg ik me tussen de mensen. Als een Indiër
die een onduidelijk antwoord geeft, beweeg
ik mijn hoofd ritmisch van links naar rechts, malende kaken en een holle blik,
starend naar het oneindige. Ik loop heen en weer, loop rondjes, soms langzaam
en soms snel. Drinken, ik moet drinken! Gelukkig heb ik een flesje water in
mijn hand. Slokje. Om mij heen felle kleuren, verderop de stampende beats. De
man achter de knoppen zweept mensen op, velen laten zich meevoeren maar ik
sluit me af. Ben even niet bereikbaar.
Het laatste kwartier voor de start van een hardloopwedstrijd
is verschrikkelijk. Een cumulatie van stress en onzekerheid over het naderende
onheil.
Het hele jaar train ik lekker ontspannen, door fanatiek te rennen
kom ik zelfs tot rust. Deze ontspanning wordt echter volledig gecompenseerd
door de dagen van stress voorafgaand aan een onschuldig wedstrijdje. Ik
verander in een control freak. Ik schaf drie nieuwe shirtjes aan, voor ieder
weertype een. Flauwekul sportdrankjes? Ik
koop ze. Ieder steentje, elk vuiltje wordt uit de schoenzool gepeuterd en
angstvallig houd ik de weegschaal in de gaten.
Op de ochtend van de wedstrijd ben ik helemaal niet te
genieten. Zwijgend verwerk ik mijn
voedsel en grote hoeveelheden drank. Moet zeker drie keer pissen en twee keer
lafjes kakken. Nadat ik tig keer mijn
spullen heb gecontroleerd, vertrek ik richting start en finish. Zwijgend, er
kan geen lachje af.
Ik maak me klaar voor de wedstrijd. Gasten die een
goedbedoeld praatje willen maken, stomp ik het liefst tussen de ogen. Drinken.
Nog maar een keer pissen. Rennen en rekken en langzaam naar de starten.
Wachten, drinken, rekken en staren. Weten dat het pijn gaat doen, weten dat
over een uur het lichaam gaat protesteren, dat je dorst hebt maar dat je door
moet. Ik verklaar mezelf voor gek. Waarom die ambitie? Voor wie doe je dit?
Aandacht, waardering? Ik vind mezelf zo’n typische lul die zo nodig moet. “Ga
gewoon lekker lopen”, zeg ik tegen mezelf. De starter telt af, drie, twee, een,
PANG!
De adrenaline knalt er in. Als een speer schiet ik er
vandoor en passeer de eerste mensen. “Opgetieft! Aan de kant met je dikke reet.”
Nog binnen de kilometer giert de hartslag in mijn keel, dit houd ik niet vol.
Ik dwing mezelf tot kalmte. “Rustig aan, tempo hoog en vergeet alles om je
heen. Kies de korte lijn, rustig adem halen, rustig, RUSTIG VERDOMME!” Ik vind
mijn ritme maar waak ervoor niet te verslappen. Een maatje zoeken met een
lekker tempo. Dat lukt en de vijf kilometer is in zicht. Een blik op mijn
horloge leert dat het snel gaat. Niks “gewoon lekker lopen”, misschien zit er
wel een PR-etje in. Aanzetten maar meteen de twijfel. Ik moet nog ver, loop ik
mezelf niet over te kop? Consolideren, versnellen? Ik weet het niet en vloek.
Sneller dan maar.
Bij kilometer 8 gaat het pijn doen. Een bocht en ik krijg de
wind vol op de kop. Stom, de goede tussentijd had natuurlijk alles te maken met
‘wind mee’. Dat moet ik nu bekopen. Zware kilometers volgen met wind en stof
vermengt met zomerse pollen. Ik kuch, ik rochel, spugen gaat niet meer. Waar is
de waterpost?
11 kilometer: mijn schouders, kont en kuiten doen pijn maar
ik verbijt het. Ginds is de waterpost, even versnellen. Het meisje duwt een
gammel plastic bekertje in mijn hand. Ik knijp te hard en het koele water
stroomt via mijn hand in mijn schoen. Het restantje op de bodem van het
bekertje is net genoeg om mijn kurkdroge lippen te bevochtigen. Toch geeft het een druppeltje extra energie. Nog drie
kilometer. “Klein kwartiertje”, mompel ik tegen mezelf. Het is sowieso de fase
dat ik tegen mezelf begin te praten. Een fase waarin ik mezelf weinig
complimenten geef. Wanneer ik mijzelf slappe wijvenbenen verwijt, reageren mijn
bovenbenen met een staking.
Deze wordt door mij met een pijnlijk tussensprintje
doorbroken.
Nog een kilometer.
Ik ben uit de ketting en zet nog een keer aan. Altijd weer
het zelfde liedje: een eindsprint van een kilometer is veel te lang! Nog 500
meter en mijn hart en longen staan op exploderen. “Bitte, zweite Luft!” roep ik
tegen mezelf. Het publiek aan de kant lacht. Ik niet. Vaag zie ik in de verte
de klok. Wordt het een PR? Ik pers er nog een allerlaatste sprintje uit maar
bedenk dat ik ook wel een beetje mooi op de finishfoto wil komen. Mijn vingers worstelen
zich door de dunne natte slierten op mijn hoofd, mijn mondhoeken vechten zich
omhoog richting een soort van lach, moeizaam til ik mijn armen op. Het is
volbracht. De camera klikt. De tijd staat vast.
Volgende keer weer.