Onthoofd
worden is geen pretje. Voor mij daarom de hoofdreden om niet nog een keer af te
reizen naar prachtige plaatsen als Deir-al-Zor, Aleppo of welke stad dan ook in
Syrië (ofwel IS, ofwel Het Kalifaat).
Onbevangen
reden we er rond, het was 1994. Het zwaard werd door de plaatselijke bevolking
slechts gehanteerd om knoeperts van meloenen te slachten. Het koele rode vruchtvlees was voor het
onverwachte bezoek van vier grote blonde kerels, opgevouwen in een groene Opel Kadett
met een Nederlands kenteken.
Als het in
die tijd al rommelde, dan gebeurde dat voornamelijk in de marge. De Muur was
gevallen en de overgebleven dictaturen werden terroristische attracties. Dus
zat ik een paar jaar later weer opgevouwen in een auto. Dit keer tussen woeste
Paki’s en de onverschrokken Afghanen die een paar jaar ervoor de Russen
vakkundig hun land uitknuppelden.
Via China,
de 5.000 meter hoge Khunjarab pass over, dwars door de Hindu-kush reisde ik naar
Peshawar, de hoofdstad van de North-West Frontier Province. Een onbestuurbaar niemandsland tussen Pakistan
en Afghanistan. Het land van prachtige mannen
met woeste baarden en een pakol nonchalant op hun kop geflikkerd. Ik trok een shalwar-kameez aan en dook in een
minibusje met muffe mannen. Mijn doel was Darra, een handelsdorpje in een
gebied waarvan het onduidelijk is of het Paki of Afghani is. Dat doet er ook
niet toe. Het regende lichtjes dus de roadblocks waren onbemand. In het busje
maakte niemand zich druk over mijn aanwezigheid. De mannen prevelden een gebed met het
bidsnoer tussen hun vingers of streelden de geit tussen hun benen.
Darra kwam
dichterbij, dit was duidelijk te horen aan geweervuur en kleine explosies. Het
zorgde bij mij voor enige opwinding maar mijn reisgezelschap verblikte of
verbloosde niet. Ik werd gedoogd. Een por en een hoofdknik betekende dat ik blijkbaar
in Darra gearriveerd was.
Zelden
waande ik mij in het Oosten zo in het Wilde Westen. Het was een combinatie van
de Amerikaanse drooglegging, het Amsterdamse gedoogbeleid en Israëlische
wapenindustrie, maar dan in Pakistan (of Afghanistan). Kinderen vulden kogels met kruit, vrouwen in
burqa brachten thee rond en ik had qua handel de keuze: Hasj per container of
handwapens. Het was duidelijk dat ik mij hier bevond op het kruispunt van de
drugs uit Afghanistan en de wapens uit Pakistan.
Een
container (of een paar kilo) zuivere Afghaanse hasj leek aantrekkelijk maar
logistiek nogal een uitdaging. Daarom maakte ik een praatje met enkele fabrikanten
van Kalasjnikovs, Uzi’s, pump-guns, Glocks of wat je ook wil qua vuurkracht (voor
Stingers en anti-tank wapens moest ik aan de andere kant van het dorp zijn).
Het bleken aardige vakbekwame kerels. Geïnteresseerd in mij maar volstrekt ongeïnteresseerd
in de bestemming van hun wapentuig. Ik probeerde een paar pistolen en joeg er magazijn
kogels doorheen met een AK-47. Lachen… Terroristische attractie met een afsluitend
kopje zoete thee. Ik gaf de mannen een
big hug en een high five.
Niet veel
later moest het Westen ingrijpen in Afghanistan. Het was “een broeinest van
agressieve terroristen”. Ik vermoedde
een nieuwe kansloze arrogante Westerse missie tegen stoïcijnse kerels. Kerels
die hun geit strelen en hun vrouwen slaan. Wars van bier en tieten maar best te
pruimen met hasj en tjai. Kerels die het hoofd er bij houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten