vrijdag 26 juni 2015

Doodloper

Licht bezweet beweeg ik me tussen de mensen. Als een Indiër die een onduidelijk antwoord geeft,  beweeg ik mijn hoofd ritmisch van links naar rechts, malende kaken en een holle blik, starend naar het oneindige. Ik loop heen en weer, loop rondjes, soms langzaam en soms snel. Drinken, ik moet drinken! Gelukkig heb ik een flesje water in mijn hand. Slokje. Om mij heen felle kleuren, verderop de stampende beats. De man achter de knoppen zweept mensen op, velen laten zich meevoeren maar ik sluit me af. Ben even niet bereikbaar.

Het laatste kwartier voor de start van een hardloopwedstrijd is verschrikkelijk. Een cumulatie van stress en onzekerheid over het naderende onheil.

Het hele jaar train ik lekker ontspannen, door fanatiek te rennen kom ik zelfs tot rust. Deze ontspanning wordt echter volledig gecompenseerd door de dagen van stress voorafgaand aan een onschuldig wedstrijdje. Ik verander in een control freak. Ik schaf drie nieuwe shirtjes aan, voor ieder weertype een.  Flauwekul sportdrankjes? Ik koop ze. Ieder steentje, elk vuiltje wordt uit de schoenzool gepeuterd en angstvallig houd ik de weegschaal in de gaten.

Op de ochtend van de wedstrijd ben ik helemaal niet te genieten.  Zwijgend verwerk ik mijn voedsel en grote hoeveelheden drank. Moet zeker drie keer pissen en twee keer lafjes kakken.  Nadat ik tig keer mijn spullen heb gecontroleerd, vertrek ik richting start en finish. Zwijgend, er kan geen lachje af.

Ik maak me klaar voor de wedstrijd. Gasten die een goedbedoeld praatje willen maken, stomp ik het liefst tussen de ogen. Drinken. Nog maar een keer pissen. Rennen en rekken en langzaam naar de starten. Wachten, drinken, rekken en staren. Weten dat het pijn gaat doen, weten dat over een uur het lichaam gaat protesteren, dat je dorst hebt maar dat je door moet. Ik verklaar mezelf voor gek. Waarom die ambitie? Voor wie doe je dit? Aandacht, waardering? Ik vind mezelf zo’n typische lul die zo nodig moet. “Ga gewoon lekker lopen”, zeg ik tegen mezelf. De starter telt af, drie, twee, een, PANG!
De adrenaline knalt er in. Als een speer schiet ik er vandoor en passeer de eerste mensen. “Opgetieft! Aan de kant met je dikke reet.” Nog binnen de kilometer giert de hartslag in mijn keel, dit houd ik niet vol. Ik dwing mezelf tot kalmte. “Rustig aan, tempo hoog en vergeet alles om je heen. Kies de korte lijn, rustig adem halen, rustig, RUSTIG VERDOMME!” Ik vind mijn ritme maar waak ervoor niet te verslappen. Een maatje zoeken met een lekker tempo. Dat lukt en de vijf kilometer is in zicht. Een blik op mijn horloge leert dat het snel gaat. Niks “gewoon lekker lopen”, misschien zit er wel een PR-etje in. Aanzetten maar meteen de twijfel. Ik moet nog ver, loop ik mezelf niet over te kop? Consolideren, versnellen? Ik weet het niet en vloek. Sneller dan maar.

Bij kilometer 8 gaat het pijn doen. Een bocht en ik krijg de wind vol op de kop. Stom, de goede tussentijd had natuurlijk alles te maken met ‘wind mee’. Dat moet ik nu bekopen. Zware kilometers volgen met wind en stof vermengt met zomerse pollen. Ik kuch, ik rochel, spugen gaat niet meer. Waar is de waterpost?
11 kilometer: mijn schouders, kont en kuiten doen pijn maar ik verbijt het. Ginds is de waterpost, even versnellen. Het meisje duwt een gammel plastic bekertje in mijn hand. Ik knijp te hard en het koele water stroomt via mijn hand in mijn schoen. Het restantje op de bodem van het bekertje is net genoeg om mijn kurkdroge lippen te bevochtigen.  Toch geeft het  een druppeltje extra energie. Nog drie kilometer. “Klein kwartiertje”, mompel ik tegen mezelf. Het is sowieso de fase dat ik tegen mezelf begin te praten. Een fase waarin ik mezelf weinig complimenten geef.  Wanneer ik mijzelf slappe wijvenbenen verwijt, reageren mijn bovenbenen met een staking. 
Deze wordt  door mij met een pijnlijk tussensprintje 
doorbroken. Nog een kilometer.

Ik ben uit de ketting en zet nog een keer aan. Altijd weer het zelfde liedje: een eindsprint van een kilometer is veel te lang! Nog 500 meter en mijn hart en longen staan op exploderen. “Bitte, zweite Luft!” roep ik tegen mezelf. Het publiek aan de kant lacht. Ik niet. Vaag zie ik in de verte de klok. Wordt het een PR? Ik pers er nog een allerlaatste sprintje uit maar bedenk dat ik ook wel een beetje mooi op de finishfoto wil komen. Mijn vingers worstelen zich door de dunne natte slierten op mijn hoofd, mijn mondhoeken vechten zich omhoog richting een soort van lach, moeizaam til ik mijn armen op. Het is volbracht. De camera klikt. De tijd staat vast.


Volgende keer weer. 

maandag 15 juni 2015

Pissebedden en mierenneukers



De krant, ik ben er mee opgegroeid. De krant, in de 20ste eeuw was hij onmisbaar voor mij. De krant, ik lees hem nog steeds al ben ik voor een groot deel wel overgestapt naar de digitale versie. De rol van unieke nieuwsbron heeft de krant voor mij al lang niet meer. En hoewel de liefde nog steeds groot is, weet ik dat ik bij leven afscheid ga nemen van dit papieren medium. 

Het nieuws. Het nieuws blijf ik opslurpen. Gulzig uit alle media die mij ter beschikking staan. Dat verandert niet. En toch, er vallen er slachtoffers in het nieuwe mediageweld. De ‘Speurdertjes’ verdwenen al. ook de hilarische contactadvertenties zijn een stille dood gestorven. De volgende slachtoffers zijn de ‘Brievenschrijvers’. Betweters, moraalridders en aandachtshoeren: allemaal hadden ze hun hoekje in hun favoriete krant. Maar de krant moet ze niet meer en de aandacht wordt verdeeld onder miljoenen Twitteraars, Facebookers en bloggers. 

De Telegraaf heeft zuur, xenofoob en analfabeet Wakker Nederland al naar de ‘Reacties’ verbannen. Daar vragen ze zich vooral af ‘in welk land we leven?’ en geven Wouter Bos van alles de schuld. (Is je wel eens opgevallen dat Telegraaf lezers altijd twee PvdA leiders achterlopen wanneer het om de schuldvraag van alles gaat? Nu krijgt Wouter de schuld, in Wouter’s tijd was Wim Kok de kwaaie pier en toen Wim de scepter zwaaide, was Joop den Uyl de architect van alle ellende die ons Vaderland overspoelde). Wanneer ik de voornemens van deze reaguurders mag geloven, vertrekken ze binnenkort met een oude sok vol geld naar een buitenland waar ze geen last hebben van De Belastingdienst, stomme regels, banken, Moslims, socialisten, Joop/Wim/Wouter/Diederik, zakkenvullers, graaiers, Hoge Heren, een klote zorgsysteem, ondeugdelijke scholen, vastzittend verkeer, hoge boetes, Zwarte Piet critici en heel slecht weer. Turkije wordt wel eens genoemd als alternatief…

Aan de andere kant van het spectrum verdwijnt de fijnbesnaarde, scherpe, moraliserende pen van de Volkskrant Brievenschrijver. Ik kan me goed voorstellen dat daar op de redactie nog handgeschreven of getypte brieven met persoonlijk briefhoofd op handgeschept papier binnenkomen. Geen idee van de 21ste eeuw maar wel even pedant de verlovingsdatum van Wim Kan en Corry Vonk corrigeren of de tekst van een lullig kinderliedje uit 1929 uitschrijven (“mijn vader zong dat namelijk altijd zachtjes terwijl mijn moeder zijn vlinderdas knoopte en er een liefdevol klapje op gaf”). Gewoon lekker voorbij gaan aan de humanitaire ramp die Ebola in West-Afrika veroorzaakt en de redacteur er fijntjes op wijzen dat het buurland niet Guinee Bissau is maar Equatoriaal-Guinea. “Who gives a fuck? People are dying! Verdomde mierenneuker!”

Wat zal ik ze missen. Wat zal ik Gerard H. Peeters uit De Heurne missen. Hij betrapte de lanterfantende lamzakken van de Volkskrant ‘Sir Edmund’ redactie op een ongelooflijke stomme blunder. Eentje die de hele dierenwereld op zijn kop zou zetten. Eentje die – als er niet tijdig wordt ingegrepen – de bijl aan de wortel van de Darwin’s theorie is. Eentje die zonder correctie een gezellige pubquiz kan doen ontaarden in een grimmige vechtpartij. Een dikke fail die het schaamrood op de kaken van iedere kreeft doet verschijnen. 

“In uw bericht (…) worden pissebedden aangeduid als insecten. Dat is onjuist. Het zijn kreeftachtigen.” Gerard Peeters heeft gesproken. Wij loven de Heer.

vrijdag 5 juni 2015

Seks in de Supermarkt

Van palende paters of een porno pastoor kijken ze in het Zuiden des Lands nauwelijks meer op. Een enkeling zal hooguit wat ongemakkelijk met zijn billen over zijn stoel schuiven.  Deze misstanden zijn  feitelijk al een tijdje onder het Limburgse tapijt geveegd.

In Maasbree echter, daar werd onlangs de open zenuw van die gezellige katholieke intimiteit weer eventjes blootgelegd. Nee, niet door een reïncarnatie van bisschop Gijssen of een vieze frater. De gemeenschap werd opgeschrikt door het neerstrijken van de volgelingen van “De Seksrabbijn”. De lange Roomse rokken zijn vervangen door wapperende zwarte jassen en dito pijpenkrullen. De tocht door de wereldwijde woestijn had hen via Zimbabwe en Texel in het plaatselijke morsige bungalowpark gebracht.
Een “Seksrabbijn”: ik had er nog nooit van gehoord maar het bekte wel lekker. Ik stelde me een jonge, nog niet uitgedijde Leon de Winter voor, mijn fantasie sloeg al een beetje hol. “Maasbreese moeders, houd je dochters thuis!” Tot mijn grote teleurstelling bleek de Seksrabbijn een viezige, magere oude man te zijn. Wanneer ik in de spiegel kijk, concludeer ik dat oud niet noodzakelijk lelijk hoeft te zijn. Kijk ook maar eens naar Sean Connery of Onno Hoes. Maar deze rabbijn was echt oud en vies. Hij erkent dat ook ruiterlijk en voegt daaraan toe dat door prostaatproblemen zijn ‘lust’ al jaren verdwenen was. Deze gedachte en zijn foto deden mijn lust ook verdwijnen. Wat bleef hangen (!) was het beeld van een schraal besneden lul.

De veronderstelde improductiviteit van de Rabbi had blijkbaar geen invloed op de vruchtbaarheid van zijn volgelingen. Met een gemiddelde kinderschaar van 10 per gezin moet het een vrolijke luidruchtige bedoeling zijn in het aftandse vakantieparkje.  Verder hoor je het kreunen van de vrouwen als gevolg van weer een conceptie of dragen van de volgende worp.  De mannen bestuderen ijverig de Thora en prevelen hun gebeden.  Het zwartbonte gezelschap wekt verbazing en wrevel bij de lokale bevolking.

Het orale verlengstuk van de SeksRabbijn is een beetje verbaasd over de onrust. In keurig woordvoerdersjargon legt hij de intenties van de ijverige volgelingen uit en schuift en passant de schuld in de schoenen van Maasbreeërs (heten ze zo?).  De eenvoudige dorpelingen waren “nog niet zo gewend” aan de gewoonten van de bezoekers. Zo bespeurde hij een wat starre houding van de dorpelingen wanneer zij zich geconfronteerd zagen met een vroom biddende Jood in de supermarkt. In de supermarkt!

Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan mijn tijd als medewerker in de dorpssupermarkt van ome Harry. Ome Harry en tante Diny runden een geweldig lopende supermarkt, waar ik gedurende mijn hele middelbare schooltijd werkte. Fantastische tijd. Een supermarkt was in die tijd ook een soort sociale ontmoetingsplaats: er werd gekletst, gelachen, gedeeld en veel verkocht. Daar zorgen ome Harry en tante Diny wel voor. Ik sta bij de groente-afdeling, help klanten en maak een praatje in lokaal dialect. Plots komen er zeven orthodoxe volgelingen van onze Seksrabbijn binnen. Ze gooien wat blikken kippensoep, een zak zuurkool en een doos Matzes in hun karretje en plots – ergens tussen de melk en de kindervoeding – houden ze halt. Oude boeken en indrukwekkende rollen komen tevoorschijn. Wiegend staan ze voor het schap. Bidden ze? Klagen ze?  Niemand die het weet. Ome Harry dribbelt naar  me toe, duidelijk nerveus. “Niet kosher!”, sis  ik. Harry heeft geen idee waar ik het over heb. Achter het zevental ontstaat een rij huisvrouwen die op jacht zijn naar de varkenslapjes die in de aanbieding zijn.  De zeven wiegen, de rest schudt.  Niemand die het weet, ook  boeken, rollen en boodschappenlijstjes bieden geen uitsluitsel. Ik knipper met mijn ogen.  Ze zijn weg.


Wie is raar?