Stijf en keihard. Zo voelen mijn spieren na de laatste
trainingsrondjes voor de halve marathon van Amsterdam. Moeizaam schuif ik door
het huis en ik hijs me aan de trapleuning naar boven. De hoogste tijd om Siets te appen. Siets
kneedde me ook klaar voor de marathon van Rotterdam dus dit klusje kon ze ook
wel klaren. Gelukkig had ze tijd.
Donderdagavond zwoeg ik met zware benen en met gezonde
tegenwind naar de sportschool waar Siets mijn benen weer soepel en glanzend
maakt. Door de poortjes, naar de behandelkamer maar geen Siets. Geen Siets?
Terwijl ik mijn agenda check wordt ik op de rug getikt. Ik kijk achterom maar
zie niemand. “Hello? Ben jij Marc?”
Nu zie ik een klein Aziatisch vrouwtje. Niet echt Chinees,
geen Japanse, misschien Kor… “Siets is verhinderd, ik ben Kim en ik ga jou
masseren. Broek uit, daar liggen, hier handdoek.” Ik volg de aanwijzingen
gedwee.
Ze glimlacht, knakt haar ranke vingertjes en pakt een spier
in mijn bovenbeen. Houdt het vast, vast en knijpt. Ik krimp, geef geen kick, de
tranen springen in mijn ogen. Ze
verplaatst haar tentakels een paar centimeter; aaah, weer een paar centimeter:
aaaaah! Ik wil wat zeggen maar het lukt me niet, geluidloos jankend onderga ik haar
behandeling.
Precies op het moment dat ik denk dat ik nooit meer zal kunnen lopen, verzacht ze haar grip en masseert liefdevol mijn
hamstrings. Ze begint zowaar een praatje. “Dus jij loopt hard? En je hebt een
blog?” Enthousiast knik ik. Weer die grip; aaaah! “Niet iedereen vind jouw blog
leuk, er zijn mensen, er is iemand…” En weer een kneepje er bij. Er komt geen
geluid uit mijn keel. Kim uit Kor? Ik hef beide handen en schud met mijn hoofd
om te laten blijken dat ik het bericht begrijp. Ze knikt en laat langzaam los,
langzaam los, lossss. Alsof er niets gebeurd is, vervolgt ze haar praatje
terwijl ze sensueel mijn onwillige kuitspier en stramme achillespees streelt en
stimuleert. “Dus je werkt bij de Volksbank?” Ik stamel iets van “euh ja, nou
nee want technisch zit het zo met labels, euh..”
“Wij in de Volksrepubliek houden van volksbanken”, vervolgt ze, “Volksbank is goed onze mensen.
Mensen hebben nog geen geld maar volksbank is er al wel voor mensen. Nee, niet
voor de grote leider, die heeft een eigen bank. In Zwitserland want – zo zegt hij
– waar goede Emmentaler is voor mij, zijn ook goede banken voor mij. Hij zegt
ook dat Volksbank mensen goede mensen zijn, mensen die hem niet beschimpen.” Ze
knijpt nog één
keer keihard in mijn kuit.
Ik snap het. Soepeltjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten