In het dorp van mijn jeugd waren geen minderheden. Iedereen
was Rooms-Katholiek, roomblank en heteroseksueel. Overzichtelijk en xenofoob.
Op zondag in de kerk werd naastenliefde gepredikt, naastenliefde die vooral
gold voor de eigen kleur en eigen buurt. De rest werd keurig afgekocht door een
forse bijdrage in het collectemandje. Als kind vond ik het prettig maar al snel
werd het beklemmend, eng en voorspelbaar. Ik vertrok, zonder wrok.
Er kwam kleur in mijn leven, kleur om mijn bord en er kwam
kleur in Nederland. Kleur die nieuwsgierig maakt, kleur die uitdaagt, kleur die
vernieuwt. Helaas moeten al die kleuren nog steeds opboksen tegen de 50 tinten
grijs die denken dat Nederland terug moet naar de jaren 50 maar dan in Vinex
stijl. Naar grauwe eenvormigheid met rolluiken, achter een potdichte grens. Klagend over alles, bang voor iedereen die wel het geluk
zoekt.
Na het sporten zat ik in de sauna en mijmerde wat over mijn
aanstaande vakantie in Zuid Italië. Met een klik ging de deur open en twee
jongens namen naast mij plaats. Hele mooie jongens. Ze gingen geanimeerd met
elkaar in gesprek. Zowel de taal als hun uiterlijk kon ik niet direct duiden. Deductie
bracht me ergens in de zuidelijke Sahara. Ze kwamen uit Eritrea, gevlucht voor
armoede en een smerige dictatuur. Vrienden, familie en ouders; alles
achtergelaten. Gezworven door het onmetelijke Soedan, voor veel te veel geld
door de Libische woestijn gebracht en eindeloos moeten wachten in een goor pand
ergens aan de kust. Ze zijn christenen in een gebied waar IS langzaam maar
zeker de overhand krijgt (enkele maanden later worden 21 christenen door IS
onthoofd). Ondertussen dromen ze van Zuid Italië.
Met een gammel bootje bereiken ze Sicilië. Zij wel. Ze
bereiken Italië, Frankrijk en Nederland. BAM detentie! Ze ondergaan het gênante
proces en mogen blijven. Ze hebben niemand, kennen niemand en belanden in
Muiden en Weesp. Ze sloven zich uit, maken zich mooi en leren Nederlands.
Huilend bellen ze hun moeders. Zij wel.
De beelden van verdronkenen, de kanslozen, de hulpelozen. Ze
gaan de wereld over. Een meisje in een vrolijk rokje, dood, drijvend in het
blauwe water van de Middellandse Zee.
Een man op zijn skai tweezitter ziet het, leest het en roept: “Gelukszoekers”.
De meneer van de VVD vindt dat deze mensen veel beter het geluk in hun eigen
regio kunnen zoeken. En wanneer je de drenkeling een reddingsboei toewerpt dit
een ‘aanzuigende werking’ heeft. Beide mannen zijn hun leven lang te laf geweest
om het geluk te zoeken en een aanzuigende werking hebben ze ook nog nooit
gehad.
Ik dommel even weg en mijn dromen vermengen zich met het
gebabbel van 2-Vandaag op de achtergrond. Bang en Wakker Nederland verzamelt
zich in de provincie Groningen waar de grond beeft. Slochteren, buizen en
schachten maar gas wordt niet meer gezogen. Iemand zet de schakelaar om. De
afzuigende werking is begonnen. Xenofoob NL verdwijnt in het Rotliegendes, we kunnen
Nederland opnieuw inkleuren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten