zondag 30 november 2014

Clubliefde

Ouderdom en intolerantie is een veel voorkomende combinatie. Als je ouder wordt, mag je namelijk ongegeneerd foeteren op alles dat anders is. Vooral in relatie tot zaken die vroeger veel beter waren of simpelweg niet bestonden: onze sportprestaties waren beter en 100% clean, in de regeringen zaten louter fatsoenlijke bekwame lieden en als er al een diefstalletje was, dan zeker niet bij een oud vrouwtje. De jeugd van vroeger was enthousiast, beleefd en niet gedrogeerd. Iedereen was iedereens vriend zonder dat daar die vermaledijde sociale media aan te pas kwamen.
 
Hoewel er geen hond luistert naar klagende ouderen, kan ik me nu al verheugen op de momenten dat ik helemaal los kan gaan op het pensioenstelsel, de zorg, het verkeer, de horeca, gedoogbeleid, Humberto Tan of een willekeurig Afrikaans land. Lekker ongefundeerd fulmineren, vooral niet consequent zijn en het nooit bij mezelf zoeken. Het kan, het mag, altijd en overal.
 
Ook mijn meningen zullen straks ruimtes vullen. Meningen die misschien anders zijn dan vroeger. Cynischer, bitter door telleurstellingen. Wellicht milder of realistischer door opgedane kennis. Het hoort er bij.
 
Maar toch: er is één ding sterker dan voortschrijdend inzicht, levenswijsheid en totale verbittering. Eén overtuiging die altijd standhoudt. Een overtuiging die ontstaat wanneer je als klein jochie voor het eerst tegen een bal trapt, voor het eerst echte voetballers op TV ziet en dan definitief beklijft bij het betreden van een echt stadion aan de hand van je vader. Clubliefde! De pijnlijke verhouding met iets je diep raakt maar waar je geen enkele invloed op hebt. De liefde die je laat hunkeren, smachten en wachten. De liefde die jouw zo vaak teleurstelt, je op je knieën dwingt maar uiteindelijk, uiteindelijk tot een fantastisch hoogtepunt brengt. Zonder pijn geen liefde. Fans van Ajax kennen geen pijn.
 
Ik was een mannetje van een jaar of zeven en er slopen twee onmogelijke liefdes in mijn kleine hartje.  Ik voelde de strijd. Uiteindelijk vonden Feyenoord en De Graafschap een plekje. Wat hebben die geliefden mij een pijn bezorgd! Keer op keer kreeg ik een stomp voor mijn kop omdat ambitie, traditie en talent het aflegden tegen onzin, onkunde en onbenul. Hoe vaak zit ik vloekend voor de buis, hang ik jankend boven de krant? Wanbeleid, financiële afgrond, miskopen en weer nèt niet. Gelukkig is er altijd hoop. Altijd. Soms tegen beter weten in. En heel soms is er dan die euforie. Die extase, dat brullende orgasme, jankend. Jankend om een afgewende degradatie, periodetitel of promotie (De Graafschap). Jubelend jankend om een spaarzame titel, KNVB-beter, UEFA-cup of – met de realiteit van nu – een overwinning op Sevilla (Feyenoord). Even geen pijn of frustratie maar een deinende Kuip of een kolkende Vijverberg vol sentimentele boeren. De hoogmis van liefde.
Later. Later zal mijn kritiek venijniger zijn. Soms sentimenteler maar mijn liefde voor Feyenoord en De Graafschap blijft. De euforie zal ik moeten temperen want geen hart is bestand tegen de strapatsen van de liefde. Clubliefde, verschrikkelijk, verschrikkelijk mooi.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten