Vroeger deed het er toe: Ajax of Feyenoord, punker of
kakker, links of rechts, Beatles of the Stones. Het gaf je een smoel, je paste
in een hokje en je kon de ander ongegeneerd haten of met woorden bestrijden.
Niet dat het veel uitmaakte maar toen was het blijkbaar heel belangrijk.
Wat is het dan fijn om niet meer hoeven te kiezen. Lekker
zwalken tussen meningen, venijnig uithalen naar die ander om ze vervolgens de
hemel of het graf in te prijzen. Je stemming als richtsnoer met een bescheiden
moreel kompas op de achtergrond. Zigzaggend tussen opinies met een wanhopige
meningenpolitie op de hielen.
Tussen de Beatles en the Stones wilde ik nog wel kiezen. De
oppervlakkige, glibberige popmuziek van Mick en zijn vrienden kunnen me niet
bekoren. Het pleit ook niet voor ze dat
ze bijna allemaal nog min of meer in leven zijn. Ik ben Sgt Pepper met een
Revolver op Magic Mystery Tour. Prachtig klassiek Engels met een vette saus van
peyote en hasj uit de Hindu Kush. Trippend op een Mexicaanse cactus, loom ontwaken in India waar George’s gitaar zachtjes huilt.
Later werd het lastiger. De media dwongen mij te kiezen
tussen Blur en Oasis. In Engeland mocht je niet van beide houden. Kiezen: ook
met het pistool op mijn borst kon ik het niet. Ik houd van Liam en Noel, van
hun hartverscheurende stemmen, hun rauwe werkelijkheid, zwarte nagels die over
het schoolbord krassen. Hun gecultiveerde onmogelijke gedrag negeer ik. Damon, Graham
en hun makkers nemen mij mee de wereld over. Zachtjes, dromend, zwevend met
keurig geknipte nagels. Muziek die ik wil omarmen.
Kiezen? Fuck it! Ik zigzag tussen beiden maar nu sta ik even
stil. Stil bij het comeback album van Blur. The Magic Whip is weer zo’n
ervaring met een psychedelische schoonheid. Eentje die de wereld stil zet en
mij laat draaien. Ik dacht dat ik het niet meer kon (of mocht) maar ik geniet weer
sans gĂȘne van de ijscoman. Damon verwoordt het goed, ik luisterde en I thought
I was a Spaceman.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten