maandag 12 december 2016

Doorloop

Het eerste dat ik zondagochtend zie, is een appje van mijn goede vriend Bart. Hij verstoort onze ambitie omdat hij de Bruggenloop van deze middag heeft ingeruild  voor een dagje buikloop.  Voor Bart geen wedstrijd  met een strak tempo op een vlak schema maar een intervaltraining met  15 korte sprintjes afgewisseld met een braakje.

Ik ga in mijn eentje naar Rotterdam, naar de prachtige Kuip die gloort in de ondergaande zon.  Ideale omstandigheden voor een mooie tijd. De adrenaline giert door de aderen en warmt me op. Korte mouwtjes en korte broek, meer hoef ik niet aan. Bij de start verbaas ik me over de jasjes, truien, laagjes en thermobroeken. Waar gaan die mensen naar toe en wat verwachten ze onderweg tegen te komen?  Feyenoord leidt inmiddels in Alkmaar met 0-3. Ik kan met een gerust hart vertrekken.

Gedrang  en gedoe, geduw en getrek en vooral veel zigzaggen. We lopen noordwaarts richting de Erasmusbrug, het veld valt langzaam uit elkaar dus ik loop steeds strakker.  Het tempo zit er lekker in.  Ik draai rechtsaf de brug op en krijg meteen een snok koude wind recht op mijn bakkes. De weg loopt omhoog, het tempo stokt…. bijna. Ik kan aanklampen bij een dame met prachtige billen in een perfecte sluitende legging.  Ze gaat snel maar mijn ogen en mijn benen laten haar niet los.  Ze sleept me de brug op, voor ons ligt Rotterdam.  In de afdaling laat ik haar achter en voer het tempo op. Naar rechts richting de Maas Boulevard. Ik raak in trance, zie alleen nog maar de paar meter  asfalt voor me. Niks waterpost, hoezo muziek? Het kan nog iets harder, rechts schijnt de Maas te liggen. Ik ruik ‘m alleen, vaag.

Pas op 10 kilometer kijk ik op mijn klokje en schrik van de doorkomsttijd. Ik zit zo ver onder mijn schema dat ik nu kapot zou moeten gaan maar ik voel me prima. Er ontstaat iets van optimisme maar juist op dat moment maken we een scherpe bocht naar links en zie ik die enorme Brienenoordbrug schuin boven me.  Ik moet omhoog. De kuiten protesteren en ik hap amechtig in de fijnstof veroorzaakt door de zesbaanssnelweg vlak naast ons. Er lijkt geen eind te komen aan de klim maar ik diesel naar boven. Nu zie ik ‘m wel: de Maas. Machtig en fantastisch in het allerlaatste beetje avondlicht. 11 kilometer, nog 4.

De stappen zijn enorm. Ik val en zweef naar beneden en haal daardoor veel bange lopers in. Geen idee of het gekkenwerk is maar het gaat wel hard. Nog nooit heb ik zo’n tempo gehaald. Het is uitlopen tot km 13. Twee keer diep ademhalen voor de eindsprint. Ik ben nog steeds bang voor de Man met de Hamer dus de handrem blijft er een heel klein beetje op. Nog maar een kilometer, langs de kant wordt het drukker en ik zet nog een keer aan. In de verte knalt muziek, ik zie de finish en ruik medelopers.  De camera’s klikken en flitsen, met moeite pers ik er nog een lachje en opgeheven vuist uit.  Mijn hand gaat naar mijn klokje. Klik, klaar. PR! Ergens in Utrecht perst ook Bart zijn laatste sprintje er uit, het zijn ook zijn laatste druppels.


Deze ochtend in sportschool. Mijn trainer staat grijnzend klaar.  “Hey Marcus, vandaag beginnen we met de benen…”  



Geen opmerkingen:

Een reactie posten