Het is een mooie jonge zaterdagavond op het Leidseplein in
Amsterdam. De volle maan staat blozend boven twee enorme Heineken glazen. Zijn licht
kleurt de grijze haardos van mijn vriend Daan sprookjesachtig blauw. Zelfs zijn
snor lijkt een blauwachtig licht uit te stralen.
Daan is zich niet bewust van deze schoonheid. Daan geniet
vooral na van de twee FeBo kroketten die hij zojuist naar binnen werkte. Zijn
gedachten zijn bij de digitalisering die ook de FeBo heeft getroffen. Geen
verweerde foto’s meer, geen gulzig rukken aan een vettig haakje. Nee, het
display toon keurig digitaal fotomateriaal van diverse snacks. Met een lichte
tik van je vinger opent zich het luikje met de dampende versnapering van jouw
keuze. Daan zag het, Daan deed het. Tijdens het proces zakte zijn mond steeds
verder open zodat het binnenschuiven van twee kroketten slechts een fluitje van
een cent was.
We zijn onderweg naar The Waterboys in Paradiso. Een band
die we 30 jaar geleden ook zagen. In die tijd voetbalden we samen,
dronken bier en aten kroketten. Daan had ook toen al een imposante haardos en
een snor die onlosmakelijk verbonden is aan de jaren ’80. Hij beschikte over een begenadigde techniek en een fluwelen
linkerbeen. Ik niet. Daan wist dat draven niet zijn sterkste punt was en
beperkte daarom zijn actieradius tot de linkerkant van het veld en dan ook nog
het gebied 10 meter vóór en 10 meter óver de middellijn. Het draven mocht ik
doen. 30 jaar later posteert Daan zich linksmid in de grote zaal, ik draaf naar
de bar.
In Paradiso stikt het
van de voormalige begenadigde linkspoten en de dolle dravers van de onderbond.
Voetballen doen ze al lang niet meer maar zweten wel. De poptempel druipt van
het zweet, de hele tent wordt opgezweept door de prachtige folky viool van
Steve Wickham: het geluid van alle tijden. Iedere 5 minuten passeert een oksel
mijn neus en oren. Zo’n 40 centimeter daarboven een stuk of 5 grote pilzen waar
ik regelmatig een klets van opvang. Daan heeft geen last van oksel of kletsen
bier op zijn hoofd. De grijze krullen en de neerwaarts krullende snor torenen
boven de kale en kalende kruinen uit. Minzaam lachend en intens genietend
ondergaat Daan de hoogmis van folky blues en fijne rock.
Net als toen op de Achterhoekse velden verlaten we hijgend
het strijdtoneel. Net als toen draait Daan eerst een shagje. En profile zie ik
hoe hij diep inhaleert en de rook door zijn snor uitblaast. Hoog boven hem de
maan. Zijn snor is the crescent, zijn hoofd the whole of the moon.
Tijd voor
een kroketje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten