De jonkies die geen idee hebben waar het hier over gaat, die bedenkelijk fronsen wanneer ik "The Justified Ancients of Mumu" zeg. De tweede groep maakt zich haastig uit te voeten omdat ze bang zijn met dode schapen en/of slijptollen aangevallen te worden. Maar de derde groep..., de derde groep bijt zich vast in het scherm. "KLF, natuurlijk the KLF! 3AM Eternal! Ik was ze bijna vergeten." Deze reactie wordt meestal vergezeld door krampachtig headbangen en ongecontroleerd air guitar spelen.
De doorbijters uit de bovengenoemde eerste en tweede groep denken wellicht te maken te hebben met een hardrock groep van Anvil-achtige proporties. Mis! Het was hard maar geen rock. Het was acid maar geen dance. Het was een allegaartje maar het was geil. Geil en compleet over te top. Puristen spraken er afschuw van en de jongens namen zichzelf absoluut niet serieus. Bij elke kritiek zwol de dikke middelvinger verder aan en reikten de verkoopcijfers tot in de hemel. En ik vond het fantastisch: Edelkitch der Edelkitch. Terwijl ik dit schrijf knetteren de jongens samen met Tammy Wynette uit de laptop naast me. We gelooft dit?
Omdat deze reeks colums over nu en later gaat, over mijn jeugd en ook een beetje over het einde. Kan ik jullie hier iets verklappen: ik ga niet dood ik neem The Last Train to Trancentral!
Nu kan ik nog wel even doorgaan met mijn lofzang maar dat heeft iemand voor mij al gedaan. Lees de ode aan KLF door Klaas Leussink op http://benchwarmers.nl/the-klf/
Hier alvast een opwarmertje:
"En kom op: wie verzint het, en krijgt
het voor elkaar, om Tammy Wynette – een niet onverdienstelijk Amerikaanse
countryster – over de sample van een klingelende spoorwegovergang te laten
zingen over twee gasten die in een ijscowagen naar het land van Mu Mu reizen?
En wie treedt daarna met eerder genoemde Tammy op, compleet verkleed als
softijsje? Wie verzint het om elektrische gitaren te bespelen met slijptollen? Wie
krijgt het voor elkaar om een fucking Sitar tot
house-instrument te verheffen? Welke artiest maakt tegenwoordig nog z’n eigen
maquette voor een videoclip? Wie strooit er tijdens concerten met briefjes van
1000 pond waarop staat “Children we love you”? Wie nodigt een select gezelschap
muziek-pers uit op een verlaten eiland, om vervolgens de ‘Rites of Mu’ uit te
voeren, compleet met het verbranden van een wicker-man? Wie verzint het om als
house-duo een afscheidsconcert te geven met een grindcore band en vervolgens
een M16 leeg te schieten (het oorspronkelijke plan was zelfs om het publiek
onder te spuiten met schapenbloed) boven de verbaasde hoofden van de voltallige
Britse muziekindustrie? En wie dumpt er daarna een dood schaap op de afterparty
met een briefje “I died for you, bon apetit”?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten