Ik ben asociaal, een neuroot en een autist. En dat allemaal
van het ergste soort. Gelukkig duurt het niet lang en komt het maar een paar
keer per jaar voor.
In de aanloop naar een hardloopwedstrijd ben ik niet te
genieten, onaanspreekbaar en onuitstaanbaar. Nodeloos en nutteloos want een
topper ben ik niet en een PR zit er al lang niet meer in. Niemand ligt wakker
van mijn tijd: vijf minuten sneller,
tien minuten langzamer? Who cares?
Soms denk ik zelf dat het belangrijk is maar ook dat komt
niet vaak voor. Als dat wel zo was, zou ik meer en harder moeten trainen. En
daar heb ik geen zin in. Ik loop voor mijn lol, ik loop om te ontspannen. Daar merk je echter niets van wanneer je mij
dus ziet, bijvoorbeeld voor zo’n halve marathon van Amsterdam.
Alsof het uitmaakt. Ik zet me zelf een weekje (vrijwel)
droog, sla de donderdagborrel over en probeer gezond te eten. Verder pruts ik
met mijn schoenen, gooi vijf
verschillende shirtjes en 3 broekjes op bed, leg mijn TomTom Cardio Runner voor
de zoveelste keer aan de lader en poets nog een keer mijn zonnebril. Dit alles
in schril contrast tot het huishouden en mijn sociale leven. Van beiden maak ik
een potje. Ik hang, rust, pruts en rommel me door de laatste dagen.
Op de zondag eet en drink ik tegen de klippen op. Kokhalzend
giet ik er een halve liter bietensap in en kauw amechtig op een banaan. Nog maar een halve liter sportdrank. Weer pissen,
meer drinken. Pielen met de schoenen en toch maar wisselen van shirt. Hoe laat
is het eigenlijk? Pissen, mwoah, druppelen.
Met de loopmaten in de trein. Wel praten, niet luisteren,
geen idee. In Amsterdam de laatste voorbereidingen en de sociale luiken gaan
helemaal dicht. Ik knaag op zo’n gore energy-bar en knijp nog een gelletje
leeg. Dit moet het doen.
Gedreutel en gehang in het startvak. Ik rek en strek wat
lafjes, vind vooral dat die idiote
omroeper zijn bek moet houden en dat de muziek best uit mag. PANG! Ik ben weg,
iedereen voor mij moet opsodemieteren. Dikke reet, aan de kant! Wandelen doe je
maar in Nijmegen. Ik kom lekker op stoom. Loop in een roes en kan nog heerlijk
versnellen in de laatste zes kilometer. Het Vondelpark gaat soepel en
voor ik het weet loop ik in het Olympisch. Op de finish ben ik helemaal
Zen.
Ik word 2099-ste. Ruim tweeduizend mensen zijn sneller. Who
cares? Waarom zou je je daar druk om maken? Waarom?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten