dinsdag 18 oktober 2016

Opgetieft

Ik ben asociaal, een neuroot en een autist. En dat allemaal van het ergste soort. Gelukkig duurt het niet lang en komt het maar een paar keer per jaar voor. 

In de aanloop naar een hardloopwedstrijd ben ik niet te genieten, onaanspreekbaar en onuitstaanbaar. Nodeloos en nutteloos want een topper ben ik niet en een PR zit er al lang niet meer in. Niemand ligt wakker van mijn tijd:  vijf minuten sneller, tien minuten langzamer? Who cares? 

Soms denk ik zelf dat het belangrijk is maar ook dat komt niet vaak voor. Als dat wel zo was, zou ik meer en harder moeten trainen. En daar heb ik geen zin in. Ik loop voor mijn lol, ik loop om te ontspannen.  Daar merk je echter niets van wanneer je mij dus ziet, bijvoorbeeld voor zo’n halve marathon van Amsterdam.

Alsof het uitmaakt. Ik zet me zelf een weekje (vrijwel) droog, sla de donderdagborrel over en probeer gezond te eten. Verder pruts ik met mijn schoenen, gooi  vijf verschillende shirtjes en 3 broekjes op bed, leg mijn TomTom Cardio Runner voor de zoveelste keer aan de lader en poets nog een keer mijn zonnebril. Dit alles in schril contrast tot het huishouden en mijn sociale leven. Van beiden maak ik een potje. Ik hang, rust, pruts en rommel me door de laatste dagen.
Op de zondag eet en drink ik tegen de klippen op. Kokhalzend giet ik er een halve liter bietensap in en kauw amechtig op een banaan. Nog  maar een halve liter sportdrank. Weer pissen, meer drinken. Pielen met de schoenen en toch maar wisselen van shirt. Hoe laat is het eigenlijk? Pissen, mwoah, druppelen.

Met de loopmaten in de trein. Wel praten, niet luisteren, geen idee. In Amsterdam de laatste voorbereidingen en de sociale luiken gaan helemaal dicht. Ik knaag op zo’n gore energy-bar en knijp nog een gelletje leeg. Dit moet het doen.
Gedreutel en gehang in het startvak. Ik rek en strek wat lafjes,  vind vooral dat die idiote omroeper zijn bek moet houden en dat de muziek best uit mag. PANG! Ik ben weg, iedereen voor mij moet opsodemieteren. Dikke reet, aan de kant! Wandelen doe je maar in Nijmegen. Ik kom lekker op stoom. Loop in een roes en kan nog heerlijk versnellen in de laatste zes kilometer. Het Vondelpark gaat soepel  en  voor ik het weet loop ik in het Olympisch. Op de finish ben ik helemaal Zen.

Ik word 2099-ste. Ruim tweeduizend mensen zijn sneller. Who cares? Waarom zou je je daar druk om maken? Waarom?


Geen opmerkingen:

Een reactie posten