Het eerste dat ik zondagochtend zie, is een appje van mijn
goede vriend Bart. Hij verstoort onze ambitie omdat hij de Bruggenloop van deze
middag heeft ingeruild voor een dagje
buikloop. Voor Bart geen wedstrijd met een strak tempo op een vlak schema maar
een intervaltraining met 15 korte sprintjes
afgewisseld met een braakje.
Ik ga in mijn eentje naar Rotterdam, naar de prachtige Kuip
die gloort in de ondergaande zon. Ideale
omstandigheden voor een mooie tijd. De adrenaline giert door de aderen en warmt
me op. Korte mouwtjes en korte broek, meer hoef ik niet aan. Bij de start
verbaas ik me over de jasjes, truien, laagjes en thermobroeken. Waar gaan die
mensen naar toe en wat verwachten ze onderweg tegen te komen? Feyenoord leidt inmiddels in Alkmaar met 0-3.
Ik kan met een gerust hart vertrekken.
Gedrang en gedoe,
geduw en getrek en vooral veel zigzaggen. We lopen noordwaarts richting de
Erasmusbrug, het veld valt langzaam uit elkaar dus ik loop steeds strakker. Het tempo zit er lekker in. Ik draai rechtsaf de brug op en krijg meteen
een snok koude wind recht op mijn bakkes. De weg loopt omhoog, het tempo stokt….
bijna. Ik kan aanklampen bij een dame met prachtige billen in een perfecte
sluitende legging. Ze gaat snel maar
mijn ogen en mijn benen laten haar niet los.
Ze sleept me de brug op, voor ons ligt Rotterdam. In de afdaling laat ik haar achter en voer het
tempo op. Naar rechts richting de Maas Boulevard. Ik raak in trance, zie alleen
nog maar de paar meter asfalt voor me.
Niks waterpost, hoezo muziek? Het kan nog iets harder, rechts schijnt de Maas
te liggen. Ik ruik ‘m alleen, vaag.
Pas op 10 kilometer kijk ik op mijn klokje en schrik van de
doorkomsttijd. Ik zit zo ver onder mijn schema dat ik nu kapot zou moeten gaan
maar ik voel me prima. Er ontstaat iets van optimisme maar juist op dat moment
maken we een scherpe bocht naar links en zie ik die enorme Brienenoordbrug
schuin boven me. Ik moet omhoog. De
kuiten protesteren en ik hap amechtig in de fijnstof veroorzaakt door de
zesbaanssnelweg vlak naast ons. Er lijkt geen eind te komen aan de klim maar ik
diesel naar boven. Nu zie ik ‘m wel: de Maas. Machtig en fantastisch in het
allerlaatste beetje avondlicht. 11 kilometer, nog 4.
De stappen zijn enorm. Ik val en zweef naar beneden en haal
daardoor veel bange lopers in. Geen idee of het gekkenwerk is maar het gaat wel
hard. Nog nooit heb ik zo’n tempo gehaald. Het is uitlopen tot km 13. Twee keer
diep ademhalen voor de eindsprint. Ik ben nog steeds bang voor de Man met de
Hamer dus de handrem blijft er een heel klein beetje op. Nog maar een
kilometer, langs de kant wordt het drukker en ik zet nog een keer aan. In de
verte knalt muziek, ik zie de finish en ruik medelopers. De camera’s klikken en flitsen, met moeite
pers ik er nog een lachje en opgeheven vuist uit. Mijn hand gaat naar mijn klokje. Klik, klaar.
PR! Ergens in Utrecht perst ook Bart zijn laatste sprintje er uit, het zijn ook
zijn laatste druppels.
Deze ochtend in sportschool. Mijn trainer staat grijnzend
klaar. “Hey Marcus, vandaag beginnen we
met de benen…”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten