maandag 24 november 2014

Gentlemen

Liverpool is een stad van kerels. Havenarbeiders die die van boxen en voetbal houden. Zwoegen op het veld, knokken in de ring en zuipen in de kroeg. Lekker overzichtelijk. Het leek me interessant om de wereld eens vanuit zo’n perspectief te bekijken. Daarom toog ik afgelopen weekend met mijn beste vrienden naar de stad die verdeeld is tussen Rood en Blauw.

Omdat Rood ‘Uit’ speelde, mengden we ons met bonkend hoofd en ogen die het daglicht nauwelijks konden verdragen in de blauwwitte stoet richting Goodison Park. Grauwe kerels, jongens en jongetjes: allemaal met een vastberaden blik en licht trillend van de testosteron. De ‘Hammers’ zouden die middag wel even met een pak slaag terug gestuurd worden naar fucking London. Voor het stadion – mooi midden in een woonwijk – kieperde iedereen nog even drie pints lager naar binnen, gevolgd door een peuk en een portie vette Fish ’n Chips. De wedstrijd kon beginnen.

In mijn werk ben ik er inmiddels aan gewend dat ieder woord, iedere komma en elke quote op een goudschaaltje wordt gelegd. Compliance officers, juristen, woordvoerders, communicatiedeskundigen: iedereen wikt en weegt totdat iedere zin, ieder woord zijn waarde volledig verliest. Steeds vaker betrap ik mezelf ook op wollig jargon, dubbelbodem-achtige compromissen en “met de wetenschap van nu had ik dat toen waarschijnlijk anders gezegd”. Gelukkig had het volk om me heen geen last van compromissen of wetenschappen van toen of nu. Je schreeuwt gewoon wat het eerst in je op komt. Hierbij geldt: een statement is geen statement als het niet begint met ‘Fucking’. Gewoon ‘Cunt’ stelt namelijk als scheldwoord niets voor, ‘fucking cunt’ is sterker. Een ‘Bloody Asshole’ is hooguit een ongemakkelijk kwaaltje maar bij een massaal ‘fucking bloody asshole’ weet de grensrechter dat hij mogelijk een waarnemingsfoutje heeft begaan.
Nog sterker is het om bij het uitroepen van bijvoorbeeld  “up yours, fucking pussy” overeind te komen, je borst op te pompen, armen zo wijd mogelijk te strekken en dan beide middelvingers keihard trillend omhoog steken. Dat je zoontjes van 9 en 10 naast je zitten, maakt echt helemaal niks uit. Wat een verademing.

Hoewel Everton won, heb ik eigenlijk de hele middag alleen maar middelvingers gezien. Gelukkig geen opgestoken duimpjes, geen ‘Like’ of ‘Favorite’,  laat staan een +1. En wat ik al helemaal niet gehoord heb is “Whoop, whoop”. Een verbijsterend fenomeen dat dat oprukt op social media platformen. Echt waar: er zijn volwassen kerels die reageren op een bericht met “Whoop whoop”! Ik weet zeker dat wanneer ik na de winnende goal “Whoop, whoop” had geroepen, ik vanuit Goodison Park, Whoop, de fucking Mercey in geflikkerd was. “Whoop, whoop” mag alleen hees gefluisterd worden door porno-actrices met opgespoten lippen.

Bij het verlaten van het stadion bleef ik nog even staan bij het standbeeld van clubicoon ‘Dixie’ Dean. Op de sokkel werd gesproken van all time top scorer, Icon, Evertonian maar bovenal van Gentleman. Want da’s belangrijk in Engeland. Dat je altijd en overal een fucking Gentleman bent. Ook in een stadion.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten