“Die gast is knettergek”, dacht ik nadat ik op de link had
geklikt die mijn vriend en collega Bart mij stuurde. Een onschuldige Tweet met een link met de
kracht van een Koreaanse waterstofbom.
Je kent het wel: snode plannen aan de toog van het café of
op maandag bij de koffieautomaat. Bart
en ik maken ze ook regelmatig. Dagdromen bij sterke verhalen of mooie
reiservaringen. We doen het graag want
Bart en ik delen onze passie voor reizen, vreemde culturen en voor
hardlopen. Tot voor kort bleef het bij
het delen van verhalen en het delen van de rekening na weer een avond pils
happen.
Ons koffieautomaten gesprek na mijn eerste echte marathon
(jl. april in Rotterdam), leek ook weer zo’n vrijblijvend gesprek met de vage afspraak dat we samen ‘ergens’ ook eens een marathon moesten lopen.
Nee, niet in Amsterdam, Berlijn of New York!
Dat is voor de massa, dat is voor
de hen zonder fantasie of creativiteit. Te hip ook.
Groenland, Kisumu en Tokyo passeerden de revue maar het
olympische vuurtje kregen we niet aan. We gingen uit elkaar zoals zo vaak: “Ja
gaaf, gaan we doen! Zeker!”
Een paar weken later, zomaar op een vroege avond zie ik een
bericht van Bart op mijn Twitter tijdlijn. “Hey @MBoomo is dit wat?” gevolgd
door zo’n ellenlange url. Het enige dat leesbaar en herkenbaar was in de url
was de naam ‘Shanghai’. Ik besloot niet op de url te klikken en vond Bart even
een saaie lul wiens fantasie niet verder reikte dan een grote stad in smerig
China. Later op die avond won de nieuwsgierigheid het van de irritatie en
klikte ik op de link.
Shanghai was slechts het letterlijke en figuurlijke opstapje
naar Pyongyang in de Democratische Republiek Noord-Korea. Daar organiseren ze op 9 april 2017 een hele
en halve marathon waar ook een handjevol buitenlanders welkom zijn.
“Die gast is knettergek”, dacht ik maar tegelijk wist ik
het. Wij gaan hardlopen in Noord Korea.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten