Complimenten en hooggespannen verwachtingen. Dat krijg je er van als je met veel bombarie een nieuwe webblog aankondigt. Blij, benieuwd en bevreesd, dat waren zo ongeveer de reacties. Alle drie even misplaatst, blijkt nu.
Vrijdagmiddag liep ik namelijk met mijn hoofd tegen een writer’s block. Pisregen, paraplu’s en parka’s belemmerden mijn creatieve blik. Boem, Boem.
Ik vluchtte cafĂ© N. in. Een ernstig verhipte parodie op de slempschuur die het ooit was. Binnenkomen was lastig. De muur van slecht geluid hield me aanvankelijk nog tegen maar ik sloeg me er, bijna letterlijk, doorheen. In een vrijwel lege tent stond de veroorzaker van de dreinende deunen en monotone bromtol zoem. Het is dampend vochtig warm maar meneertje DJ draagt een gewatteerde pet, wollen shawl en een onwaarschijnlijk grote gebreide trui met pluizen die een opvallende gelijkenis vertonen met zijn baard. De pet isoleert zijn oren. De statische elektriciteit - veroorzaakt door de pluizen, wrijving en goedkoop materiaal - heeft een rampzalig effect op de muziek. Alles kraakt en knettert. Verbaasde en verstoorde blikken maar de dove Dj zet nog een tandje bij. Hij mixt in de meest pure vorm: alles op een hoop en op hoop van zegen aan wat knoppen draaien. Klodders muziek vliegen alle kanten op. Het weinige publiek zuipt onverstoorbaar door maar schuift toch ook zo langzamerhand richting het rustige hoekje. Ver van Pluisje. Tevergeefs. Iedereen praat maar niemand luistert. Kan niet. Als schapen in de regen, in het hoekje van een weiland staan 25 mensen doelloos hun mond te bewegen. Kauwend op pinda‘s, malend over weer een verloren werkweek. Het is een Vrijdagmiddagborrel en de platenbaas staat te stuiteren of het 2 uur ‘s nachts is in de hipste club van Ibiza.
Plots stopt de muziek, de baard zwaait nog even naar de menigte in de verte en weg is hij. Leegte, verbazing en stilte achterlatend. Ik zit er in het interbellum tussen tafel en tap. Met een leeg vel papier. Woorden schieten te kort. Writer’s Block.
Vrijdagmiddag liep ik namelijk met mijn hoofd tegen een writer’s block. Pisregen, paraplu’s en parka’s belemmerden mijn creatieve blik. Boem, Boem.
Ik vluchtte cafĂ© N. in. Een ernstig verhipte parodie op de slempschuur die het ooit was. Binnenkomen was lastig. De muur van slecht geluid hield me aanvankelijk nog tegen maar ik sloeg me er, bijna letterlijk, doorheen. In een vrijwel lege tent stond de veroorzaker van de dreinende deunen en monotone bromtol zoem. Het is dampend vochtig warm maar meneertje DJ draagt een gewatteerde pet, wollen shawl en een onwaarschijnlijk grote gebreide trui met pluizen die een opvallende gelijkenis vertonen met zijn baard. De pet isoleert zijn oren. De statische elektriciteit - veroorzaakt door de pluizen, wrijving en goedkoop materiaal - heeft een rampzalig effect op de muziek. Alles kraakt en knettert. Verbaasde en verstoorde blikken maar de dove Dj zet nog een tandje bij. Hij mixt in de meest pure vorm: alles op een hoop en op hoop van zegen aan wat knoppen draaien. Klodders muziek vliegen alle kanten op. Het weinige publiek zuipt onverstoorbaar door maar schuift toch ook zo langzamerhand richting het rustige hoekje. Ver van Pluisje. Tevergeefs. Iedereen praat maar niemand luistert. Kan niet. Als schapen in de regen, in het hoekje van een weiland staan 25 mensen doelloos hun mond te bewegen. Kauwend op pinda‘s, malend over weer een verloren werkweek. Het is een Vrijdagmiddagborrel en de platenbaas staat te stuiteren of het 2 uur ‘s nachts is in de hipste club van Ibiza.
Plots stopt de muziek, de baard zwaait nog even naar de menigte in de verte en weg is hij. Leegte, verbazing en stilte achterlatend. Ik zit er in het interbellum tussen tafel en tap. Met een leeg vel papier. Woorden schieten te kort. Writer’s Block.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten