Sinds enige tijd stoor ik mij aan mijn keuken. Het hoort een retestrak, greeploos Italiaans design te zijn. Scherpe lijnen, matte glans en superieur materiaal. Helaas haperen de lades en sluiten de kastjes net niet. Heel storend allemaal.
Dit weekend ging ik op onderzoek uit. Ik trok een slecht sluitend kastje open en onmiddellijk rolden er allerlei bontgekleurde plastic items door de keuken. Na enig puzzelen bleek het een bonbonnière te zijn. Er uit geduwd door nog twee handige bonbonnières. Typische vriendinnencadeautjes. ’t Wordt dan meegenomen uit een vage Belgische kustplaats of Portugees gehucht omdat het zo schattig is en heel handig (bij een ander). De rammelende souvenirs zijn nooit gebruikt.
Verder gravend in de kastjes kwam ik nog meer rommel tegen. Vrijwel zonder uitzondering prullen die van vrouwenhand naar vrouwenhand gaan. Bekertjes, busjes, doosjes, houdertjes (voor iets) en servetten, heel veel servetten. En planken vol met waterglazen in allerlei soorten en maten en bij voorkeur in setjes van acht of twaalf. Bij ieder diner wordt een setje op tafel gezet. Ná het eten en vóór de bonbons (zonder schaaltje) gaan glazen en bijpassende karaf (!)weer keurig ongebruikt de kast in. De wijn en flessen sterk zijn natuurlijk wel opgezopen. Boven hangt de visite op de bank en lurkt aan de koude pils. Prima tegen de dorst en je hebt er geen lullige glaasjes voor nodig.
Ik graai weer tussen de troep achter in een kastje. Venijnig haal ik mijn vingers open aan zo’n retro pastel mintkleurige servettenhouder. De krachtige veer die in zo’n doosje zit presteert het keer op keer om het in het hele huis snippers te laten sneeuwen wanneer je er een enkel servetje uit probeert te prutsen. Ook nooit meer gebruikt.
Zo waar, er komt ook nog iets uit mijn dubieuze verleden tevoorschijn. Aanvankelijk herkende ik het verwrongen metalen ding met waxinelichtje en laagje schimmel niet. Een chocoladefondueset, de hit van 1989. Gekregen van een vaag vriendinnetje die mij ooit iets toevertrouwde over een bepaalde fetish (iets met kaarsenvet of zo) en een week later met het fonduesetje op de stoep stond. Ik mompelde iets van “slecht geschoren” en gooide de deur dicht.
Zo ging het maar door: cadeautjes, lintjes, zakjes en heel veel pakpapier. Wat is dat toch dat vrouwen niet gewoon op bezoek kunnen gaan zonder een kale fles drank in de hand? Er hoort altijd een lang verhaal bij (over het bistrootje, dorpje, mannetje of streek waar het product vandaan komt) en de lulligheid moet verborgen worden met een fleurig zakje en/of gekleurd lintje. Merkwaardigerwijs wordt daarvoor nooit het zakje, papiertje of lintje gebruikt dat speciaal daarvoor jarenlang heeft liggen rotten in mijn Italiaanse keukenkastje.
Als je de import van deze troep als ontwikkelingshulp zou willen zien, dan kom je ook bedrogen uit. Hoe nuttelozer het prul, des te slechter de situatie in het land van herkomst. Wasabibakjes uit Japan, een Karaf uit Griekenland, een mutsje uit Turkije, olijvenopscheplepeltje uit Italië, Portugese glaasjes waar je niet uit kunt drinken, de Marokkaanse lampenkap of afwasteil (daar wil ik af zijn) of een fotolijstje uit voormalig Joegoslavië.
Terwijl ik me gek zoek naar een gewone flessenopener en een bierglas, vraag ik me af wat mede-scribent Jolien meeneemt uit Italië. Misschien wel een erotisch gevormde druppelvanger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten