Hij staat schuin voor me voor de
passpiegel. Van dichtbij is hij nog kleiner. Hij schrompelt nog verder in
elkaar wanneer ik mij achter hem wat groter maak. Ik kijk op een kruin met dun,
grijs, warrig haar. In de spiegel zie ik zijn vermoeide verdrietige ogen. Hij
wil deze kleren niet, hij wil niet in deze winkel zijn, hij wil zelf kiezen.
Maar hij moet. Hij moet van zijn vrouw. Zijn vrouw die iets verderop naar hem
loert als een zeemeeuw op het dak van de viskar. Ik zie haar ogen spieden, van
hem naar mij, van mij naar hem en dan even stiekem naar de mooie verkoper.
Tien minuten eerder kwamen ze binnen. Zij kordaat voorop en
hij gedwee twee passen er achteraan. Ze stopte even, loerde rond en knikte. Hij
keek nog een keer om, alsof hij vluchtroutes in zijn hoofd wilde prenten. De
eerste 53 jaar van zijn leven had hij alle Jeans Stores kunnen vermijden en nu
stond hij daar in zijn vale bruine ribbroek en het geruite bloesje met korte
mouwen. Toen hij naar het rek spijkerbroeken liep, leek het of hij vast zat aan
een stuk stug elastiek. Ik keek naar een film in slow motion. Mevrouw zette er
echter vaart in: wierp haar man twee spijkerbroeken van het merk Pall Mall
Legend toe en knikte richting paskamer. Meneer wist genoeg.
Ondertussen kreeg ik van de sympathieke verkoper het ene na
het andere hippe shirtje aangereikt. De marteling door mijn personal trainer had
hier dus ook een positieve kant. Langzaam winnen de biceps en de borstspier het
weer van de zwemband. Mevrouw zag het vanuit haar loensende ooghoek ook. Zelfs
zij wist dat mijn shirtjes “out of his league” zijn voor manlief. Daarom wierp
ze een lullig Cast Iron overhemd in het pashokje waar hij kreunend bezig was.
Een beetje krom en onhandig met zijn armen zwaaiend komt
meneer uit de paskamer. Hij moet bijna janken. Ik stop mijn hoofd tussen een
stapel spijkerbroeken om niet in proesten uit te barsten. De man is namelijk van
het type “wel buik, geen kont”. Om die afwezige kont hangt een spijkerbroek met
enorme zakken die de afwezigheid van kont nog verder benadrukken. Verder is de
broek een centimeter of tien te lang en heeft hij het gevaarte zo hoog
opgetrokken dat het okselzweet rechtstreeks in zijn broekspijpen kan lopen. Er
boven wappert het overhemd als ’s mans teken van overgave aan de mode. Mevrouw
knikt tevreden en het meisje verkoopster moet plotseling heel snel een stapel
broeken recht leggen. Meneer zoekt hulp bij mij. Helaas. Kijkt in de spiegel.
Helaas. Daar ziet ie 35 jaar onderdrukking en een gat in zijn sok. Spiegels
liegen niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten