zaterdag 25 april 2015

Blur

Vroeger deed het er toe: Ajax of Feyenoord, punker of kakker, links of rechts, Beatles of the Stones. Het gaf je een smoel, je paste in een hokje en je kon de ander ongegeneerd haten of met woorden bestrijden. Niet dat het veel uitmaakte maar toen was het blijkbaar heel belangrijk.

Wat is het dan fijn om niet meer hoeven te kiezen. Lekker zwalken tussen meningen, venijnig uithalen naar die ander om ze vervolgens de hemel of het graf in te prijzen. Je stemming als richtsnoer met een bescheiden moreel kompas op de achtergrond. Zigzaggend tussen opinies met een wanhopige meningenpolitie op de hielen.

Tussen de Beatles en the Stones wilde ik nog wel kiezen. De oppervlakkige, glibberige popmuziek van Mick en zijn vrienden kunnen me niet bekoren.  Het pleit ook niet voor ze dat ze bijna allemaal nog min of meer in leven zijn. Ik ben Sgt Pepper met een Revolver op Magic Mystery Tour. Prachtig klassiek Engels met een vette saus van peyote en hasj uit de Hindu Kush. Trippend op een Mexicaanse cactus, loom ontwaken in India waar George’s gitaar zachtjes huilt.

Later werd het lastiger. De media dwongen mij te kiezen tussen Blur en Oasis. In Engeland mocht je niet van beide houden. Kiezen: ook met het pistool op mijn borst kon ik het niet. Ik houd van Liam en Noel, van hun hartverscheurende stemmen, hun rauwe werkelijkheid, zwarte nagels die over het schoolbord krassen. Hun gecultiveerde onmogelijke gedrag negeer ik.  Damon,  Graham en hun makkers nemen mij mee de wereld over. Zachtjes, dromend, zwevend met keurig geknipte nagels. Muziek die ik wil omarmen.


Kiezen? Fuck it! Ik zigzag tussen beiden maar nu sta ik even stil. Stil bij het comeback album van Blur. The Magic Whip is weer zo’n ervaring met een psychedelische schoonheid. Eentje die de wereld stil zet en mij laat draaien. Ik dacht dat ik het niet meer kon (of mocht) maar ik geniet weer sans gêne van de ijscoman. Damon verwoordt het goed, ik luisterde en I thought I was a Spaceman.


dinsdag 21 april 2015

Afzuigende werking

In het dorp van mijn jeugd waren geen minderheden. Iedereen was Rooms-Katholiek, roomblank en heteroseksueel. Overzichtelijk en xenofoob. Op zondag in de kerk werd naastenliefde gepredikt, naastenliefde die vooral gold voor de eigen kleur en eigen buurt. De rest werd keurig afgekocht door een forse bijdrage in het collectemandje. Als kind vond ik het prettig maar al snel werd het beklemmend, eng en voorspelbaar. Ik vertrok, zonder wrok.

Er kwam kleur in mijn leven, kleur om mijn bord en er kwam kleur in Nederland. Kleur die nieuwsgierig maakt, kleur die uitdaagt, kleur die vernieuwt. Helaas moeten al die kleuren nog steeds opboksen tegen de 50 tinten grijs die denken dat Nederland terug moet naar de jaren 50 maar dan in Vinex stijl. Naar grauwe eenvormigheid met rolluiken, achter een potdichte grens.  Klagend over alles,  bang voor iedereen die wel het geluk zoekt.

Na het sporten zat ik in de sauna en mijmerde wat over mijn aanstaande vakantie in Zuid Italië. Met een klik ging de deur open en twee jongens namen naast mij plaats. Hele mooie jongens. Ze gingen geanimeerd met elkaar in gesprek. Zowel de taal als hun uiterlijk kon ik niet direct duiden. Deductie bracht me ergens in de zuidelijke Sahara. Ze kwamen uit Eritrea, gevlucht voor armoede en een smerige dictatuur. Vrienden, familie en ouders; alles achtergelaten. Gezworven door het onmetelijke Soedan, voor veel te veel geld door de Libische woestijn gebracht en eindeloos moeten wachten in een goor pand ergens aan de kust. Ze zijn christenen in een gebied waar IS langzaam maar zeker de overhand krijgt (enkele maanden later worden 21 christenen door IS onthoofd). Ondertussen dromen ze van Zuid Italië.

Met een gammel bootje bereiken ze Sicilië. Zij wel. Ze bereiken Italië, Frankrijk en Nederland. BAM detentie! Ze ondergaan het gênante proces en mogen blijven. Ze hebben niemand, kennen niemand en belanden in Muiden en Weesp. Ze sloven zich uit, maken zich mooi en leren Nederlands. Huilend bellen ze hun moeders. Zij wel.

De beelden van verdronkenen, de kanslozen, de hulpelozen. Ze gaan de wereld over. Een meisje in een vrolijk rokje, dood, drijvend in het blauwe water van de Middellandse Zee.  Een man op zijn skai tweezitter ziet het, leest het en roept: “Gelukszoekers”. De meneer van de VVD vindt dat deze mensen veel beter het geluk in hun eigen regio kunnen zoeken. En wanneer je de drenkeling een reddingsboei toewerpt dit een ‘aanzuigende werking’ heeft. Beide mannen zijn hun leven lang te laf geweest om het geluk te zoeken en een aanzuigende werking hebben ze ook nog nooit gehad.


Ik dommel even weg en mijn dromen vermengen zich met het gebabbel van 2-Vandaag op de achtergrond. Bang en Wakker Nederland verzamelt zich in de provincie Groningen waar de grond beeft. Slochteren, buizen en schachten maar gas wordt niet meer gezogen. Iemand zet de schakelaar om. De afzuigende werking is begonnen. Xenofoob NL verdwijnt in het Rotliegendes, we kunnen Nederland opnieuw inkleuren.

dinsdag 14 april 2015

KLF

Wanneer mijn trouwe lezers en actieve gluurders de titel van deze bijdrage lezen, weet ik dat er drie stromen ontstaan. 
De jonkies die geen idee hebben waar het hier over gaat, die bedenkelijk fronsen wanneer ik "The Justified Ancients of Mumu" zeg. De tweede groep maakt zich haastig uit te voeten omdat ze bang zijn met dode schapen en/of slijptollen aangevallen te worden. Maar de derde groep..., de derde groep bijt zich vast in het scherm. "KLF, natuurlijk the KLF! 3AM Eternal! Ik was ze bijna vergeten." Deze reactie wordt meestal vergezeld door krampachtig headbangen en ongecontroleerd air guitar spelen.

De doorbijters uit de bovengenoemde eerste en tweede groep denken wellicht te maken te hebben met een hardrock groep van Anvil-achtige proporties. Mis! Het was hard maar geen rock. Het was acid maar geen dance. Het was een allegaartje maar het was geil. Geil en compleet over te top. Puristen spraken er afschuw van en de jongens namen zichzelf absoluut niet serieus. Bij elke kritiek zwol de dikke middelvinger verder aan en reikten de verkoopcijfers tot in de hemel. En ik vond het fantastisch: Edelkitch der Edelkitch. Terwijl ik dit schrijf knetteren de jongens samen met Tammy Wynette uit de laptop naast me. We gelooft dit?

Omdat deze reeks colums over nu en later gaat, over mijn jeugd en ook een beetje over het einde. Kan ik jullie hier iets verklappen: ik ga niet dood ik neem The Last Train to Trancentral!

Nu kan ik nog wel even doorgaan met mijn lofzang maar dat heeft iemand voor mij al gedaan. Lees de ode aan KLF door Klaas Leussink op http://benchwarmers.nl/the-klf/ 
Hier alvast een opwarmertje:

"En kom op: wie verzint het, en krijgt het voor elkaar, om Tammy Wynette – een niet onverdienstelijk Amerikaanse countryster – over de sample van een klingelende spoorwegovergang te laten zingen over twee gasten die in een ijscowagen naar het land van Mu Mu reizen? En wie treedt daarna met eerder genoemde Tammy op, compleet verkleed als softijsje? Wie verzint het om elektrische gitaren te bespelen met slijptollen? Wie krijgt het voor elkaar om een fucking Sitar tot house-instrument te verheffen? Welke artiest maakt tegenwoordig nog z’n eigen maquette voor een videoclip? Wie strooit er tijdens concerten met briefjes van 1000 pond waarop staat “Children we love you”? Wie nodigt een select gezelschap muziek-pers uit op een verlaten eiland, om vervolgens de ‘Rites of Mu’ uit te voeren, compleet met het verbranden van een wicker-man? Wie verzint het om als house-duo een afscheidsconcert te geven met een grindcore band en vervolgens een M16 leeg te schieten (het oorspronkelijke plan was zelfs om het publiek onder te spuiten met schapenbloed) boven de verbaasde hoofden van de voltallige Britse muziekindustrie? En wie dumpt er daarna een dood schaap op de afterparty met een briefje “I died for you, bon apetit”?



maandag 13 april 2015

Spiegelen



Hij staat schuin voor me voor de passpiegel. Van dichtbij is hij nog kleiner. Hij schrompelt nog verder in elkaar wanneer ik mij achter hem wat groter maak. Ik kijk op een kruin met dun, grijs, warrig haar. In de spiegel zie ik zijn vermoeide verdrietige ogen. Hij wil deze kleren niet, hij wil niet in deze winkel zijn, hij wil zelf kiezen. Maar hij moet. Hij moet van zijn vrouw. Zijn vrouw die iets verderop naar hem loert als een zeemeeuw op het dak van de viskar. Ik zie haar ogen spieden, van hem naar mij, van mij naar hem en dan even stiekem naar de mooie verkoper.

Tien minuten eerder kwamen ze binnen. Zij kordaat voorop en hij gedwee twee passen er achteraan. Ze stopte even, loerde rond en knikte. Hij keek nog een keer om, alsof hij vluchtroutes in zijn hoofd wilde prenten. De eerste 53 jaar van zijn leven had hij alle Jeans Stores kunnen vermijden en nu stond hij daar in zijn vale bruine ribbroek en het geruite bloesje met korte mouwen. Toen hij naar het rek spijkerbroeken liep, leek het of hij vast zat aan een stuk stug elastiek. Ik keek naar een film in slow motion. Mevrouw zette er echter vaart in: wierp haar man twee spijkerbroeken van het merk Pall Mall Legend toe en knikte richting paskamer. Meneer wist genoeg.

Ondertussen kreeg ik van de sympathieke verkoper het ene na het andere hippe shirtje aangereikt. De marteling door mijn personal trainer had hier dus ook een positieve kant. Langzaam winnen de biceps en de borstspier het weer van de zwemband. Mevrouw zag het vanuit haar loensende ooghoek ook. Zelfs zij wist dat mijn shirtjes “out of his league” zijn voor manlief. Daarom wierp ze een lullig Cast Iron overhemd in het pashokje waar hij kreunend bezig was.

Een beetje krom en onhandig met zijn armen zwaaiend komt meneer uit de paskamer. Hij moet bijna janken. Ik stop mijn hoofd tussen een stapel spijkerbroeken om niet in proesten uit te barsten. De man is namelijk van het type “wel buik, geen kont”. Om die afwezige kont hangt een spijkerbroek met enorme zakken die de afwezigheid van kont nog verder benadrukken. Verder is de broek een centimeter of tien te lang en heeft hij het gevaarte zo hoog opgetrokken dat het okselzweet rechtstreeks in zijn broekspijpen kan lopen. Er boven wappert het overhemd als ’s mans teken van overgave aan de mode. Mevrouw knikt tevreden en het meisje verkoopster moet plotseling heel snel een stapel broeken recht leggen. Meneer zoekt hulp bij mij. Helaas. Kijkt in de spiegel. Helaas. Daar ziet ie 35 jaar onderdrukking en een gat in zijn sok. Spiegels liegen niet.

donderdag 2 april 2015

Intermezzo II: Gastspreker

Vandaag schreef mijn favoriete dichter Johnny Ceres Jr. wederom een prachtig gedicht in de Volkskrant

Gerrit Zalm


Kwakend in kwaaktaal
En schaterend

Om bankscheten
Schaamt hij zich nooit

Hoezo moet hij kreunen
En krom liggen?

Zijn schaduwboekhouding
Is altijd kloppend

Net als zijn lid
Dat alleen verslapt

Na het kwakkie
Op de rug van Wakkie