maandag 18 juli 2011

12 uur, uit het leven van..

Vrijdagmiddag half zes: valreep. De stressklus nadert zijn einde, het pand loopt leeg. Nog leger dan de gebruikelijke vrijdag leegte. Stil.
Via de communicator check ik wie er nog inpandig zijn. Dorstig constateer ik dat er zich nog enkele notoire en aantrekkelijke cafégangers aan het werk zijn. Nog voor ik een chat geopend heb, krijg is al een oproep: Biertje doen?
Tien minuten later zitten we met een mooi groepje in onze kroeg. De stemming is uitgelaten. De eerste glazen glijden in no-time de keelgaten in. De knop gaat op wild. Al snel daalt de kwaliteit van de conversaties naar een niveau dat iedereen aankan. Projecten en zakelijke issues wapperen naar de achtergrond. Cup- en lunchboxmaten en vermeende affaires nemen de moeiteloos de plek over. Een paar pils verder en de persoonlijke ontboezemingen komen op tafel, soms vergezeld van een plakkerige hand op plekken die in de dagelijkse zakelijke omgang vermeden worden.
Natuurlijk beginnen er ook weer mensen over “we moeten wel wat eten, anders….”. Keer op keer wordt deze suggestie weggewuifd. Toch struikelen we net over tienen het restaurant van de zwijgzame Indiër binnen. De eerste afvallers hebben zich onderweg in een treintje thuis gestort. Het restant stort zich op te hete curry’s en slap Cobra bier.  Peper en alcohol geven ons weer vaart. We gaan door. We gaan de stad in!
Pitcher’s bier en flessen wijn staan op tafel. De blikken zijn niet meer zo scherp dus er wordt hier en daar wat gemorst en gemengd. Een collega probeert al enkele minuten wijn in te schenken maar het dringt niet door dat de schroefdop er eerst af moet. De jonge serveerster ziet het hoofdschuddend aan en noteert ‘met de vork’ nog maar eens een paar consumpties extra. Het maakt geen donder uit, we brallen iets over bonussen, tikken ruimschoots af en vervolgen onze tocht.
Treinen rijden er ondertussen al lang niet meer. Het selecte gezelschap zeult de laptopjes verder de stad in want we willen meer. Meer? Ja, meer! Dus dan kom je al snel in de nachtelijke studentenkroegen, vleesschuren, doorzakhutten en rans-tenten. We zien ze allemaal. Soms verlieten we ze geheel vrijwillig, soms was het een beetje Geholpen Zelf Doen. Soms voelden we ons oud en misplaatst maar meestal ging dat bij een volgend drankje weer soepeltjes over naar een zelfvertrouwen dat aan het oneindige grenst. En vice versa.
Zaterdagochtend half zes: valreep. Nog net de trein gehaald. Die stad is leeg. Ik ben leeg. Zit er tegenover me een leuk meisje met een soort gewei op haar hoofd? Ik knipper een paar keer en probeer te focussen. Ja, een gewei en ze kijkt blij. Met grote ogen. Er ontwikkelt zich een geanimeerd gesprek waar een buitenstaander waarschijnlijk geen touw aan kan vastknopen. Toch vind ik het leuk ondanks dat ze me consequent met ‘u’ aanspreekt.
Thuis gekomen kijk ik in de spiegel. Geen plaatje om ‘u’ tegen zeggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten