Van palende paters of een porno pastoor kijken ze in het
Zuiden des Lands nauwelijks meer op. Een enkeling zal hooguit wat ongemakkelijk
met zijn billen over zijn stoel schuiven.
Deze misstanden zijn feitelijk al
een tijdje onder het Limburgse tapijt geveegd.
In Maasbree echter, daar werd onlangs de open zenuw van die
gezellige katholieke intimiteit weer eventjes blootgelegd. Nee, niet door een reïncarnatie
van bisschop Gijssen of een vieze frater. De gemeenschap werd opgeschrikt door
het neerstrijken van de volgelingen van “De Seksrabbijn”. De lange Roomse
rokken zijn vervangen door wapperende zwarte jassen en dito pijpenkrullen. De
tocht door de wereldwijde woestijn had hen via Zimbabwe en Texel in het
plaatselijke morsige bungalowpark gebracht.
Een “Seksrabbijn”: ik had er nog nooit van gehoord maar het
bekte wel lekker. Ik stelde me een jonge, nog niet uitgedijde Leon de Winter voor,
mijn fantasie sloeg al een beetje hol. “Maasbreese moeders, houd je dochters
thuis!” Tot mijn grote teleurstelling bleek de Seksrabbijn een viezige, magere
oude man te zijn. Wanneer ik in de spiegel kijk, concludeer ik dat oud niet
noodzakelijk lelijk hoeft te zijn. Kijk ook maar eens naar Sean Connery of Onno
Hoes. Maar deze rabbijn was echt oud en vies. Hij erkent dat ook ruiterlijk en
voegt daaraan toe dat door prostaatproblemen zijn ‘lust’ al jaren verdwenen
was. Deze gedachte en zijn foto deden mijn lust ook verdwijnen. Wat bleef
hangen (!) was het beeld van een schraal besneden lul.
De veronderstelde improductiviteit van de Rabbi had
blijkbaar geen invloed op de vruchtbaarheid van zijn volgelingen. Met een
gemiddelde kinderschaar van 10 per gezin moet het een vrolijke luidruchtige
bedoeling zijn in het aftandse vakantieparkje. Verder hoor je het kreunen van de vrouwen als
gevolg van weer een conceptie of dragen van de volgende worp. De mannen bestuderen ijverig de Thora en
prevelen hun gebeden. Het zwartbonte
gezelschap wekt verbazing en wrevel bij de lokale bevolking.
Het orale verlengstuk van de SeksRabbijn is een beetje
verbaasd over de onrust. In keurig woordvoerdersjargon legt hij de intenties
van de ijverige volgelingen uit en schuift en passant de schuld in de schoenen
van Maasbreeërs (heten ze zo?). De
eenvoudige dorpelingen waren “nog niet zo gewend” aan de gewoonten van de
bezoekers. Zo bespeurde hij een wat starre houding van de dorpelingen wanneer
zij zich geconfronteerd zagen met een vroom biddende Jood in de supermarkt. In
de supermarkt!
Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan mijn tijd als
medewerker in de dorpssupermarkt van ome Harry. Ome Harry en tante Diny runden
een geweldig lopende supermarkt, waar ik gedurende mijn hele middelbare
schooltijd werkte. Fantastische tijd. Een supermarkt was in die tijd ook een
soort sociale ontmoetingsplaats: er werd gekletst, gelachen, gedeeld en veel
verkocht. Daar zorgen ome Harry en tante Diny wel voor. Ik sta bij de
groente-afdeling, help klanten en maak een praatje in lokaal dialect. Plots
komen er zeven orthodoxe volgelingen van onze Seksrabbijn binnen. Ze gooien wat
blikken kippensoep, een zak zuurkool en een doos Matzes in hun karretje en
plots – ergens tussen de melk en de kindervoeding – houden ze halt. Oude boeken
en indrukwekkende rollen komen tevoorschijn. Wiegend staan ze voor het schap.
Bidden ze? Klagen ze? Niemand die het
weet. Ome Harry dribbelt naar me toe,
duidelijk nerveus. “Niet kosher!”, sis
ik. Harry heeft geen idee waar ik het over heb. Achter het zevental
ontstaat een rij huisvrouwen die op jacht zijn naar de varkenslapjes die in de
aanbieding zijn. De zeven wiegen, de
rest schudt. Niemand die het weet, ook boeken, rollen en boodschappenlijstjes bieden geen
uitsluitsel. Ik knipper met mijn ogen. Ze zijn weg.
Wie is raar?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten