zondag 16 november 2014

Terroristische attractie

Onthoofd worden is geen pretje. Voor mij daarom de hoofdreden om niet nog een keer af te reizen naar prachtige plaatsen als Deir-al-Zor, Aleppo of welke stad dan ook in Syrië (ofwel IS, ofwel Het Kalifaat).

Onbevangen reden we er rond, het was 1994. Het zwaard werd door de plaatselijke bevolking slechts gehanteerd om knoeperts van meloenen te slachten.  Het koele rode vruchtvlees was voor het onverwachte bezoek van vier grote blonde kerels, opgevouwen in een groene Opel Kadett met een Nederlands kenteken.

Als het in die tijd al rommelde, dan gebeurde dat voornamelijk in de marge. De Muur was gevallen en de overgebleven dictaturen werden terroristische attracties. Dus zat ik een paar jaar later weer opgevouwen in een auto. Dit keer tussen woeste Paki’s en de onverschrokken Afghanen die een paar jaar ervoor de Russen vakkundig hun land uitknuppelden.

Via China, de 5.000 meter hoge Khunjarab pass over, dwars door de Hindu-kush reisde ik naar Peshawar, de hoofdstad van de North-West Frontier Province.  Een onbestuurbaar niemandsland tussen Pakistan en Afghanistan. Het land van  prachtige mannen met woeste baarden en een pakol nonchalant op hun kop geflikkerd.  Ik trok een shalwar-kameez aan en dook in een minibusje met muffe mannen. Mijn doel was Darra, een handelsdorpje in een gebied waarvan het onduidelijk is of het Paki of Afghani is. Dat doet er ook niet toe. Het regende lichtjes dus de roadblocks waren onbemand. In het busje maakte niemand zich druk over mijn aanwezigheid.  De mannen prevelden een gebed met het bidsnoer tussen hun vingers of streelden de geit tussen hun benen.

Darra kwam dichterbij, dit was duidelijk te horen aan geweervuur en kleine explosies. Het zorgde bij mij voor enige opwinding maar mijn reisgezelschap verblikte of verbloosde niet. Ik werd gedoogd. Een por en een hoofdknik betekende dat ik blijkbaar in Darra gearriveerd was.
Zelden waande ik mij in het Oosten zo in het Wilde Westen. Het was een combinatie van de Amerikaanse drooglegging, het Amsterdamse gedoogbeleid en Israëlische wapenindustrie, maar dan in Pakistan (of Afghanistan).  Kinderen vulden kogels met kruit, vrouwen in burqa brachten thee rond en ik had qua handel de keuze: Hasj per container of handwapens. Het was duidelijk dat ik mij hier bevond op het kruispunt van de drugs uit Afghanistan en de wapens uit Pakistan.

Een container (of een paar kilo) zuivere Afghaanse hasj leek aantrekkelijk maar logistiek nogal een uitdaging. Daarom maakte ik een praatje met enkele fabrikanten van Kalasjnikovs, Uzi’s, pump-guns, Glocks of wat je ook wil qua vuurkracht (voor Stingers en anti-tank wapens moest ik aan de andere kant van het dorp zijn). Het bleken aardige vakbekwame kerels. Geïnteresseerd in mij maar volstrekt ongeïnteresseerd in de bestemming van hun wapentuig. Ik probeerde een paar pistolen en joeg er magazijn kogels doorheen met een AK-47.  Lachen…  Terroristische attractie met een afsluitend kopje zoete thee.  Ik gaf de mannen een big hug en een high five.
Niet veel later moest het Westen ingrijpen in Afghanistan. Het was “een broeinest van agressieve terroristen”.  Ik vermoedde een nieuwe kansloze arrogante Westerse missie tegen stoïcijnse kerels. Kerels die hun geit strelen en hun vrouwen slaan. Wars van bier en tieten maar best te pruimen met hasj en tjai. Kerels die het hoofd er bij houden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten