maandag 14 november 2016

Gemuts

Soms doe ik net alsof ik trainen leuk vind. Dat ik op zaterdag uit mijn bed spring, blind de spullen grijp en vrolijk zwaai naar de achterblijvers. Dat ik fluitend en bruisend naar buiten ren om een kilometer of twintig te knallen.  Trainen is soms best leuk maar  gaan trainen is verschrikkelijk.

Ook dit weekend was het weer de hel. Op zaterdag wakker worden door een fluitende wind, striemende regen en takken die tegen de ramen zwiepen.  Op mijn telefoon zie ik dat het precies 1 graad is, boven 0, dat wel.  Ik draai en talm, ik wik en weeg net zo lang tot ik weer in slaap val. De geest jaagt me naar buiten maar het lichaam blijft liggen. Te lang liggen. Door Klazen en Pieten die overal de weg versperren is ’s middags lopen geen optie. Er wordt op zaterdag niet gelopen. In plaats daarvan drink ik met mijn broer bockbiertjes in een bruine kroeg. Trainen doe ik dan maar op zondag.

Op zondag is het weer niet beter, wel heb ik een lichte bockbier kater. Dat maakt zo’n herfstloop nog aantrekkelijker. Toch trek ik mezelf uit bed, gooi er wat banaan en muesli in en spoel het weg met een lauwe thee. Tot zover de sportmaaltijd. Ik kijk naar buiten en op mijn telefoon in de hoop een smoes te vinden. Die dient zich niet aan: ik moet!
Ik sta voor de kast, krab op mijn hoofd en vraag me af wat ik aan moet. Ik lijk verdomme wel een wijf. Lang of kort, donker of fel, strak of wijd, laagjes misschien? Het worden laagjes en een legging.  Een muts, moet ik een muts op? Vertwijfeld sta ik met drie mutsen in mijn hand. De Quicksilver? De Bart’s of de blauwe Superboeren muts? De grijze Bart’s! Natuurlijk past het voor geen meter bij elkaar en is het ensemble tamelijk verwassen.
Mijn gedachten dwalen af naar al die Runners World-, Facebook- en Instagramfoto’s. Iedereen draagt van die keurige setjes die perfect zitten en geen spoor van slechte wasmiddelen dragen. Geen vlekje, geen zweetplekken of rafelige boorden. Wat doen die lui wanneer ze zo’n setje aan hebben? Wachten tot de zon schijnt, een foto maken en weer naar binnen?  Moe zijn ze in ieder geval nooit. Altijd met een big smile, energie om een lullig sprongetje te maken en/of twee(!) duimen op te steken.  Een zweet- of regendruppel zie ik nooit.  Op de spaarzame sportfoto’s die er van mij zijn, zie je een ontplofte rooie kop, en getormenteerde blik en de mond halfopen. Shirt en broek passen net niet bij elkaar en hangen langs het lichaam, druipend van mannenzweet.  Wel keurig in lijn met het haar dat ook al even vormeloos naar beneden hangt. Sprongetjes zitten er niet in en de enige vinger die ik op zou willen steken, is de middelste.


Het schijnt dat je eerst moet rekken en strekken voordat je gaat hardlopen.  Moeizaam tik ik met mijn vingertoppen mijn knieĆ«n aan, bij de tweede poging kom ik al bij de scheenbenen.  Dat lijkt me voldoende. Klokje aan, ik vertrek met de stellige intentie echt het minimale rondje te doen.  Gaan trainen is verschrikkelijk. Nu ik eenmaal bezig ben en de tred soepeler wordt, vergeet ik alle gemuts. Eerst zijn er nog gedachten over een slechte vergadering, een kutcollega of een deadline.  Bij iedere stap rammelen deze onderwerpen zich los uit mijn hersenen om plaats te maken voor volledige leegheid. Leegheid en ritme nemen bezit van mij. Ik kies willekeurig mijn route, vergeet plaats, tijd en alles wat ik aan en om heb. No way dat ik een minimaal rondje doe. Nog een mooi lusje Naardermeer, even langs de Vecht en over de glimmende klinkers in Muiden. Wat nou rustig rondje? De laatste kilometers nog een keer versnellen. Regen en wind deren me niet: alles er uit met Weesp in zicht. Rustig uitlopen in de wijk. Buurtbewoners kijken me aan. Ontplofte rooie kop, drijfnat onsamenhangend ensemble en snot op de bovenlip. Trainen is leuk.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten